Ορφανά / Αμέρικα(2012)

(Bekas) | Πρώτη προβολή: 25-12-2014

Το σενάριο χωρίς πομπώδες ύφος σχολιάζει την τοπική αλλά και τη διεθνή πολιτικο-κοινωνική σκηνή και η ντοκιμαντερίστικη σκηνοθεσία μαζί με τις ερμηνείες των παιδιών δίνουν συνολικά ένα αξιοπρόσεκτο αποτέλεσμα. Μια ταινία που αξίζει να δεις.

Αν και η ταινία στηρίζεται πάνω σε καλά δομημένους και όμορφους διαλόγους, και αποδίδει την κουλτούρα που παρουσιάζεται σε συνδυασμό με την πίστη στη θρησκεία με αρκετά απλό και ενδιαφέροντα τρόπο, η κλιμάκωση της πλοκής δεν αποφέρει ικανοποιητική και ουσιαστική κάθαρση στο θεατή, ούτε ολοκληρώνει απόλυτα την ιστορία.

Arthouse-ά που σε φτιάχνει η Εγγύς Ανατολή, εδώ είσαι – αλλά θα δεις αρκετούς κοινούς τόπους.

Η αφήγηση υιοθετεί ηθελημένα την αφέλεια του παραμυθιού χωρίς να γίνεται μελό, μάλιστα τονίζοντας τη ζωντάνια της παιδικής ηλικίας. Ύστερα, υπάρχει μια πολύ ζωντανή απόδοση της κουρδικής ζωής με τη δύναμη των εξωτερικών πλάνων στις άγριες εκεί περιοχές. Αξίζει να το δεις.

Οι φολκλορικές ευκολίες δεν κρύβουν τη σκληρή πραγματικότητα που παραμονεύει, αν και ο Καντέρ εστιάζει την προσοχή του στη ζωογόνα, απερίσκεπτη τόλμη των δύο μικρών παιδιών και την περιπετειωδώς τρυφερή σχέση τους, η οποία πετάει σπίθες χάρη στην αμίμητη ερμηνεία του ασυγκράτητου μπόμπιρα Ζαμάντ Ταχά.

Η ταινία δεν σε συγκλονίζει με καμία αλήθεια της - χαζεύεις απλά τα δυο πιτσιρίκια, που σε παίρνουν από το χεράκι για να σε ξεναγήσουν σ' έναν ανελέητο κόσμο και σ' ένα οδοιπορικό που προορισμός του είναι η συνειδητοποίηση ότι όλοι οι υπερήρωες κρύβονται μέσα μας.

Αξιέπαινη προσπάθεια που δεν καταφέρνει, όμως, να βρει τον στόχο της.

Ατυχώς το πιο αδύναμο στοιχείο του Αμέρικα είναι το σενάριό του. Είναι γεμάτο από είτε δραματικά είτε χαριτωμένα κλισέ, τα οποία μπορεί να το κάνουν πιο προσιτό στο (δυτικό) κοινό από τις πρωτότυπες ταινίες στις οποίες θα ήθελε να μοιάζει, ταυτόχρονα όμως το απομακρύνει από τη δική τους νεορεαλιστική δυναμική.