Το Λιβάδι που Δακρύζει(2004)

(The Weeping Meadow)  Πρώτη προβολή: 13-02-2004

Θέτοντας σ' αυτήν την ταινία στο κέντρο της δραματικής πλοκής ένα γυναικείο πρόσωπο, την Ελένη, ο σκηνοθέτης παράλληλα επαναφέρει στο προσκήνιο αρχέτυπα μύθων που χάνονται μέσα στον χρόνο: ο Οιδίποδας Τύραννος, οι Επτά επί Θήβας, η Αντιγόνη.

Στην ταινία, οι δρόμοι της εξορίας και της προσφυγιάς – τόσο κυριολεκτικής, όσο και μεταφορικής – ως μόνιμο χαρακτηριστικό της ιστορίας του 20ού αιώνα, αποτυπώνονται στο «Λιβάδι που Δακρύζει» με επίκεντρο την Ελλάδα της χρονικής περιόδου μεταξύ 1919 – 1949. Το θέμα αυτό απεικονίζεται με ελεγειακό τρόπο μέσα από τη ζωή μιας γυναίκας, της Ελένης. Είναι το θύμα και ο μάρτυρας των μεγάλων ιστορικών δραμάτων του ελληνισμού.

Βραδυφλεγές δράμα, τεχνικά άρτιο και εικαστικά άψογο κυρίως μέσα από την «υγρή» φωτογραφία του Ανδρέα Σινάνου και τη λυρική μουσική της Ελένης Καραΐνδρου.

Σε επανέκδοση η ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου για χάρη της οποίας κτίστηκε ένας οικισμός στη λίμνη Κερκίνη.

Προσωπικά θεωρώ την εν λόγω ταινία ως την πιο αδύναμη του σκηνοθέτη καθώς υπολείπεται του υπόλοιπου έργου του.

«Το Λιβάδι που Δακρύζει» είναι μια τέτοια περίπτωση, ποιητικής κινηματογραφικής ματιάς και βαρύγδουπων συμβολισμών, άλλοτε συγκλονιστικά αποστομωτικών και άλλοτε απλά τετριμμένων και χωρίς πραγματικό βάρος, ή συναισθηματικό βάθος.

Η πρώτη ταινία της ανολοκλήρωτης «τριλογίας της μοντέρνας Ελλάδας» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, συνδιαλέγεται με τις αρχαιοελληνικές τραγωδίες του Θηβαϊκού Κύκλου κι αντικατροπτίζει αναφορές στο παλιότερο σινεμά του. Αυτό είναι κι η αχίλλειος πτέρνα του. Γιατί, στη σύγκριση, η αναμέτρηση της ιστορίας με την Ιστορία καταλήγει ναρκισσιστικά βαρύγδουπη, επιδερμικά αλληγορική, καλλιγραφική.

Σκηνές οπτικού μεγαλείου, αλλά και (ελάχιστα) γκρο πλάνα αναζητούν συγκινησιακή φόρτιση μέσα σε μια άκαμπτη, σεναριακά ισχνή και αλληγορικά διάφανη κινηματογραφική κατασκευή που δεν διαθέτει το διεισδυτικό πολιτικοϊστορικό στοχασμό άλλων αγγελοπουλικών δημιουργιών.

Όμορφα πλάνα, ξεχωριστές σεκάνς, αλλά αδύναμο -απλωμένο σε τρεις ώρες- σενάριο.

Η προτελευταία σκηνοθεσία του Θόδωρου Αγγελόπουλου και του 2004 σε ψηφιακή κόπια, ίσως η πιο αμήχανη—με πολλές επιφυλάξεις.