Λυκόφως(2008)

(Twilight) | Πρώτη προβολή: 01-01-2009

Ατμοσφαιρικά λοιπόν, είναι ότι καλύτερο έχω δει εδώ και πολύ καιρό. Η παλέτα των χρωμάτων κινείται βάση τον απόκοσμο και συνάμα γοητευτικό κόσμο των βρικολάκων, που μπορεί να στερείται το φως, έχω όμως μια δικιά του λάμψη που όχι άδικα, σε παρασύρει να την ανακαλύψεις και να την εξερευνήσεις.

Σε κάθε περίπτωση το «Twilight» κερδίζει τις εντυπώσεις και ξεπερνά τις αρχικές προσδοκίες. Κι ενώ θεωρείται βέβαιο πως θα αρέσει και θα συγκινήσει το εφηβικό κοινό, για το οποίο κι εξαρχής προοριζόταν, δε θα αποτελούσε έκπληξη αν αντίστοιχη ανταπόκριση έβρισκε και σε μεγαλύτερες ηλικίες.

Αργά πλάνα, ανούσιοι παιδικοί διάλογοι, ελάχιστη δράση μόνο στα τελευταία δέκα λεπτά και μόνο το ταλέντο των πρωταγωνιστών προσπαθεί αν σώσει τη κατάσταση αλλά ένας κούκος δε φέρνει τη άνοιξη.

Το εφηβικό πάθος κυριαρχεί έναντι στην αγωνία και τον τρόμο, η «διεστραμμένη» σκηνοθετική ματιά της Κάθριν Χάρντγουικ («Δεκατριών»), όμως, δίνει έναν απόκοσμο, ανάμεσα στη σοβαροφάνεια και το σαρκασμό, τόνο.

Η σκηνοθεσία είναι καλή όμως σε αρκετά σημεία η αδικαιολόγητη έμμονη στις περιστρεφόμενες λήψεις θα παιδέψουν τα ματάκια και την θέλησή μας. 

Η Κάθριν Χάρντγουικ φαίνεται υποχείρια της κατεύθυνσης που έχει δώσει η παραγωγός εταιρία και δεν τολμάει να δώσει μια πιο ψαγμένη διάσταση σε αυτό το γοτθικό, αλλά βιντεοκλιπίστικα ατμοσφαιρικό παραμύθι (ως προς αυτό, η σκηνοθέτις κάνει καλή δουλειά).

Επί της ουσίας, πολύ κακό για το τίποτα για μια πέρα ως πέρα υπερτιμημένη ταινία.

Ένα πραγματικά ανεκδιήγητο φεστιβάλ κακών ερμηνειών (είναι αδιανόητο το πόσες φορές ξέσπασα σε γέλια, χωρίς φαινομενικά να είναι αυτό το ζητούμενο των δημιουργών) και ακόμα χειρότερο make-up (τα βαμπίρ είναι πιο λευκά, και δεν αστειεύομαι).