Οι Ρυθμιστές(2011)

(The Adjustment Bureau) | Πρώτη προβολή: 03-03-2011

Σε γενικές γραμμές δεν είναι κανένα σπουδαίο αριστούργημα, είναι όμως μια αληθινά απολαυστική ταινία, ίσως από τις πιο φρέσκιες προτάσεις για επιστημονική φαντασία των τελευταίων χρόνων, που κερδίζει σε δύο σημαντικά στοιχεία: συναίσθημα και λιτότητα. Δύο στοιχεία τα οποία οι περισσότεροι χολυγουντιανοί δημιουργοί μοιάζουν να έχουν ξεχάσει...

Αν στοιχεία περιπέτειας υπήρχαν νωρίτερα μπορεί να κρατούσε κάπως το ενδιαφέρον του θεατή. Θα μπορούσε επίσης να έχει καλύτερη φωτογραφία και πιο εντυπωσιακά πλάνα από το κυνηγητό.

Η σκηνοθεσία είναι πολύ καλή και δουλεμένη, σε συνδυασμένο με το έξυπνο σεναριο δανεισμένο από το βιβλίο του Ντίκ και το μόνο αρνητικό της ταινίας είναι το απλοϊκότατο φινάλε της, στο οποίο ίσως θα έπρεπε να δωθεί περισσότερη βάση. Ευτυχώς, δεν χαλαει την πολύ καλή γενικότερη εικόνα της ταινίας, η οποία είναι μια άκρως ψυχαγωγική και ενδιαφέρουσα ταινία, που παρακολουθείται πολύ ευχάριστα.

Η ταινία του Nolfi δεν αποποιείται ποτέ την χολιγουντιανή της διάσταση, δεν τολμά σκηνοθετικά, κάτι το φυσιολογικό αφού ο δημιουργό της είναι φρέσκος στη συγκεκριμένη ιδιότητα κι εργάζεται υπό την σκιά του κειμένου ενός Philip K. Dick. Αυτό υποβιβάζει τη δυναμική του, κάτι στο οποίο βοηθάει το γεγονός πως έχουμε ταινία επιστημονικής φαντασίας με ουσιαστική απουσία ειδικών εφέ. Έλα, όμως, που το ζευγάρι Damon-Blunt είναι να το πιεις στο ποτήρι και το φιλμ πετυχαίνει εκεί που τόσα και τόσα άλλα αμερικανικά απέτυχαν παταγωδώς: στο να συγκινήσει αληθινά και βαθιά.

Έχει ένα έξυπνο σκεπτικό, μια πρωτότυπη παρουσίαση ενός κλασσικού θέματος και μια θηλυκή παρουσία που σου παίρνει την ανάσα. Δεν νομίζω οτι χρειάζονται και πολλά περισσότερα. Ψυχαγωγία, κυρίως ψυχαγωγία...

Συνοπτικά, πολύ καλό το ξεκίνημα, προβλέψιμο φινάλε.

Πέρα από το όμορφο παιχνίδι των ματιών στα μπες βγες με τις πόρτες (είναι ενδιαφέρον το να βρίσκεσαι σε δημόσιες τουαλέτες και ανοίγοντας μια πόρτα να βρίσκεσαι στο κέντρο του γηπέδου των Yankees) το The Adjustment Bureau είναι ένα υποτονικό φιλμ με ελάχιστη δράση, συμβατική σκηνοθεσία, με πολλές σεναριακές ανοησίες που κανείς δε μπαίνει στο κόπο καν να σου εξηγήσει και με ένα τέλος για κλάματα (...και όχι συγκίνησης).

Η πλοκή είναι τραγικά προβλέψιμη, με τους διαλόγους να περνάνε από το κλισέ στο βαρετό και τα «σιρόπια» του ζευγαριού να προκαλούν αναγούλα. Η σκηνοθεσία από την άλλη, παρόλο που καταφέρνει να δημιουργήσει μια σχετική ατμόσφαιρα γύρω από την ταινία, αποτυγχάνει στο να διατηρήσει την αγωνία του θεατή και να τον παρασύρει.