Το Κάλεσμα(2013)

(The Conjuring) | Πρώτη προβολή: 26-09-2013

Εξαιρετικό στήσιμο από τους δημιουργούς (σκηνοθεσία James Wan και σενάριο από τους Chad και Carey Hayes), ίσως η καταλληλότερη σκηνοθεσία που θα μπορούσε να υπάρξει για τη συγκεκριμένη ταινία με καθαρά πλάνα στα οποία ο σκηνοθέτης εκμεταλλεύεται κάθε γωνιά του σπιτιού, δόσεις από Blair Witch Project σε πολύ λίγες σκηνές και αρκετές αφορμές για να πεταχτείς από την καρέκλα σου.

Προσγειωμένο, έστω κι αν έχει να κάνει με το μεταφυσικό, γυρισμένο με μεράκι, αποτελεί την ιδανική επιλογή για κάποιον που θέλει να δει μια γνήσια ταινία τρόμου, που μπορεί να μη δίνει κάτι καινούριο στο είδος αλλά το αναζωογονεί.

Ως horror fan απόλαυσα με όλες μου σχεδόν τις αισθήσεις την εμπειρία του καθηλωτικότατου και ψυχαγωγικότατου Καλέσματος, από την άλλη όμως οι μεγάλες προσδοκίες που είχα γι΄αυτό δεν επαληθεύτηκαν εξ ολοκλήρου.

Είναι μια φρέσκια ταινία που προσπαθεί (όχι τελείως πειστικά, αλλά οπωσδήποτε αρκετά καλά) να μεταδώσει το horror feeling των 1970's μέσα από καθαρόαιμες σκηνές «αγνού» τρόμου, και όχι splatter.

Το The Conjuring δεν είναι απλά μια ταινία τρόμου, που εκτυλίσσεται σχεδόν ολοκληρωτικά στα ημι-φωτισμένα δωμάτια μιας κυριευμένης από τα αιμοβόρα φαντάσματα βίλας, αλλά είναι ο θεματικός πιλότος που ορίζει το μαρς ενός franchise, υποσχόμενου να σκορπίσει αμέτρητες φοβιστικές στιγμές στο κοινό του, βασίζοντας τις ίντριγκες του, εδώ είναι το σπουδαίο, σε πραγματικές ιστορίες με Paranormal Activity!

Αν έχετε χάσει την ελπίδα πως ένα θρίλερ μπορεί πραγματικά να σας τρομάξει, αγαλλιάστε. «To Κάλεσμα» θα σας κάνει να χάσετε τον ύπνο σας.

Αν επιθυμείτε καλοσκηνοθετημένο τρόμο μεταφυσικού τύπου και δεν σας ενοχλούν τα τετριμμένα μοτίβα παραγωγής τρόμου, τότε πιθανώς θα απολαύσετε το «The Conjuring». Ωστόσο οι αδυναμίες του στο σενάριο και η αργοκίνητη εξέλιξη των γεγονότων δεν περνούν απαρατήρητες και το φιλμ αφήνει τελικά μια γλυκόπικρη γεύση.

Παρά τα κάποια κλισέ που συναντάμε στο είδος, ο Τζέιμς Γουάν ξέρει να δημιουργεί το σασπένς και το φόβο, με ένα γρήγορο μοντάζ και τους κατάλληλους φωτισμούς και ήχους.

Κοινώς, ένα δοκιμασμένο κράμα από στερεότυπα που δε θα έχει μια σοβαρή θέση στη μνήμη σου στο μέλλον.

Ο Τζέιμς Γουάν έφτιαξε μια βατή, στρωτή ταινία τρόμου, χωρίς να την περιλούζει με κουβάδες αίματος, ούτε όμως μέσα στο βαρετό πλαίσιο της σειράς ταινιών «Μεταφυσική δραστηριότητα», όπου παρακολουθούμε τα πάντα μέσα από στατικές κάμερες που βιντεοσκοπούν τον χώρο.

Βλέποντας το «Conjuring» αισθάνεσαι σαν να παρακολουθείς για δεύτερη φορά το «Insidious».