I Love You Phillip Morris(2009)

Πρώτη προβολή: 08-07-2010

Δοσμένη με χιούμορ και συγκίνηση, η ταινία δεν έχει κεντρικό νόημα την ομοφυλοφιλία αλλά το φοβερά κοφτερό μυαλό του Στίβεν που καταστρώνει απίστευτες απάτες για να πάρει αυτό που θέλει. Πολύ ιδιοφυές σενάριο και προσεγμένη σκηνοθεσία που κάνει εντύπωση ότι όλο αυτό έχει πραγματικά συμβεί.

Σίγουρα το κοινό που απευθύνεται είναι πιο ιδιαίτερο, πιο open-minded ίσως. Η ιδιαιτερότητα του φιλμ είναι πως το πρώτο μισό μπορεί να σε κάνει να γελάς ασταμάτητα ενώ το δεύτερο μισό να σε συγκινήσει απίστευτα. Στο τέλος η ιστορία δεν παύει να μιλά για δύο ερωτευμένους και έναν απατεωνίσκο που κάνει τα πάντα για να είναι ο άλλος ευτυχισμένος. Ανεξαρτήτως φύλου..

Το «I Love You Philip Morris» χάνει σε αφηγηματική συνοχή, κερδίζει όμως στον τομέα της αγνής κι αμόλυντης ψυχαγωγίας. Οι συντηρητικότεροι οπαδοί του Jim Carrey ενδέχεται να ενοχληθούν από την gay θεματολογία, οι υπόλοιποι όμως θα περάσουν μια αρκούντως διασκεδαστική κινηματογραφική βραδιά.

Συμπαθητικό και χαριτωμένο φιλμ αλλά αρκετά προβλέψιμο. Μια πικρή κωμωδία, με αρκετή συγκίνηση και αντισυμβατικό χιούμορ στην οποία λιγότερη δραματοποίηση θα έκανε πειστικότερη την αληθινή ιστορία που αναπαριστά.

Έξυπνοι διάλογοι, γρήγορη σκηνοθεσία που προκαλεί χωρίς να σοκάρει, δυο πρωταγωνιστές όπως δεν έχουμε ξαναδεί (ειδικά ο McGregor είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι είναι πραγματικά ο ίδιος ηθοποιός που έχει παίξει στα Star Wars, Angels & Demons και τόσα άλλα!) σε πολύ καλές ερμηνείες αλλά αυτό δεν αποτρέπει τη ταινία να είναι μια "απλή" ρομαντική κομεντί με το ταβάνι που το είδος του επιβάλλει.

Το φιλμ εν τέλει είναι άλλη μια ταινία που δεν ήθελε αλλά μοιάζει να είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του Carrey έστω και χωρίς γκριμάτσες. Όσο για τον Ewan McGregor, όσο κι αν παίζει σωστά την «σύζυγο» δεν μπορεί να σώσει την κατάσταση.

Αγκαλίτσες και φιλάκια αντρών σε ένα εκβιαστικό, κεκαλυμμένα ομοφοβικό τυχοδιωκτικό φιλμ που τα βάζει όσο μπορεί με το αμερικανικό κατεστημένο. Κλέβει συναίσθημα μονάχα σε δύο – τρεις στιγμές, και προσπερνάει την εμφανώς ενδιαφέρουσα ιστορία του ήρωα, επιλέγοντας να την αναδείξει μέσα από ασύνδετες, τεχνικά φτωχές και δίχως λογική ύπαρξης εικόνες, που περισσότερο θυμίζουν ένα «σεξουαλικά κακοποιημένο» Catch Me If You Can, παρά οτιδήποτε άλλο.