The Fighter(2010)

Πρώτη προβολή: 20-01-2011

Ισορροπώντας ανάμεσα στην πυγμαχική δράση, το χιούμορ και το δράμα, αν και προβλέψιμο, είναι η ιστορία ενός αουτσάιντερ, που κόντρα σε κάθε προγνωστικό βγαίνει νικητής, επειδή ότι του έχει συμβεί το παίρνει μέσα στο ρινγκ μαζί του – "everything that's happened, take that out there with you", όπως παροτρύνει ο Dicky τον Micky λίγο πριν το μεγάλο του αγώνα. Κατανάλωσε το...

Αξίζει πιο πολύ για τις εντυπωσιακές ερμηνείες και όχι τόσο για το χιλιοειπωμένο από την μια, αλλά καλοσκηνοθετημένο από την άλλη δράμα. Εκεί όμως που διαφέρει από τις άλλες ταινίες, είναι ότι αφήνει τους ηθοποιούς να «παίξουν» στο ρίνγκ και όχι το ίδιο το άθλημα.

Στο μάτι του κυκλώνα, ο Mark Wahlberg εμφανίζεται ψυχραιμότατος κι ευαισθητούλης, με την αυτοπεποίθηση και την ανώτερη των περιστάσεων ηθική του ήρωα που υποδύεται, δίπλα του ο Christian Bale χορεύει μαστουρωμένο εκστασιασμένο σαμανικό χορό του τυφώνα, μέχρι που σου 'ρχεται να του πετάξεις το Oscar® στο κεφάλι να σταματήσει.

Σε γενικές γραμμές η ταινία είναι συμπαθητική. Σίγουρα δε θα περάσει στην ιστορία σαν μία από τις καλύτερες ταινίες που σχετίζονται με τον μποξ, όμως έχει ένα πλεονέκτημα. Βασίζεται σε αληθινή ιστορία, πράγμα που δίνει πάντα μία ώθηση και ένα γόητρο στην ταινία.

Χρησιμοποιώντας στο μεγαλύτερο μέρος του έργου του την ντοκιμαντερίστικη γραφή, ο Russell, δίνει στο φιλμ έναν ρεαλιστικότερο τόνο παραπάνω, τονίζοντας με τον τρόπο του ένα θέμα που βασίζεται σε πασίγνωστα περιστατικά για όσους ασχολούνται με την επαγγελματική πυγμαχία. Αν αναζητήσω αρνητικά δεδομένα στο Fighter, αυτά έχουν να κάνουν με την ελάχιστα πρωτότυπη χροιά της υπόθεσης, που αναπαραγάγει την ίδια και την ίδια ρουτίνα της εξω - μητροπολιτικής Αμερικής. Στοιχείο που έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με την πανέμορφη μελέτη όλων των χαρακτήρων - πρωταγωνιστών του - με αρκετές γλαφυρές πινελιές - δράματος. Άλλωστε η σύνθεση του καστ, δύσκολα θα προδιέθετε για μια μη επιτυχία, σε αυτόν τουλάχιστον τον τομέα.

Οι δυνατές ερμηνείες, ο έντονος εσωτερικός ρυθμός και το συγκρατημένο «ξέσπασμα» των σκηνών πάνω στο ρινγκ, προσδιορίζουν αυτό το δράμα χαρακτήρων που δεν είναι απλά άλλη μία ιστορία με επίκεντρο το μποξ. Εξασφαλίζοντας από τους ηθοποιούς του ισορροπημένη απόδοση στους ρόλους τους -όσο υπόκωφη και κραυγαλέα χρειάζεται- ο David O. Russell έχει την τύχη να διαθέτει στο καστ τον απόλυτα ταιριαστό για μποξέρ Mark Wahlberg και τον μεταμορφωμένο Christian Bale, ο οποίος εκπλήσσει με την εμφάνιση του.

Το «The Fighter» δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας και δε θα μείνει στην κινηματογραφική ιστορία. Είναι όμως η έμπρακτη απόδειξη του πως ένας ταλαντούχος σκηνοθέτης με την αρωγή ενός δυνατού ερμηνευτικού επιτελείου, μπορεί να δώσει φρεσκάδα και ενδιαφέρον και στην πιο κοινότοπη ιστορία.

Οι ήρωες του αναπτύσσονται εσωτερικά με δεινότητα κι εξωτερικά με ορθή πλοκή και οι ερμηνείες που τους συνοδεύουν ξεπερνούν τις βασικές προσδοκίες. Ειδικά ο μεταμορφωμένος Christian Bale αναλαμβάνει και ρόλο κωμικού, σπάζοντας την κλασική στρυφνάδα μιας βιογραφίας. Η Amy Adams είναι, όμως, το ερμηνευτικό μυστικό του έργου και κερδίζει εκ νέου τον σεβασμό που της στέρησε το Ζητείται Γαμπρός. Όλα καλά, όλα ανθηρά, αλλά η ταινία είναι βατή. Ποτέ βαρετή, ποτέ κουραστική, αλλά βατή σαν να έγινε για να μην την χαλάσει κανενός.

Έχει την απαραίτητη κορύφωση στο τέλος, αλλά επιμένει στη σύνθεση ενός λαϊκού μελοδράματος, εμφατικού, συνηθισμένου (τι άλλο, πια, να πει κανείς για τα εργατικά στρώματα που γεννάνε καλόπαιδα με πυγμή;) αλλά υπέροχα εκτελεσμένου από τους ηθοποιούς, σαν ένα τσίρκο με ανθρώπινα ρετάλια στα όρια του γελοίου.

Οι σκηνές boxing καλές, παράγουν σασπένς αλλά δεν πρωταγωνιστούν ούτε έχουν την μεγαλοπρέπεια ενός Raging Bull. Εν τέλει τίποτε το τρομερό, αλλά πολύ καλά δοσμένο.

Το αμερικάνικο όνειρο ξαναζεί στα ρινγκ σε ένα γνήσιο λαικό μελόδραμα γυρισμένο με νεύρο και ερμηνευμένο με αξιώσεις από την πρωταγωνιστική του τετράδα.

Ένα καλοφτιαγμένο αθλητικό και κοινωνικό δράμα που κερδίζει πόντους από τις δυνατές ερμηνείες του...

Καλογυρισμένο, old school κατά διαστήματα, αλλά με πολλά κλισέ, κάποιες νευρώδεις σκηνές, αλλά άτολμο από έναν σκηνοθέτη που πάντα τολμούσε (ίσως η πιο mainstream δουλειά του Ράσελ).

Εξαιρετικές ερμηνείες...και τέλος. Μια οικογενειακή ιστορία χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ένας πρωταγωνιστής μαριονέτα, ικανοποιητική σκηνοθεσία εκτός των σκηνών μέσα στους αγώνες που όλα μοιάζουν αρκετά ψεύτικα και συνολικά μια ταινία που, με τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα, τα ups and downs, είναι στα ίδια επίπεδα με τον Παλαιστή. Για τους περισσότερους αυτό μπορεί να είναι θετικότατο, αλλά για μένα είναι απογοητευτικό.