Ορφέας και Ευρυδίκη(1950)

(Orphée) | Πρώτη προβολή: 20-05-2010

Αριστούργημα του συμβολισμού που εμπνέεται από τον Ορφέα, η μεταπολεμική αλληγορία του Ζαν Κοκτό για την αθανασία της ψυχής και τα υπαρξιακά διλήμματα διασταυρώνει μύθους και αφήνει χώρο σε φαρσικά στοιχεία σε αυτή την κατάβαση του ποιητή στον Άδη με σκοπό να ξαναβρεί τη νεκρή αγαπημένη του.

Μια ευφάνταστη κι εντελώς πρωτοποριακή διασκευή του αρχαιοελληνικού μύθου από τον Ζαν Κοκτό, ο οποίος υπογράφει την καλύτερη ταινία του μετά το «Η Πεντάμορφη και το Τέρας».

Ο Cocteau δημιουργεί μια ταινία που διαλύει το χώρο και το χρόνο με την αφήγηση και τη σκηνοθεσία και αφήνει στον κινηματογραφικό χάρτη μια σπουδαία κινηματογραφική κληρονομιά.

Στον «Ορφέα και Ευρυδίκη» του ποιητή/συγγραφέα/σκηνοθέτη Ζαν Κοκτό, ο μύθος που συναντούσαμε στο «Αίμα του ποιητή» και στην «Πεντάμορφη και το Τέρας» συνεχίζεται. Υπάρχουν ακόμη οι ίδιες αγωνίες, τα ίδια σύμβολα, η ίδια νεύρωση, παρόμοιες εικόνες ομοφυλοφιλίας, πλάνης, ονείρου και θανάτου. Ιδιαίτερα, όμως είναι ο θάνατος πού απασχολεί τον ποιητή. Ο θάνατος στη φαντασία του Κοκτό παίρνει μια συγκεκριμένη μορφή. Μια μορφή που περικλείει όλο τον μυστικισμό, τον εγωκεντρισμό, τους αγώνες, το αίμα και τις πληγές του ποιητή.

Ένα κινηματογραφικό κομψοτέχνημα σε καινούργιες ψηφιακές κόπιες.

Ο Ζαν Κοκτό (1889-1963), σπουδαίος ποιητής και ριζοσπάστης του κινηματογράφου, ενέταξε με διακριτική κομψότητα τον ελληνικό μύθο του Ορφέα στην εποχή της ταινίας (αρχές δεκαετίας του 1950).