Παραδεισένια Οστά(2009)

(The Lovely Bones) | Πρώτη προβολή: 11-03-2010

Σίγουρα κάποια κινηματογραφικά αλλά και κοινωνικά στερεότυπα δεν προσπερνιούνται όμως, αυτό είναι μικρό μειονέκτημα μπροστά στα υπόλοιπα όμορφα συναισθήματα, αλλά και εικόνες, που δέχτηκα ως θεατής, μένοντας με την ελπίδα ότι ίσως κάπως έτσι να συμβαίνει και στην πραγματικότητα.

Συνολικά όμορφη ταινία, ολοκληρωμένη, ουσιαστική και λιγότερο ψυχαγωγική. Ένα θρίλερ τελικά, που στιγμές - στιγμές κόβει την ανάσα και σε λίγες κάνει "κοιλιά", αλλά ποτέ δε θα σε αφήσει αδιάφορο για την συναρπαστική εξέλιξη.

Τα εκπληκτικά τοπία και οι συμβολικές πινελιές είναι όμορφα τη πρώτη, τη δεύτερη, τη τρίτη φορά αλλά όσο δε σου λέει τίποτα γίνεται όλο και πιο μάταιο με μόνο σκοπό να περιμένεις να τελειώσει για να συνεχίσει η ιστορία. Ακόμα και έτσι όμως η λατρεία του Jackson με την κάμερα είναι ανεπανάληπτη, ξέρει να τη χαϊδεύει, ξέρει να της κάνει τα χατίρια, ξέρει που θα βάλει steadycam και που την handheld digital ανεβάζοντας την σκηνοθετική ποιότητα στα ύψη.

Ο Jackson κάνει κάτι πολύ καλά κι αυτό είναι ο τρόπος που ρυθμίζει τις ταχύτητες του έργου, επιβάλλοντας έναν ημί-υπνωτιστικό ρυθμό κατάλληλο για το συγκεκριμένο θέμα. Πλάι σε αυτόν, υπάρχουν κάποιες φαντασμαγορικές εικόνες που θυμίζουν πως βλέπουμε Jackson κι όχι κάποιον τυχαίο. Χάνει, όμως, τους χαρακτήρες με την χαλαρότητα που τους κοιτάει.

Μόνο ένας δημιουργικός τρελάρας σαν τον Peter Jackson θα μπορούσε να προσπαθήσει να μπλέξει το άρρωστο θρίλερ, το σασπένς, το δράμα, την κωμωδία και το παραμύθι, μέσα σε μια ταινία! Παρόλα αυτά είναι τόσα πολλά τα μείον οι ευκολίες, τα κλισέ και οι ανοησίες, στα οποία κατρακυλάει αδιάκοπα και χωρίς σταματημό, το "The Lovely Bones", που γίνεται τελικά πέρα για πέρα ξεκάθαρο ότι το εγχείρημα κρίνεται τελικά σκέτο ναυάγιο.

Αρχικά, έχει στα χέρια άλλη μια ιστορία με απίστευτο βάθος, μια ιστορία που μιλα για παιδεραστία, για εκδίκηση, για ηθική δικαίωση. Κι όμως, ο Peter Jackson δεν ενδιαφέρεται για τίποτα από αυτά, το μόνο που μοιάζει να έχει σημασία είναι τα ειδικά εφέ και ο φανταστικός του κόσμος. Ακόμη και οι χαρακτήρες είναι ανεπτυγμένοι σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο με αποτέλεμα να ενσωματώνονται με το πλαίσιο και όχι την ουσία της ταινίας.

Το «The Lovely Bones» έχει κάποιες εμπνευσμένες στιγμές, ιδίως αν τις εξετάσουμε μεμονωμένα. Όταν ενταχθούν όμως στο σύνολο, απλώς εντείνουν την ανομοιογένεια και την ανισότητα του τελικού αποτελέσματος. Κρίμα...

Η μεγαλύτερη αποτυχία του πολλά υποσχόμενου Τζάκσον είναι πως δεν καταλήγει, τελικά, πουθενά. Δεν προσφέρει, δε λέει κάτι με την ταινία του, αφήνει το θεατή με απορημένο βλέμμα μετά το τέλος της. Τι ήθελε τελικά να πει ο ποιητής;