Αναζητώντας τον Έρικ(2009)

(Looking for Eric) | Πρώτη προβολή: 02-08-2018

Έξυπνο σενάριο, φανταστική η ιδέα με μια τάση προς τον σουρεαλισμό, με υποδόριο χιούμορ (αλλά όχι για να χαρακτηρίσουμε «κωμωδία» την ταινία) και ένα διάχυτο πνεύμα αισιοδοξίας, ότι μπορούμε να ξεπεράσουμε τον εγωισμό και τον ατομισμό, που διακρίνει σήμερα την κοινωνία.

Μια πολύ ωραία ταινία, συνδυασμός της ουμανιστικής, με κριτική ματιά, αντιμετώπισης που κυριαρχεί στις ταινίες του σκηνοθέτη με μια ονειρική, σχεδόν σουρεαλιστική, ατμόσφαιρα.

Χωρίς πολλά παιχνίδια της παραγωγής και ανούσια εφετζίδικα κόλπα, ο σκηνοθέτης βήμα-βήμα μας αποκαλύπτει τον κόσμο αυτού του ανθρώπου και ταυτόχρονα μέσα από ένα καθαρά κινηματογραφικό λόγο, δουλεμένο σε μια υψηλής ποιότητας αφήγηση, αποδεικνύει τι μπορεί να κάνει το σινεμά όταν ένα μεγάλο και πολύμορφο πνεύμα, γνώστης του, επεμβαίνει σε αυτό!

Ο Loach παραμερίζει προσωρινά τον πολιτικό αγώνα για να δώσει τον δικό του φόρο τιμής στο άθλημα που αγαπά με μία τρυφερά συγκινητική όσο και κωμική στην εξέλιξη της ιστορία.

Αυτό το πάντρεμα του ποδοσφαίρου με την αριστερή και ιδεαλιστική κοσμοθεωρία του Λόουτς θα οδηγήσει σε μία εξωφρενικά αστεία κι ενδεχομένως εξωπραγματικά αφελή κορύφωση, θα χαρίσει, ωστόσο, στη φιλμογραφία του σκηνοθέτη ένα σπάνιο, τρυφερό happy end και στον θεατή ένα ζεστό κι εγκάρδιο χαμόγελο μόλις πέσουν οι τίτλοι τέλους.

Αν και ευχάριστη και καλογυρισμένη δεν συγκαταλέγεται σε καμία περίπτωση στις σημαντικές ταινίες του Λόουτς. Ωστόσο, αν και άργησε αρκετά να βγει στις αίθουσες της χώρας μας, παραμένει σε μεγάλο βαθμό φρέσκια και οι σινεφίλ και φαν του ποδοσφαίρου θα την απολαύσουν ιδιαίτερα. Εξάλλου φανατικοί ποδοσφαιρόφιλοι δηλώνουν και ο Λόουτς και ο Λάβερτι.

Αν δεν το είχες δει... κάπως, εκεί γύρω στο 2009, και έχεις ή μη γαλουχηθεί με τα ποδοσφαιρικά 90s, ναι, πρόκειται για μια ιδιαίτερη πρόταση για θερινό σινεμά. «Ποδοσφαιρικά, είπατε;» και λοιποί... δεν θα παίξετε μπάλα.

Με σχεδόν δεκαετή καθυστέρηση φτάνει στη χώρα μας μια απολαυστική, κοινωνικά αιχμηρή και ονειρικά αισιόδοξη κομεντί του Κεν Λόουτς, ύμνος στις έννοιες της αλληλεγγύης, της κοινότητας και της συλλογικής δράσης.

Ευφυές, τρυφερό, λιτό αλλά και με πολλαπλά μηνύματα για τη σχέση ζωής-ποδοσφαίρου, το «Αναζητώντας τον Έρικ» άργησε τελικά να βγει στις αίθουσες μας σχεδόν μια δεκαετία αλλά στο τέλος κατάφερε να βάλει γκολ στο 90'!

...ίσως όχι μια από τις μεγάλες στιγμές του Λόουτς, αλλά οπωσδήποτε η πιο τρυφερή και κερδισμένα αξιαγάπητη.

Ο Ken Loach με αρκετή δόση τεστοστερόνης, θέτει και πάλι τον άνθρωπο της λαϊκής τάξης στο επίκεντρο, δίνοντας αυτή τη φορά περισσότερο βαρύτητα στην στενή έννοια της λέξης «ανθρώπινο ον», υποτάσσει τον πολιτικό λόγο για χάρη μιας δραματουργικής αγιοποίησης του κεντρικού προσώπου και μεταπηδάει ομαλά από την υπαρξιακή κωμωδία στο δράμα, από το ρεαλισμό στη φαντασία, από την ποδοσφαιρική ορολογία στην ελαφρά φιλοσοφία.

Προς τιμήν του, ο συνήθως προσκολλημένος σε μια συγκεκριμένη θεματική Κεν Λόουτς δείχνει την κοινωνία από την πλευρά που βεβαίως επιθυμεί να τονίσει, αλλά το κάνει μέσω του πλέον λαϊκού των θεαμάτων, του ποδοσφαίρου, με χιούμορ και τη γνωστή νεορεαλιστική υφή, αλλά κυρίως με τη δημιουργική παρέμβαση του απροσδόκητα επινοητικού Καντονά, ο οποίος έφερε πολλές ιδέες στο τραπέζι και αποτέλεσε έμπνευση.

Αν και σε καμία περίπτωση το «Αναζητώντας τον Ερικ» δεν συγκαταλέγεται στις μεγάλες δημιουργίες του βρετανού σκηνοθέτη (που συνεργάστηκε και πάλι με τον Πολ Λάβερτι στο σενάριο), η ταινία του σε κερδίζει άνευ όρων με το βαθύ ενδιαφέρον της για την ανθρώπινη κατάσταση, το παράξενο, σχεδόν σουρεαλιστικό χιούμορ της και αυτή την εξαιρετικά «λοξή» σχέση ανάμεσα σε δύο άντρες, τον φτωχό ταχυδρόμο (Στιβ Εβέτς), που έχει τα οράματα με τον Καντονά, και τον ίδιο τον Καντονά, που υποδύεται με εκπληκτική άνεση τον εαυτό του.

Οι θαυμαστές του Λόουτς θα βρουν αρκετές αρετές στο Αναζητώντας τον Έρικ, αν και αυτή δεν είναι η καλύτερη στιγμή της φιλμογραφίας του.

Τρυφερός, ανθρώπινος και διασκεδαστικός, ο φόρος τιμής του Κεν Λόουτς στην μπάλα και στους αγώνες του μικρού ανθρώπου, προβάλλεται για πρώτη φορά στις ελληνικές αίθουσες, μετά τη βραβευμένη πρεμιέρα του στις Κάνες το 2009.