Ρίο(2011)

(Rio) | Πρώτη προβολή: 07-04-2011

Ταινία καθαρά οικογενειακή, που βλέπεται απ ' όλα τα μέλη της οικογένειας χωρίς να βαρεθείς ούτε λεπτό. Μια ταινία όαση μέσα στην μαυρίλα που έχει καταπλακώσει την χώρα μας. Εύπεπτη και αισιόδοξη όσο χρειάζεται για να κρατήσει τα προσωπικά μας προβλήματα σε λήθαργο (για ...μιάμισι ώρα) αλλά και με παιδαγωγικά μηνύματα (χωρίς αρτηριοκληρωτικό ηθικοπλαστικό περιεχόμενο) στο βάθος να συμμερίζονται τις οικολογικές ανησυχίες της εποχής μας.

Το «Rio» ενισχύει την άποψή μας ότι πλέον θα πρέπει να προσπαθήσεις πολύ για να φτιάξεις ένα αποτυχημένο animation. Με την βοήθεια της τεχνολογίας αλλά και την όρεξη που υπάρχει γύρω από τέτοια project, δεν είναι εύκολο να βγει κάτι αδιάφορο. Το «Rio» δεν ήταν έκπληξη, το περιμέναμε καλό και κατάφερε να μας ανταμείψει δεόντως...

Τα έντονα χρώματα, οι λεπτομέρειες στα γραφικά, οι ξέφρενοι ρυθμοί της σάμπα -σε πολλά σημεία παντρεμένοι άψογα με χιπ χοπ διάθεση- και το story φυσικά, ξεσηκώνουν το θεατή σε σημείο που νιώθει πως είναι μέσα στην ταινία και παρελαύνει κάπου στο πλήθος του Βραζιλιάνικου καρναβαλιού.

Το Rio είναι αναμφισβήτητα μια πανέμορφη, γεμάτη χρώμα ταινία που θα απολαύσουν όλες οι ηλικίες. Αλλά τα αρκετά μειονεκτήματα δεν το αφήνουν να γίνει όσο διασκεδαστικό, όσο έντονο, όσο samba, όσο Rio θα θέλαμε.

Στο σχεδιασμένο με απαράμιλλη ομορφιά φιλμ του ταλαντούχου Κάρλος Σαλντάνια (σε αυτόν οφείλουμε την τριλογία του Ice Age), οι τρισδιάστατες βουτιές είναι αρκούντως εντυπωσιακές, τα gags παραπέμπουν στις κορυφαίες στιγμές του αμερικάνικου slapstick, ενώ ακόμα και οι συμβάσεις της πλοκής φροντίζουν να κρατήσουν το φιλμ σε αυστηρώς εμπορεύσιμα πλαίσια.

Τελευταία μεγάλη.. επιρροή, το Up 2009 της Pixar δανείζει τη πολυχρωμία του σε ένα συνονθύλευμα που πάει παρακάτω από κει που η Disney θα είχε την αξιοπρέπεια να μην πέσει, σε tie-ins με εξωτερικά μαζικά properties στιλ Angry Birds και will.i.am, αλλά παρολαυτά, ο Carlos Saldanha έχει στη σκηνοθεσία το ένστικτο των καλύτερων τουριστικών πλάνων της καρτουνοποιημένης πόλης του, το σενάριο φροντίζει να προσθέτει συνεχώς μονοδιάστατους χαρακτήρες για να συντηρεί έστω και τεχνητά το ενδιαφέρον σου, ο Jemaine Clement των Flight of the Conchords δίνει ένα cult τόνο στο.. κακό πουλάκι της υπόθεσης, οι animators γεμίζουν με χρώμα και κέφι και φτερορεαλισμό το χρόνο δουλειάς που τους αφήνουν οι μη απαιτήσεις σε φαντασία, το φιλμ ίσως και ευγνωμόνως δε ξαναπιάνει ποτέ το επίπεδο χαριτωμενιάς της αρχής του, τα μουσικά ιντερμέδια σίγουρα ανακουφιστικά διακόπτουν αραιά και που.

Το Rio ήθελε λιγάκι ακόμα χιούμορ και λιγάκι, ως πολύ, να ξεφύγει από την «πατροπαράδοτη» ανάπτυξη της πλοκής των συγκεκριμένων ταινιών. Χαριτωμένοι οι καλοί της ιστορίας, αλλά οι κακοί είναι που παίρνουν το αλά «Σκρατ» χειροκρότημα. Γενικά, χαβαλές γίνεται, διασκέδαση θα βρείτε μπόλικη και οι συνοδοί των μικρών δεν θα τρων τα νύχια τους για να περάσει η ώρα.