Το κλασικό ανήκει σε όλους — και στον σκηνοθέτη
Με αφορμή νέες κινηματογραφικές προσεγγίσεις σε κλασικά έργα, όπως τα Ανεμοδαρμένα Ύψη της Έμεραλντ Φένελ ή η Νύφη! της Μάγκι Τζίλενχαλ, ξανακούγεται η γνώριμη απορία: «μα γιατί το άλλαξε έτσι;». Ίσως όμως να είναι απλό. Η τέχνη δεν είναι μουσείο για να κρατάμε τις ιστορίες πίσω από γυαλί. Όταν ένας σκηνοθέτης επιστρέφει σε ένα κλασικό βιβλίο ή σε έναν παλιό μύθο, το κάνει για να τον δει με τα δικά του μάτια και τη δική του εποχή. Αν ήταν να τον επαναλάβει κατά γράμμα, δεν θα υπήρχε ιδιαίτερος λόγος να τον ξαναπεί. Κάθε δημιουργός έχει το δικαίωμα να συνομιλεί με τα κλασικά έργα, όχι απλώς να τα αντιγράφει. Κι εμείς οι θεατές έχουμε το δικαίωμα να κρίνουμε αν πέτυχε ή απέτυχε.
Ηρ. Μπαλτάς
