Όλες οι Κυριακές(2025)

(Los Domingos / Sundays)  Πρώτη προβολή: 26-02-2026

Η ταινία δεν αναρωτιέται μόνο πού κρύβεται ο Θεός, αλλά πού κρύβεται ο άνθρωπος όταν καλείται να αποφασίσει για τον εαυτό του. Μέσα από τη διαδρομή της Αϊνάρα, αποκαλύπτεται ότι το ουσιαστικό ερώτημα δεν αφορά την ύπαρξη μιας θεϊκής φωνής, αλλά το αν είμαστε έτοιμοι να σεβαστούμε την ελευθερία εκείνου που ισχυρίζεται πως την ακούει.    

Η αφήγηση εντελώς αντικειμενική και η σκηνοθεσία εξαιρετική!    

Με ένα πολύ καλό σενάριο, με ψυχολογημένους χαρακτήρες, η σκηνοθέτις αναπτύσσει με σιγουριά, λεπτότητα και οξυδέρκεια για παρουσιάσει τις θεσεις της κάθε πλευράς, θέσεις που και οι δύο κινούνται από αγάπη, αγάπη της Αϊνάρα για το θεό και αγάπη της Μάιτε για την ανιψιά της που δεν θέλει να την αφήσει να εγκαταλείψει τον κόσμο, χωρίς η ίδια να παίρνει θέση, αφήνοντας τον θεατή να πάρει τις δικές του αποφάσεις.    

Συνολικά, θα μπορούσα να χαρακτηρίσω την ταινία ως ένα θρησκευτικό, ψυχολογικό, καθηλωτικό θρίλερ. Παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον μέχρι το φινάλε που αξίζει τον κόπο να συζητηθεί μετά την προβολή.    

Η Ρουίθ ντε Αθούα κινηματογραφεί αυτή τη διαδικασία χωρίς να την καταγγέλλει και χωρίς να την προστατεύει. Παρατηρεί, χωρίς να παρεμβαίνει, επιτρέποντας στη διαδικασία να αναπτυχθεί μπροστά στην κάμερα με τη δική της εσωτερική λογική. Δεν καθοδηγεί τον θεατή.    

Το θέμα με τούτο το παράξενο αλλά και ενδιαφέρον οικογενειακό δράμα της Αλάουντα Ρουίθ ντε Αθούα, είναι ποτέ δεν γίνεται απολύτως ξεκάθαρο ποια θέση θέλει να πάρει.    

Μπορεί να λειτουργεί άψογα ως επιβεβαίωση σε μερικά επίπεδα για ένα κομμάτι του κοινού εκεί έξω, αλλά ως κινηματογραφική πρόταση χωλαίνει για μια σειρά λόγων.    

Όχι πως γίνονται φοβερά πράγματα με το θέμα εδώ (σκεφτείτε τι ταινία θα έκανε ο Μπελόκιο!), απλά η σκηνοθέτιδα Αλάουντα Ρουίθ ντε Αθούα φροντίζει να μη μας σερβίρει απαντήσεις, και έτσι κατεβαίνει κάπως εύκολα πως… ίσα που ακούγονται τα ερωτήματα.    

Αρκετές φορές μια ταινία γίνεται αντιδραστική «άθελά» της, θα θέλαμε να πιστεύουμε... Μερικές φορές ο εξωραϊσμός ορισμένων καταστάσεων συνηγορεί στην αποδοχή τους.    

Άρτιο ως κατασκευή, εξοργιστικό ως περιεχόμενο.