Άπειρη Γη(2025)

(Endless Land)  Πρώτη προβολή: 26-03-2026

Αποφεύγει με δεξιοτεχνικό τρόπο το φολκλόρ και εστιάζει κινηματογραφικά στο σινεμά των αξιών, υπενθυμίζοντας πως ο άνθρωπος θα συνδέεται πάντα με τις αξίες της φύσης και των προγόνων του ακόμα και όταν αυτός τις ξεχνά.

Ένα ανεπανάληπτο ποίημα, η τελευταία ταινία του Βασίλη Μαζωμένου.

Χωρίς διαλόγους και με ξεκάθαρα ποιητικό τρόπο, η ταινία του Μαζωμένου (Καθαρτήριο), αποτυπώνει θέματα που αφορούν την μνήμη και την ταυτότητα με την στόφα ενός ηπειρώτικου δημοτικού τραγουδιού.

Μια ταινία με εξαιρετική ατμόσφαιρα, όχι μόνο χάρη στο θέμα της, που προσεγγίζεται ποιητικά και με λυρισμό από τον Βασίλη Μαζωμένο, αλλά είναι και άρτια εικαστικά χάρη στη φωτογραφία του Στέλιου Πίσσα, που αναδεικνύει χαρακτήρες και τη φύση της Ηπείρου.

Ο Βασίλης Μαζωμένος, υπηρέτης του πειραματικού κινηματογράφου στα πρώτα του βήματα, έχει στραφεί τα τελευταία χρόνια προς τη μυθοπλασία. Το σινεμά της μυθοπλασίας κινείται σε άλλη κατεύθυνση και ζητά προσήλωση σε πιο σταθερούς κανόνες, σε αντίθεση με την ελευθερία και την αφηγηματική "αυθαιρεσία" που χαρακτηρίζει τον πειραματικό κινηματογράφο. Εκεί βρίσκεται και το ζητούμενο για τον Μαζωμένο, με την ταινία να ακολουθεί αυτή τη γραμμή και να κρατά τη μορφή παρούσα μέσα σε μια σφιχτή δομή.

Μπορεί η ταινία του Μαζωμένου να έχει τις αδυναμίες μίας μικρής, με πενιχρά μέσα, ελληνικής παραγωγής, αλλά η σημασία της τις ξεπερνά καθώς αναδεικνύει το μείζον: Την εγκατάλειψη ενός τόπου, που γίνεται τραύμα και κληροδοτείται από γενιά σε γενιά.

Η ενδέκατη ταινία στη φιλμογραφία του Βασίλη Μαζωμένου ξεπερνά τις παγίδες μιας λαογραφικής καταγραφής της χαμένης παράδοσης και συνθέτει μια ποιητική ενατένιση για την ταυτότητα και τον μισεμό, σε ένα περιβάλλον που, μέσα από τους συμβολισμούς και την ομορφιά του, φαίνεται πως του μιλά σπλαχνικά και μαγικά.

Έχει ένα αντιδραματουργικό αφήγημα που την φέρνει πιο κοντά στα πλαίσια των εικαστικών τεχνών της video art και σε κάτι που πιθανόν να βλέπαμε σε μια Μπιενάλε παρά στον κινηματογράφο, και που έτσι θα είχε και ισχυρότερο αποτύπωμα.

«Απειρη γη» λέει ο τίτλος, περιορισμένη ταινία είναι το αποτέλεσμα.

Ισως η ταινία να λειτουργούσε καλύτερα σε μια φόρμα μικρού μήκους και όχι μέσα από μια μεγάλου μήκους, όπου ο αργός ρυθμός και η αλληγορική διάθεση «βαραίνουν» την αφήγηση και σταδιακά κουράζουν.