Warhammer 40,000: Dawn of War III(2017)

Το "στιβαρό" gameplay σε συνδυασμό με τον καλοδουλεμένο οπτικοακουστικό τομέα και τις αιματηρές μάχες θα σας προσφέρουν μία καταπληκτική εμπειρία, που οι λάτρεις του είδους – και της σειράς ειδικότερα, δεν πρέπει να χάσουν για κανένα λόγο.

H Relic με το Dawn of War III κατάφερε να μην μας απογοητεύσει (αλλά να μας «γοητεύσει¨ακόμη περισσότερο), δημιουργώντας ένα αξιοπρεπές sequel που ενσωματώνει με αριστοτεχνικό τρόπο τα δομικά στοιχεία των δύο προηγούμενων προγόνων του.

Παρότι δεν θα σας αποστομώσει με τα γραφικά του, οι δεκάδες μονάδες, η ευρεία γκάμα διαφορετικών objectives, τα RPG στοιχεία στην χρήση των Elite μονάδων, ο κόσμος του και το multiplayer που επεκτείνει κατά πολύ την διάρκεια ζωής του, συντελούν στο να έχουμε το ιδανικό sequel που περιμέναμε.

Πρόκειται για μια πολύ αξιόλογη δουλειά, η οποία όμως δεν δικαιώνει 100% το hype που υπήρχε στους φίλους των RTS, οι οποίοι το περίμεναν σχεδόν 1 χρόνο.

Στην παρούσα κατάσταση μπορούμε να το προτείνουμε μόνο εάν είστε πολύ μεγάλος οπαδός του κόσμου και θέλετε να γευτείτε λίγο επιπλέον lore ή θέλετε να παίξετε έναν εκτενή τίτλο στρατηγικής. Διαφορετικά συνιστούμε υπομονή μέχρι την αναπόφευκτη έκπτωση σε κάποιο sale.

Είναι ένα πολλά υποσχόμενο RTS που επηρεάζεται αρκετά από τα MOBAs και την άνοδο των διαδικτυακών παιχνιδιών στρατηγικής και αφήνει τους φίλους της σειράς να ζητούν κάτι παραπάνω. Τα όμορφα γραφικά και η ένταση του πολέμου επισκιάζονται από τον τρόπο που γίνεται η διήγηση της ιστορίας και η εκτέλεση του campaign και από ορισμένα προβλήματα στην απόδοση.

Αν και στο σύνολό του είναι ένας διασκεδαστικός τίτλος, δυστυχώς δεν είναι το game που θα σταθεί αντάξια στο ύψος των περιστάσεων που έχτισαν οι προηγούμενοι τίτλοι και κυρίως τα πρώτα παιχνίδια.

Για τους παίκτες που δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για το multiplayer, ο νέος τίτλος της Relic είναι μάλλον φτωχός. Το μακρινό μέλλον του Warhammer 40K μπορεί να έχει μόνο πόλεμο, αλλά στην περίπτωση του Dawn of War III αυτός δεν είναι για όλους.

Τη μετριότητα την ανεχόμαστε, μπορούμε να την αλαφρύνουμε και να ψάξουμε για δικαιολογίες. Όσες θέλετε και όσες θέλουμε -είναι το μόνο εύκολο. Όταν όμως η μετριότητα συνδυάζεται με υστεροβουλία (να τους πιάσουμε όλους, πίσω από ένα «σιγουράκι» franchise), από κάποιους που αποδεδειγμένα μπορούν να μεγαλουργήσουν, τότε μας ερεθίζει, μας κεντρίζει και μας απογοητεύει.

Τεχνικά, αν και λίγο βαρύ είναι άρτιο και δε θα απογοητεύσει σε αυτό τον τομέα. Εκεί όμως που πραγματικά χάνει πολλούς πόντους είναι το απαράδεκτο και χωρίς λόγο περίπλοκο micromanagement σύστημά του που σίγουρα θα τρομάξει σε σημείο απελπισίας τους νεότερους παίκτες.