London Boulevard(2010)

Πρώτη προβολή: 10-03-2011

Το «London Boulevard» διατηρεί τα απαραίτητα επίπεδα εγρήγορσης στο θεατή χωρίς να τον 'τρέχει' με ιλιγγιώδες μοντάζ και αλλεπάλληλα κοφτά πλάνα και χωρίς να τον τροφοδοτεί με συνεχείς βίαιες σκηνές. Ο Monahan αποφεύγει να υπερεκθέσει το κοινό του σε πράξεις βίας που δεν υπηρετούν τη συνολική οικονομία της αφήγησης, προτιμώντας να υπονοεί κάποια στυγερή πράξη. Κοινώς, εν αντιθέσει με τον Richie, ο Monahan δε θέτει στο επίκεντρο της θεματικής του τη βία, αλλά τη μεταχειρίζεται με αυτοσυγκράτηση.

Ο Colin Farrell είναι μεν καλός, αλλά για ακόμη μια φορά δεν χρειάστηκε να ξεφύγει από τον ρόλο του «macho» άνδρα που όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει, οπότε φανταζόμαστε ότι είναι κάτι σαν 2η φύση γι'αυτόν πλέον. Η δε Keira Knightley, είναι δυστυχώς τόσο ανορεξική στον τρόπο που παίζει όσο και στις διατροφικές της συνήθειες! Από τα μεγάλα συν της ταινίας είναι η μουσική επένδυση που «μυρίζει» Λονδίνο και το κλασικό ειρωνικό βρεττανικό χιούμορ που υποβόσκει.

Τα θετικά του φιλμ συνοψίζονται απλά στο, ότι πρόκειται για το ντεμπούτο του Μόναχαν στη σκηνοθεσία. Δυστυχώς το ανέμπνευστο σενάριό του δεν βοήθησε καθώς κυριαρχεί επιφανειακά η "ωραιοποίηση" της βίας, έστω και αμυνόμενος...

Ο Γουίλιαμ Μόναχαν, γνωστός κυρίως ως σεναριογράφος του «The Departed» για τον Μάρτιν Σκορσέζε, προσπαθεί αλλά δεν καταφέρνει να βρει τον σωστό τόνο που θα δέσει τα στοιχεία της ταινίας (ερωτική ιστορία, νουάρ ατμόσφαιρα, αστυνομική ίντριγκα, μαύρο χιούμορ, βίαια ξεσπάσματα) και θα την ανεβάσει σε κάτι παραπάνω από ένα επαρκές b-movie με πρωταγωνιστές 'ονόματα'.

Αν απομονώσεις πλάνα και σκηνές, υπάρχει όλη η ατμόσφαιρα ενός σύγχρονου crime-movie της αγγλικής σχολής. Ο Farrell ξέρει να συνδυάσει σκληρότητα με εσωτερικές ποιότητες, η Knightley να υποδυθεί την «τα 'χω παίξει αλλά κρατάω στιλ», ο Ray Winstone να αποδώσει ένα μεγαλοκάθαρμα αλά Guy Ritchie και ο David Thewlis να δώσει έναν θυμόσοφο, χαμηλόφωνα σαρκαστικό οικονόμο-γενικών καθηκόντων της σταρ. Στο σύνολό του, όμως, το φιλμ δεν έχει ψυχή, μοιάζει λίγο, στερείται μαύρου χιούμορ, είναι προβλέψιμο και, δυστυχώς, το ρομάντζο δεν πείθει δράμι. Περισσότερο μια άσκηση παρά έργο.

Οι απανωτές, επαναλαμβανόμενες βωμολοχίες χωρίς λόγο και αιτία, σταδιακά κουράζουν, οι προθέσεις των χαρακτήρων μένουν ημιτελείς και κάθε πιθανή έκπληξη χάνεται στην παραγεμισμένη πλοκή. Το εύκολο χρήμα και η... μαγκιά περισσεύουν, όχι όμως και οι διαθέσεις του Monahan, που όσο καλές και αν είναι δεν δημιουργούν μια αληθινά συναρπαστική κινηματογραφική εμπειρία.