La Strada(1954)
Πρώτη προβολή: 08-08-2019
vandimir
Νομίζω ότι η Strada ανήκει ανεπιφύλακτα σ' αυτό που λέμε "κλασική ταινία", αφού η δύναμή της κρατά μέχρι σήμερα. Εμένα τουλάχιστον καταφέρνει να με συγκινεί ακόμα - και την πλειοψηφία των θεατών νομίζω.
Μάνος Θηραίος
Εμβληματική στιγμή στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου και ευτυχής συνύπαρξη περίσσιου ταλέντου είναι τούτη εδώ η (τέταρτη μόλις) ταινία του Φελίνι, ο οποίος παντρεύει τον νεορεαλισμό με αυτήν την τόσο γνώριμη ποιητική του ματιά που θα απογείωνε και τις μετέπειτα ταινίες του σε δυσθεώρητα ύψη και θα τις καθιστούσε μοναδικές με την πλήρη έννοια της λέξης.
Χρήστος Μήτσης
2019-08-20
Ξενόγλωσσο Όσκαρ για μια σκληρή, σπαραξικάρδια και γοητευτική ελεγεία της μοναξιάς, η οποία «φωτογραφίζει» με κινηματογραφική ειλικρίνεια τη μεταπολεμική Ιταλία.
Γιώργος Παπαδημητρίου
Το La Strada χαράζει μια ανεπιτήδευτη γραμμική πορεία, όπου ο δρόμος (σε αρμονία με τον τίτλο), στερημένος από την ανακούφιση μιας αφετηρίας και την ευλογία ενός προορισμού, φαντάζει ατελείωτος και προαιώνιος.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
2019-08-10
Σκηνές που σου κόβουν την ανάσα και σκίζουν την καρδιά σου. Στο πεδίο των εσωτερικών συγκρούσεων η αιώνια μάχη των συναισθημάτων, του έρωτα και του μίσους, η καρατόμηση της αθωότητας και η απαλότητα της καλοσύνης να τυλίγουν σαν αέρινο πέπλο το βλέμμα και τις σκέψεις του θεατή.
Πόλυ Λυκούργου
2019-08-12
Tο νεορεαλιστικό ποίημα του Φεντερίκο Φελίνι, μία αλληγορία για τη στράτα της ζωής που βραβεύθηκε με το Οσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 1954.
Άντα Δαλιάκα
2019-08-18
Η μεταπολεμική Ιταλία της φτώχειας και της εξαθλίωσης σε μια κλασική, διαχρονική φελινική χριστιανική παραβολή την οποία ο σκηνοθέτης εμπνεύστηκε από τα βιώματά του στο Ρίμινι.
Νίκος Δρίβας
2019-08-16
Το έργο του Federico Felini, όχι μόνο δεν έχει ξεφτίσει από τον χρόνο, αλλά γίνεται ολοένα και καλύτερο με το πέρασμα των χρόνων και παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ, με την εικόνα να μιλάει από μόνη της, μια ταινία που δεν πρέπει με τίποτα να χάσετε.
Λήδα Γαλανού
2019-08-14
Το αριστούργημα του Φεντερίκο Φελίνι επανέρχεται στις αίθουσες για να θυμίσει το μέγεθος του ταλέντου και της έμπνευσής του.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
(Η) πιο ξεχωριστή ιστορία αγάπης στη φιλμογραφία του Maestro.
Ηλίας Φραγκούλης
2019-08-08
Ο Φεντερίκο Φελίνι παίρνει τον ιταλικό νεορεαλισμό και με τα «μαγικά» του τον μετατρέπει σε κινηματογραφική Θεία Κοινωνία, σε τούτο το «νηστίσιμο» σε δραματικές εξάρσεις παραμύθι ανθρωπιάς, που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Βενετίας του 1954 και κατέληξε να κερδίζει το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 1957. Η μορφή της Τζουλιέτα Μασίνα στοιχειώνει τη μνήμη.
Κωστής Δ. Μπίτσιος
Η θέαση του φιλμ του 1954 εν έτει 2019 σαφώς και ερεθίζει τα φεμινιστικά σου αντανακλαστικά. Το νεορεαλιστικό δράμα του Federico Fellini (1920-1993) κατόρθωσε όμως να αποσπάσει το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και 11 Διεθνή Βραβεία.
Ζήσης Μπαρτζώκας
2019-08-06
Μια από τις πιο κλασικές ταινίες στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου.
Θάνος Νικηφορίδης
Ο Φελίνι είναι μοναδικός και μη συγκρίσιμος, όπως και η μουσική και η φωτογραφία εδώ, που αποτυπώνουν πιστά την εξαθλίωση που περιγράφεται.
Κωνσταντίνος Σαμαράς
2019-08-04
Οριστικά μακριά από το νεορεαλισμό, ή μάλλον έχοντας μπολιάσει τις νεορεαλιστικές επιρροές με την προσωπική του ποίηση, ο Φελλίνι εξοκείλει συχνά προς έναν υπερβολικό συναισθηματισμό. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για προθάλαμο στην ωριμότερη περίοδο του έργου του.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2019-08-02
Η Mασίνα είναι η ψυχή της αξιαγάπητης όσο και σκληρής αυτής ταινίας του Φεντερίκο Φελίνι, μια θηλυκή εκδοχή του Σαρλό, εξίσου τρυφερή και αστεία.
Σοφία Γουργουλιάνη
Ένα πράγμα είναι αυτό που δεν αφήνει την ταινία να αναδειχθεί σε αριστούργημα. Μοιάζει με ένα παραμύθι που σου διηγείται η γιαγιά με την υποτονική της φωνή. Λείπει από παντού η συναισθηματική ένταση. Ο Φελίνι μοιάζει να αφηγείται την ιστορία του αποστασιοποιημένος από το κοινό του, δίχως να ενδιαφέρεται για το τι θα νιώσει αυτό.
