Immortal: Unchained(2018)

Αν και αρχικά δείχνει πως ίσως έχει τη δυνατότητα να προσφέρει μία ενδιαφέρουσα εναλλακτική πρόταση στο είδος των soulsborne, τελικά τα διάφορα σχεδιαστικά προβλήματα δεν αργούν να δείξουν την απειρία της Toadman.

Μια μετριότατη εφαρμογή της συνταγής των Souls games.

Μπορεί το shooter στοιχείο να δείχνει διαφορετικό σε ένα Souls-like παιχνίδι, ωστόσο δεν είναι το δυνατό χαρτί που θα κάνει το Immortal: Unchained να ξεχωρίσει. Αντίθετα, βλέπουμε έναν τίτλο που μπερδεύει την πραγματική του ταυτότητα. Κακό παιχνίδι δεν είναι, όμως κάποιες φορές τα σχέδια λειτουργούν καλύτερα στην θεωρία, παρά στην πράξη.

Είναι πραγματικά κρίμα διότι το Shooting, τα όπλα, οι συνεχόμενες ριπές και η μάχη σε συνδυασμό με τη καλή απόκριση του χειρισμού κρατάνε καλά. Bosses που πολεμούσα στην αρχή κατέληγαν ως απλοί εχθροί και έτσι ένιωθα την πρόοδο του χαρακτήρα μου μέχρι που το παιχνίδι το παρακάνει με απότομα Difficulty Spikes και χωρίς λόγο πολλούς μαζεμένους Bullet Sponges εχθρούς. Αυτό σε συνδυασμό με τα Crashes και την υψηλή τιμή του στα 50 ευρώ τα κρατάνε πολύ πίσω.

Για να είναι καλό ένα παιχνίδι αυτού του είδους, δεν αρκεί να έχει επιτηδευμένα υψηλή δυσκολία. Αυτό που πάντα μετράει στο τέλος είναι το gameplay και το πώς αυτό βοηθάει και ενισχύει το υπόλοιπο παιχνίδι. Το Immortal: Unchained αποτυγχάνει πλήρως στον τομέα του gameplay, καθώς εν τέλει θυμίζει απλά... χαλασμένο Souls.