Η Άννα πέφτει θύμα απαγωγής και μένει αιχμάλωτη σε ένα υπόγειο για πάνω από έναν χρόνο. Όταν κατορθώνει να ξεφύγει, βρίσκει καταφύγιο σε ένα κέντρο νεότητας. Οι ένοχοι δεν συλλαμβάνονται ποτέ και δεκαπέντε χρόνια αργότερα η Άννα αποφασίζει να πάρει τον νόμο στα χέρια της και να εκδικηθεί αυτούς που την απήγαγαν.
Κριτική ταινιών ή κριτική θεατών;
Καταλαβαίνω την απέχθεια για μια ταινία και, κατά συνέπεια, την πολύ χαμηλή βαθμολογία. Καταλαβαίνω ακόμα και την απέχθεια προς ορισμένα είδη ταινιών (π.χ. τρόμου). Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι οι προσβλητικές εκφράσεις για τους θεατές που θα παρακολουθήσουν την ταινία που εγώ απεχθάνομαι. Δεν βρίσκω κανέναν λόγο να χαρακτηρίζεται κάποιος λιγότερο έξυπνος, λιγότερο καλλιεργημένος ή γενικά κατώτερος επειδή του άρεσε μια ταινία που κάποιος —έστω και κριτικός— δεν άντεξε να δει μέχρι το τέλος. Η διαφωνία στις αξιολογήσεις είναι φυσιολογική. Η περιφρόνηση προς όσους έχουν διαφορετικό γούστο, όχι.
Ηρ. Μπαλτάς
