Ρεβέκκα(2020)

(Rebecca)  Πρώτη προβολή: 21-10-2020

Αν είχαμε δει πρώτα την εκδοχή του Γουίτλι και έπειτα ανατρέχαμε στο πρωτότυπο του Χίτσκοκ, κάποιοι θα καταθέσουν, χωρίς φόβο και πάθος: Καλύτερο το αντίγραφο! Δεν θα σταθούμε σε λεπτομέρειες περιγράφοντας την σκηνοθετική άποψη του Γουίτλι, θα πούμε όμως με δυο λόγια: Τα κατάφερε!

Η νέα εκδοχή του κλασικού βιβλίου "Rebecca" δεν θα σας συναρπάσει, καθώς δεν χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη ή πρωτοποριακή ματιά. Ωστόσο, παραμένει ενδιαφέρουσα με τις καλές ερμηνείες των ηθοποιών της και τα ζωηρά πλάνα της.

Η ταινία του Ουίτλι είναι μια πλούσια παραγωγή που διαθέτει glamour, ρομαντισμό, αίσθημα, μυστήριο, suspense γύρω από την προσωπικότητα της Ρεβέκκας και της σχέσης της με τους ανθρώπους του πύργου και ένα ανατρεπτικό φινάλε. Διαθέτει υπέροχη φωτογραφία και αυθεντικότητα σε ντεκόρ και κοστούμια εποχής.

Μια οπτικά όμορφη, στιλιζαρισμένη και ατμοσφαιρική προσαρμογή της κλασικής ταινίας, με σύγχρονα στοιχεία αλλά χωρίς την δυναμική της.

Καλογυαλισμένη, ελκυστική, αυτή η νέα εκδοχή του μυθιστορήματος της Ντάφνι Ντι Μοριέ δεν μπορεί φυσικά να συγκριθεί με εκείνη του Αλφρεντ Χίτσκοκ, αλλά αν μη τι άλλο βλέπεται με ευχαρίστηση.

Ο Ουίτλι είναι ένας δημιουργός με χαρακτηριστικό και ξεκάθαρο έλεγχο, αλλά και προσωπικό στίγμα στις ταινίες του (Kill List, A field in England, Sightseers, High-Rise, ψάξτα, δες τα), είναι επομένως ο απόλυτος υπεύθυνος για αυτό το φλατ κινηματογραφικό χαρμάνι χωρίς την παραμικρή δημιουργική σφραγίδα και με απονευρωμένη τελική κορύφωση που θα μπορούσε να είχε διεκπεραιώσει ένας οποιοσδήποτε ταλαντούχος νέος δημιουργός.

Εντελώς άχρωμο και άγευστο και χωρίς χημεία ανάμεσα στους πρωταγωνιστές του, με συνεχείς αλλαγές διαθέσεων και χλιαρά σερβιρισμένες ανατροπές.

Ένα βαρετό remake που θα ξεχαστεί γρήγορα.

Το ριμέικ του Ben Wheatley, ενός εφετζή σκηνοθέτη εφετζίδικα γυρισμένων ταινιών είδους σαν το 'Kill List', μοιάζει εξαρχής αμήχανο και ανέμπνευστο.

Το αποτέλεσμα είναι μνημειωδώς προσβλητικό.