Kill Bill Volume 2(2004)

Πρώτη προβολή: 30-04-2004

Πραγματικά το Kill Bill 2 –ή απλά Vol.2 που είναι και ο τίτλος αρχής- είναι πολύ διαφορετικό από το Kill Bill 1. Η βία είναι πολύ λιγότερη, το splatter πολύ μειωμένο και τα αποθέματα (έστω και σε black and white) ντοματοχυμού μας τελείωσαν στο 1 -κάτι που έκανε να αναστενάξουν με ανακούφιση οι λιγόψυχοι θεατές και σύσσωμοι οι κριτικοί (που ήταν ανέκαθεν λιγόψυχοι)..

Όπως και η προηγούμενη ταινία της σειράς, έτσι και αυτή, αναδεικνύει το σκηνοθετικό ταλέντο του Tarantino, συνδυάζοντας φαντασμαγορική δράση με μπόλικο αίμα.

Ας ξεκινήσουμε λέγοντας ξανά το όνομα του σκηνοθέτη, Κουέντιν Ταραντίνο. Αυτό συνήθως προμηνύει εξαιρετικούς διαλόγους, ψυχικά ασταθής πρωταγωνιστές, και πολύ πολύ αίμα. Όποιος δεν ενδιαφέρεται για ένα ρεσιτάλ βίας και επικές μονομαχίες με κατάνα, καλύτερα να μην επιλέξει να δει τη σειρά «Kill Bill».

Πέρα από τις ενστάσεις, η ταινία παραμένει αρτιστικά άρτια και στυλιζαρισμένη και έχει ...χάρες που το 1 (που θεωρώ καταπληκτικό) δεν είχε... Το πρώτο μισάωρο που κορυφώνεται στο ...θάψιμο της Bride ζωντανής είναι σπουδαίο, με τον Quentin να χειρίζεται με το καλημέρα το σασπένς με τρόπο μοναδικό εκπλήσσοντας τον ανυποψίαστο θεατή, συνηθισμένο σε προδιαγεγραμμένη σεναριακή εξέλιξη...

Υπάρχει πλήθος αναφορές κι επιρροές από διάφορα είδη ταινιών. Στο πρώτο μέρος, από γιαπωνέζικες και κινέζικες με βασικό θέμα τις πολεμικές τέχνες. Στο δεύτερο μέρος-που βλέπεται και ευκολότερα-από spaggheti western του Leone και του Corbucci (και οι δύο Ιταλοί και οι δύο Sergio). Ειδικά δυο-τρεις σκηνές είναι ξεπατίκωμα από το ''Once Upon A Time In The West''.

Το Kill Bill vol. 2, είναι διαφορετικό από το πρώτο μέρος, αλλά το ίδιο ενδιαφέρον. Ξεπερνώντας τις δύο ώρες σε διάρκεια, αφήνει σε δεύτερο πλάνο τις super-fun και super-βίαιες σκηνές. Επικεντρώνει σε πρόσωπα, σχέσεις, παρελθόν, απαντάει σε ερωτήματα και φέρνει στο φως καινούργιες, άγνωστες πτυχές και ανατροπές.

Με διαφορά ανώτερο από την προηγούμενη ταινία και με λιγότερο χαβαλεδιάρικο και αρκετά πιο σοβαρό ύφος, το κλείσιμο της διλογίας του Ταραντίνο έχει ό,τι έλειπε από το πρώτο μέρος. Το ίδιο εντυπωσιακό στις σκηνές δράσης, αλλά πιο συγκρατημένο, με πολύ λιγότερη βία. Τα στυλιζαρισμένα σκηνοθετικά ευρήματα του προηγούμενου εδώ δεν υπάρχουν σε τόσο μεγάλο βαθμό αλλά δε χρειάζονται κιόλας (λόγω του περισσότερο ρεαλιστικού ύφους), ενώ δίνουν τη θέση τους σε ορισμένες αξέχαστα κλειστοφοβικές σκηνές.

Σε κάθε περίπτωση υστερεί συγκριτικά με το πρώτο μέρος, το οποίο υπερέχει οπτικά και ηχητικά σε μεγάλο βαθμό. Εκπληκτική παρόλα αυτά είναι η σεκάνς μονομαχίας ανάμεσα στην Uma Thurman και την Daryl Hannah, ενώ αντίθετα μάλλον απογοητεύει η τελική μονομαχία της "Νύφης" με τον Bill, για την οποία άλλα θα περίμενε ο θεατής με όσα βλέπει μέχρι εκείνο το σημείο...

Δυστυχώς ναυαγήσαμε, αξιότιμε κύριε Tarantino! Αυτά είναι τα δυσάρεστα αποτελέσματα του να παίζεις με την φωτιά μετατρέποντας μια απλά συμπαθή σεναριακή ιδέα σε τετράωρο έπος και μάλιστα χωρισμένο σε δύο εντελώς διαφορετικές χρονικά ταινίες.