Μαύρος Καθρέφτης : Season 4(2017)

(Black Mirror : Season 4) | 

Ο Μπρούκερ έχει βάλει με το "Black Mirror" ένα εμφύτευμα και στο δικό μας κεφάλι. Τίποτα δεν είναι σίγουρο πια. Το όριο της πραγματικότητας, το όριο της συνείδησής μας, το όριο του εαυτού μας. Θέλουμε κι άλλο πόνο, θέλουμε κι άλλη τιμωρία. 

Η σειρά είναι πολύ δυνατή ξεχωριστή και ιδιαίτερη, σίγουρα δεν μοιάζει και δεν συγκρίνεται εύκολα με κάποια.

Μπορεί τα ζητήματα να είναι λίγο πολύ γνωστά αλλά για ακόμα ένα κύκλο διασταυρώνονται αριστοτεχνικά με τον ανθρώπινο ψυχισμό και εξετάζονται από άλλες οπτικές γωνίες. Έτσι, το αποτέλεσμα μας ικανοποιεί πλήρως και μας δίνει το αίσθημα μιας μεγάλης ποικιλίας καινούριων θεμάτων

Κατά έναν τρόπο, είναι σαν ο Brooker να τεστάρει τα νερά για το προς τα πού θα κινηθεί στο μέλλον, άλλοτε επενδύοντας σε παραλλαγές των ίδιων τρικ κι άλλοτε ρισκάροντας περισσότερο θεματικά και αισθητικά. Αυτό καθιστά την σεζόν κάπως μεταβατική συνολικά και μάλλον αρκετά άνιση, αφού τα αδύναμα σημεία της είναι πολύ αδύναμα και τα δυνατά της σημεία είναι εξαιρετικά δυνατά.

H λύτρωση στις ιστορίες του Black Mirror σπάνια έρχεται. Όμως συχνά υπονοείται ως (ή στο) διηνεκές. Είτε με τη δυνατότητα του delete (και της παρέμβασης στον κώδικα με τον οποίο λειτουργεί και η ανθρώπινη μηχανή), είτε με το επαναλαμβανόμενο κεντρικό θέμα αυτού του 4ου κύκλου: την ανάπτυξη της ψηφιακής συνείδησης.

Η φόρμουλα επαναλαμβάνεται. Είναι αστεία, είναι ρομαντική, είναι ζοφερή, είναι τρομακτική, είναι αναφορική, είναι μεταφορική, είναι τα πάντα όσα μπορείς να περιμένεις από το "Black Mirror".

Από τη μια, το 1/3 των καινούριων επεισοδίων ήταν ψιλοαπογοητευτικό, αφού δεν είχε έντονο κοινωνικό σχόλιο, βλ. USS Callister, αλλά από την άλλη η ίδια η ζωή έρχεται και δίνει αξία σε επεισόδια του Black Mirror τα οποία κανείς ποτέ δεν αγάπησε, όπως το The Waldo Moment, το οποίο θυμήθηκαν οι πάντες εξαιτίας της εκλογής Trump. 

Οι ιστορίες, οι ηθοποιοί και η σκηνοθεσία είναι εκεί, αλλά οι ιδέες νομίζω επαναλαμβάνονται λιγάκι. 

Την θεωρώ καλύτερη της προηγούμενης.

Μας έπεισαν μερικές στιγμές, διασκεδάσαμε με άλλες, βαρεθήκαμε με περισσότερες.

Ο τέταρτος (και τελευταίος;) κύκλος μοιάζει ο πιο προβληματικός πάντως, με την έννοια ότι ανακυκλώνει τα ίδια και τα ίδια τεχνάσματα (ακόμα και οι ακροβατικές κωλοτούμπες της πλοκής φαίνονται πιο προβλέψιμες από ποτέ).