Διακοπές Στη Βενετία(1955)

(Summertime) | 

Οι Διακοπές στη Βενετία είναι ένα κομψοτέχνημα λεπτών αποχρώσεων που κινείται γύρω από τον ενθουσιασμό μιας μεσόκοπης γεροντοκόρης για το όνειρο ζωής της να επισκεφτεί τη Βενετία και την αποτύπωση της μοναξιάς της μέσα σε ένα τεχνικολόρ σκηνικό, σε μια ύστατη απόπειρα για τη ρομαντική απόδραση με έναν παντρεμένο Ιταλό, τον Ροσάνο Μπράτσι.

Μέσα στο φυσικό ντεκόρ της πόλης, όπως δεν την είδαμε ή θα την ξαναδούμε ποτέ στο σινεμά (ο dp Τζακ Χίλντγιαρντ κάνει παπάδες σε μαγικές Technicolor αποχρώσεις, μέρα και νύχτα), η Κάθριν Χέπμπορν στήνει μια ολοκληρωμένη ηρωίδα που κρύβει την οδύνη της μοναξιάς μέσα από την υποτιθέμενα επιθυμητή ανεξαρτησία της, με τον Λιν να υπογραμμίζει στην εντέλεια κάθε λεπτομέρεια επάνω της, από χειρονομίες μέχρι το ενδυματολογικό της, το οποίο σταδιακά «αλλοιώνει» (σε αποκαλυπτικότητα ή χρώματα) την αυτοσυγκράτηση και τον ψυχισμό της.

Με μια αδιόρατα ειρωνική, διασκεδαστική όσο και μελαγχολική κομψότητα, απόλυτα συνυφασμένη με τον '50s τρόπο με τον οποίο η άλλη πλευρά του Ατλαντικού εξιδανίκευε μεταπολεμικά τη ρομαντική Ευρώπη.

Τουριστική, η φωτογράφηση (το Technicolor σε όλο του το μεγαλείο) της Βενετίας, η οποία αναδεικνύεται μέσα από το φακό του Ντέηβιντ Λιν, όχι μόνο ως place to be, αλλά και ως μια διαφορετική κουλτούρα, εστιάζοντας στους περαστικούς, στις κινήσεις τους και στον τρόπο ζωής τους γενικά, που εμφανίζονται φιλόξενοι και εγκάρδιοι απέναντι στους τουρίστες και ειδικά τους αμερικανούς. Μη ξεχνάμε ότι το σενάριο αναφέρεται σε μια εποχή λίγο μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Με τη βοήθεια του εξαιρετικού διευθυντή φωτογραφίας Τζακ Χίλντγιαρντ, ο Λιν καταγράφει το μεγαλείο της Βενετίας σε technicolor, με τρόπο που η ομορφιά σου κόβει την ανάσα, ο φακός χάνεται υπνωτισμένος στο λαβύρινθο της πόλης κι όπως και η ηρωίδα του δεν ξέρει που να πρωτοκοιτάξει. Υπάρχει όμως κάτι σκοτεινό στον τρόπο που ο Βρετανός σκηνοθέτης αποτυπώνει την Κάθριν Χέπμπορν απέναντι στη θέα των τοπίων. Και η συγκλονιστική ηθοποιός ξέρει ακριβώς πώς να το εκφράσει μέσα από τις σιωπές και τα μεγάλα υγρά της μάτια: ενθουσιασμός που αμέσως, την επόμενη στιγμή, μετατρέπεται σε μελαγχολία. Γιατί υπάρχει κάτι αβάσταχτα πικρό όταν αντικρίζεις την ομορφιά του κόσμου, μόνος σου.