Ένας φωτορεπόρτερ, ο Τζεφ, βρίσκεται ακινητοποιημένος με το πόδι στο γύψο, στο σπίτι του στο Μανχάταν και περνά τις μέρες του παρατηρώντας με τα κιάλια στα παράθυρα της απέναντι πολυκατοικίας, τις ζωές και τις συνήθειες των γειτόνων του. Σύντομα η συνήθειά του μετατρέπεται σε εμμονή, όταν υποψιάζεται ότι ένας από τους γείτονές του έχει διαπράξει φόνο.
Το επόμενο, παρακαλώ
Ξεκινώ μια ταινία ή μια σειρά και δέκα λεπτά μετά σκέφτομαι ήδη αν αξίζει να συνεχίσω. Όχι επειδή έγινε κάτι τρομερό. Απλώς... δεν με κέρδισε αμέσως. Αν ο ρυθμός είναι αργός, αν δεν συμβεί γρήγορα κάτι εντυπωσιακό ή αν το κινητό αποδειχθεί πιο ενδιαφέρον, πάω κατευθείαν στο επόμενο. Με πληθώρα επιλογών από τέσσερις διαφορετικές πλατφόρμες, έχω μάθει να αποφασίζω γρήγορα και να εγκαταλείπω ακόμα γρηγορότερα. Πάντα υπάρχει κάτι άλλο διαθέσιμο λίγα scroll πιο κάτω. Το αστείο είναι ότι πολλές αγαπημένες μου ταινίες και σειρές μάλλον δεν θα περνούσαν σήμερα τη δοκιμασία των πρώτων δέκα λεπτών.
Ηρ. Μπαλτάς
