Τα Μυστικά του Δάσους(2014)

(Into the Woods) | Πρώτη προβολή: 01-01-2015

Το Into the Woods έχει ένα μοντάζ εξαιρετικό και ερμηνείες ηθοποιών όπως η Έμιλι Μπλάντ, ο Κρις Πάιν και η Μέριλ Στριπ στις καλύτερες στιγμές τους. Μας κερδίζει; Εμένα πάντως απόλυτα.

Το «The Uses of Enchantment» του Bruno Bettelheim αναδομείται με Disneyικό ηρωισμό και αντισυμβατική φόρμα μια μάζα μύθων. Το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να υποταχθείτε στη διαστρεβλωμένη γοητεία τους.

Θα πάρετε μια δόση λάμψης και μαγείας, θα συγκινηθείτε και θα γελάσετε, θα φρικάρετε και λίγο με την συνειδητοποίηση ότι οι Grimm μάλλον δεν απευθύνονταν σε παιδάκια, θα απολαύσετε άλλη μια αξέχαστη ερμηνεία από την Meryl, και ίσως να σας πείσει και το ηθικό δίδαγμα της ταινίας "Be careful what you wish for"...

Σκηνοθετημένη με τη γνήσια μαγεία στην οποία η Disney μας έχει συνηθίσει, μα ταυτόχρονα έχοντας μια υπόσταση που την απομακρύνει από το καθαρά παιδικό κοινό, διατηρεί το σκοτάδι της, τη σάτιρά της και την εικαστική της άποψη φρέσκια καθ' όλη τη διάρκεια της.

Με ενέργεια στο πρώτο μέρος, χιούμορ στο δεύτερο, ελλιπή ρυθμό στο τρίτο και τελευταίο μέρος και συνολικά, σωστή χορογραφία και σκηνικά (το φιλμ γυρίστηκε σε δασώδεις περιοχές της Αγγλίας) και με ελάχιστες παραφωνίες, όπως την εφετζίδικη παρουσία της όχι και τόσο απειλητικής γιγάντισσας, τα Μυστικά του Δάσους είναι μια ευχάριστη, άρτια και ψυχαγωγικότατη μεταφορά ενός πρωτογενώς πιο εμπνευσμένου και πνευματώδους μιούζικαλ, που απευθύνεται με διαφορετικό τρόπο στα παιδιά και τους ενήλικες, καθώς διατηρεί μια δροσερή αμεσότητα, αλλά αποζημιώνει με πολλές σκέψεις πίσω από τις κλασσικές προειδοποιήσεις των παραμυθιών και τα κλισέ που προκύπτουν από την μηχανική επανάληψη.

Μπορεί λίγο να σας κουράσει, αλλά διαθέτει ωραία σκηνικά, πολύ καλούς πρωταγωνιστές και ωραία τραγούδια. Αυτά αν σας αρέσουν τα μιούζικαλ.

Η ταινία, με το πρωτότυπο σενάριο, που βασίζεται σε όλα τα παραμύθια, την εξαιρετική μουσική της, τις αρκετά καλές ερμηνείες όλων (και διαθέτει εξαιρετική διανομή ρόλων) και την εν γένει ατμόσφαιρα (φωτογραφία και κοστούμια), θα μπορούσε να είναι 15 με 20 λεπτά μικρότερη. Σ' αυτό το σημείο μου τα χάλασε ο - κατά τα άλλα πολύ καλός και ευρηματικός σκηνοθέτης - Ρομπ Μάρσαλ.

Η προσέγγιση του Unbroken, ως μια ακόμη συναρπαστική ιστορία επιβίωσης φαντάζει παπαγαλία και κάπως υποχρεωτική.

Οι παραμυθένιοι χαρακτήρες έρχονται αντιμέτωποι με τους κινδύνους που ελλοχεύουν στα βάθη του δάσους. Ενδοιασμοί, πάθη, αχαριστία, εντιμότητα, συγκρούονται με τους χαρακτήρες ανάμεσα στα δέντρα. Μαζί τους και ο θεατής καλείται να προβληματιστεί και να λάβει το ηθικό δίδαγμα που όλα τα παραμύθια γεννούν.

Προσφέρει εκείνη την ψυχαγωγία ποιότητας για την οποία δεν θα μετανιώσει κανείς.

Αυτό που δεν μπορεί να ξεπεράσει αποτελεσματικά είναι η έντονα δραματική στροφή της ιστορίας στο τελευταίο, λιγότερο ενδιαφέρον κι ελαφρώς μονότονο μέρος της, το οποίο αφήνει μια υπερβολικά βαρύθυμη αίσθηση.

Η Σταχτοπούτα, η Κοκκινοσκουφίτσα, ο Τζακ, η Κακιά Μάγισσα και πλήθος άλλων παραμυθένιων ηρώων που σας συντροφεύουν από τα παιδικά σας χρόνια, παρελαύνουν στην κινηματογραφική μεταφορά του ανατρεπτικού μιούζικαλ του Στίβεν Σόντχαϊμ. Σιγομουρμουρίστε τα τραγούδια τους και θυμηθείτε πως πρέπει να προσέχετε τι εύχεστε!

Παραμυθένια ατμόσφαιρα, σούπερ εφέ και αγαπημένοι ηθοποιοί, κάνουν Τα Μυστικά του Δάσους την ιδανική ταινία για τις γιορτινές μέρες.

Εντέχνως χιουμοριστικά δοσμένες οι νέες εναλλακτικές εκδοχές, σε ένα μιούζικαλ που δύσκολα δεν θα λατρέψουν οι οπαδοί του genre, από την άλλη μεριά ίσως να ταλαιπωρήσει κομματάκι όσους περίμεναν κάτι εντελώς ανάλαφρο, στα γνώριμα επίπεδα των live action παραγωγών του στούντιο του θείου Ουόλτ.

Τα «Μυστικά του Δάσους» δεν είναι το μιούζικαλ που θα σε κάνει να αγαπήσεις το είδος. Δε θα σου μείνει ίσως κανένα τραγούδι. Ούτε είναι η καλύτερη δυνατή ταινία που θα μπορούσε να γίνει επάνω στο θεατρικό υλικό. Αλλά το ταλέντο των ηθοποιών, το χιούμορ, οι σκοτεινές νότες και το παιχνίδι με την άγρια πλευρά των παραμυθιών των αδελφών Γκριμ, είναι αρκετά για να σε ικανοποιήσουν.

Δεν υπάρχει η σπιρτόζικη ματιά ενός Τιμ Μπάρτον, αλλά οι φίλοι του μιούζικαλ θα ψυχαγωγηθούν, μια και τα τραγούδια είναι εύηχα.

Δεν σημαίνει πως το φιλμ δεν κυλά ευχάριστα, ή ότι το θέαμα δεν είναι χορταστικό, όμως αν τα μιούζικαλ δεν είναι το φόρτε σας, αυτή η βόλτα στο δάσος θα σας φανεί μάλλον κουραστική και δίχως κάποιο ιδιαίτερα ενδιαφέροντα προορισμό...

Ένα μιούζικαλ το οποίο ασχολείται με συναισθήματα τόσο μεγάλα που μπορούν μόνο να τραγουδιστούν, θα πρέπει να είναι κάτι πολύ περισσότερο από «εντάξει βλεπόταν». Θα πρέπει η χαρά και η μελαγχολία των πρωταγωνιστών να αντηχούν σε κορυφές και κοιλάδες. Η εκδοχή του Marshall ακούγεται στιγμιαία μέσα σε ένα δάσος.