Η Τριλογία Της Απόκλισης: Ανταρσία(2015)

(Insurgent) | Πρώτη προβολή: 19-03-2015

Έγινε μια πολύ όμορφη προσπάθεια που αξίζει πολλές επιβραβεύσεις, όμως η συνηθισμένη κεντρική ιδέα γύρω από την οποία περιστρέφεται η ταινία, δεν θα συναρπάσει. Περιέχει αρκετές σκηνές γεμάτες αδρεναλίνη αλλά και γλυκανάλατες στιγμές που θα ικανοποιήσουν όλες τις διαθέσεις.

Εάν είστε γενικά φαν των ταινιών «Hunger Games», τότε το «Insurgent» σίγουρα αξίζει την προσοχή σας ακόμα και εάν δεν μείνατε ευχαριστημένοι από την πρώτη ταινία!

Το Insurgent βλέπεται αρκετά ευχάριστα και κατ'εμέ είναι ελαφρώς καλύτερο από το πρώτο και αυτό από μόνο του είναι επιτυχία, καθώς λίγες ταινίες sequel καταφέρνουν κάτι τέτοιο.

Οι δημιουργοί της ταινίας παίρνουν άριστα στα ντεκόρ και στα εφέ και η σκηνοθεσία είναι αρκετά καλή, χωρίς να υπάρχουν απαιτήσεις για τις ερμηνείες και την εμβάθυνση των χαρακτήρων.

Το Insurgent είναι ένα παράδειγμα sequel που δεν δούλεψε, χάνοντας μέχρι και τη λίγη μαγεία που έκρυβε μέσα του.

Η απόδραση από την γκετοποποιημένη μήτρα αποτυπώνεται άλλοτε με επαναστατικές κορώνες, όπως στο V For Vendetta, ή με αγορίστικη αδρεναλίνη, όπως στο Maze Runner.

Το Insurgent γενικά είναι μια απλά οκ ταινία, η οποία ωστόσο είχε πολλές παραπάνω δυνατότητες και θα μπορούσε να έχει μια μεγαλύτερη δυναμική τόσο όσον αφορά την flat εξέλιξη του (αυτό βέβαια συνεπάγεται και με το υλικό του βιβλίου), ειδικότερα όμως με τις σκηνές δράσης όπου έχουμε δυστυχώς λίγα πράγματα.

Τα εμφανή δάνεια από ταινίες όπως το «Matrix» και το «Inception» μειώνουν την «Ανταρσία» και το πολυφορεμένο κονσεπτ του Εκλεκτού λειτουργεί ανασταλτικά. Από την άλλη μία εμπορική, χολιγουντιανή ταινία που ασχολείται με ένα ζήτημα κοινωνικών αποκλεισμών και καταστολής των προσωπικών επιλογών, όσο σχηματική κι αν είναι, είναι προτιμότερη από οποιοδήποτε παρουσία λάτεξ κενοφανή υπερήρωα ή τον ηχητικό ορυμαγδό κάθε μπλοκμπαστεριάς, που απλά τυφλώνουν και κουφαίνουν.

Εντυπωσιακά ψηφιακά εφέ, έντονα ψυχολογικά διλήμματα και μια ενδια­φέρουσα τριπλή θηλυκή αντιπαράθεση κυριαρχίας πατούν πάνω σε μια γεμάτη λογικές αυθαιρεσίες και προβλέψιμης εξέλιξης πλοκή, η οποία περισσότερο μοιάζει να κυνηγά την ουρά της παρά να εξελίσσει το στόρι.

Αν και για περισσότερο από τη μισή διάρκειά της, τίποτα πραγματικά συναρπαστικό ή εντυπωσιακό δεν συμβαίνει σε αυτή την «Ανταρσία», από τη στιγμή που η Τρις αρχίζει να βιώνει τις προσομοιώσεις στις οποίες την υποβάλλει η Τζανίν, το θέαμα τουλάχιστον απογειώνεται και η αφήγηση τολμά επιτέλους κάποιες ανατροπές.

Η Ανταρσία, δεν καταφέρνει να κερδίσει την προσοχή μας όπως κατάφερε ο προκάτοχος της, αλλά έχει το πλεονέκτημα ότι αποτελεί το μεσαίο παιδί μιας τριλογίας, αυτό που δεν έχει την πρωτοτυπία του πρώτου ούτε την αγωνία για την κατάληξη του τελευταίου, αλλά εκείνο που πρέπει να δεις για ολοκληρώσεις αυτό που ξεκίνησες.

Με ακόμα ένα έτος να μένει μέχρι τα πράγματα να αρχίσουν να γίνονται πραγματικά ενδιαφέροντα στην «Τριλογία της Απόκλισης», αυτή η sci-fi συνέχεια αξίζει της προσοχής σου αποκλειστικά και μόνο για να έχεις μια εικόνα πού το πάει. Το έργο σαν έργο δεν είναι τόσο ενδιαφέρον, όσο ένα δεύτερο μέρος μιας τριλογίας θα πρέπει να είναι. Κρίμα, γιατί βγαίνοντας από την αίθουσα σε αφήνει με την αίσθηση ότι αυτή η σειρά θα μπορούσε και θα έπρεπε να είναι καλύτερη.

Η «Απόκλιση» δεν διαθέτει από τη φύση της το ατού του «καινούριου» που είχε τουλάχιστον η πρώτη ταινία, εξαντλεί κάθε πιθανή οπτική γωνία της Σαϊλίν Γούντλεϊ που προσπαθεί περισσότερο απ' όσο χρειάζεται να δώσει ψυχή στην διαταραγμένη ηρωίδα της και τελειώνει έχοντας προσφέρει ένα διώρο που παρακολουθείς ευχάριστα, αλλά που μοιάζεις να ξεχνάς σχεδόν όσο διαδραματίζεται.