Ο Ουμπέρτο Ντομένικο Φεράρι ζει στη μεταπολεμική Ιταλία. Σε όλη του ζωή υπήρξε συνεπής και αξιοπρεπής, αλλά τώρα πια είναι πάμπτωχος, χωρίς οικογένεια, με μοναδική του παρέα το μικρό πανέξυπνο σκυλάκι του, τον Φλάικ. Λόγω χρεών, η μόνη προοπτική που νιώθει πως έχει, δεδομένης και της ηλικίας του, είναι ο θάνατος. Μα η θέληση για ζωή βρίσκει τρόπους να θριαμβεύσει και δείχνει τη δύναμη που μπορεί να διαθέτει μία μόνο ψυχή.
Κριτική ταινιών ή κριτική θεατών;
Καταλαβαίνω την απέχθεια για μια ταινία και, κατά συνέπεια, την πολύ χαμηλή βαθμολογία. Καταλαβαίνω ακόμα και την απέχθεια προς ορισμένα είδη ταινιών (π.χ. τρόμου). Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι οι προσβλητικές εκφράσεις για τους θεατές που θα παρακολουθήσουν την ταινία που εγώ απεχθάνομαι. Δεν βρίσκω κανέναν λόγο να χαρακτηρίζεται κάποιος λιγότερο έξυπνος, λιγότερο καλλιεργημένος ή γενικά κατώτερος επειδή του άρεσε μια ταινία που κάποιος —έστω και κριτικός— δεν άντεξε να δει μέχρι το τέλος. Η διαφωνία στις αξιολογήσεις είναι φυσιολογική. Η περιφρόνηση προς όσους έχουν διαφορετικό γούστο, όχι.
Ηρ. Μπαλτάς
