Μια φωτορεπόρτερ, ένας αρχιτέκτονας κι ο ηλικιωμένος, ανοϊκός πατέρας του εγκλωβίζονται στο κέντρο της Αθήνας, μια μέρα που εκτυλίσσονται εκτεταμένα κι αόριστα επεισόδια. Η αναγκαστική συμβίωση έχει απρόβλεπτη εξέλιξη, και καθώς η ώρα περνά αναδύονται ιδεολογικές συγκρούσεις, σχέσεις εξάρτησης και συσσωρευμένος θυμός.
Βρε τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει;
Με το που είδα το πρώτο επεισόδιο του Pluribus, το μυαλό μου πήγε κατευθείαν στο επεισόδιο Mortynight Run του Rick and Morty. Η Unity, μια υπερ-οντότητα και πρώην φιλενάδα του Ρικ, ελέγχει έναν ολόκληρο πλανήτη ενώνοντας τους κατοίκους σε ένα κοινό μυαλό. Επικρατεί απόλυτη ηρεμία, δεν υπάρχουν πόλεμοι και όλοι είναι ευτυχισμένοι. Όπως η Κάρολ στο Pluribus, έτσι και η Σάμερ, εγγονή του Ρικ, θεωρεί ότι η απώλεια της ατομικότητας είναι απαράδεκτη και βρίσκει ένα τρόπο να απενεργοποιήσει τον κοινό νου της Unity. Το αποτέλεσμα είναι οι κάτοικοι του πλανήτη να επανέλθουν στις εργοστασιακές ρυθμίσεις και να αλληλοσκοτωθούν για ασήμαντους λόγους. Μάλλον η ατομική ελευθερία χρειάζεται πάντα ένα καλό manual... ή τουλάχιστον έναν Ρικ για να επιβλέπει.
Ηρ. Μπαλτάς
