Δεκαετία του 1970. Μοναχική και με καλλιτεχνικές ανησυχίες, η νεαρή Μίνι Γκετζ καταγράφει τις δοκιμασίες που περνάει σε εκφραστικές ζωγραφιές, και τα πονεμένα της γράμματα σε κασέτες. Μια μοιραία βραδιά, μόνη με τον φίλο της μητέρας της, έρχεται αντιμέτωπη με τη σεξουαλικότητα της και ξάφνου αυτή η πρώιμα ανεπτυγμένη κοπέλα βρίσκεται σε μια σχέση πάνω από τις δυνάμεις της.
Κριτική ταινιών ή κριτική θεατών;
Καταλαβαίνω την απέχθεια για μια ταινία και, κατά συνέπεια, την πολύ χαμηλή βαθμολογία. Καταλαβαίνω ακόμα και την απέχθεια προς ορισμένα είδη ταινιών (π.χ. τρόμου). Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι οι προσβλητικές εκφράσεις για τους θεατές που θα παρακολουθήσουν την ταινία που εγώ απεχθάνομαι. Δεν βρίσκω κανέναν λόγο να χαρακτηρίζεται κάποιος λιγότερο έξυπνος, λιγότερο καλλιεργημένος ή γενικά κατώτερος επειδή του άρεσε μια ταινία που κάποιος —έστω και κριτικός— δεν άντεξε να δει μέχρι το τέλος. Η διαφωνία στις αξιολογήσεις είναι φυσιολογική. Η περιφρόνηση προς όσους έχουν διαφορετικό γούστο, όχι.
Ηρ. Μπαλτάς
