Big Fish: Απίθανες Ιστορίες(2003)

(Big Fish) | Πρώτη προβολή: 13-02-2004

Ο Τιμ Μπάρτον οσάν τον πιο επιδέξιο αλχημιστή αναμιγνύει το παραμύθι με την πραγματικότητα και μας μαγεύει και πάλι ταξιδευοντάς μας σε κόσμους φανταστικούς. Μας φωνάζει πως η ζωή είναι ένα παραμύθι και πως ένα κινηματογραφικό παραμύθι όπως αυτό δεν έχει ανάγκη από μια κοινή ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Οι «Απίστευτες Ιστορίες» είναι η καλύτερη ταινία του Τιμ Μπάρτον και ο ίδιος είναι ο μεγαλύτερος παραμυθάς του σύγχρονου κινηματογράφου.

Πάνω απ' όλα, το «Big Fish» είναι ουσιαστικά μια αυτοπροσωπογραφία του Μπάρτον, γεμάτη από όλες εκείνες τις μαγικά παραμορφωμένες στιγμές που ανέκαθεν χαρακτήριζαν την καριέρα του, αλλά και πλήρης εξίσου από τον συναισθηματικό ενθουσιασμό του παραμυθά που πιστεύει στο παραμύθι του, πριν εκείνο αρχίσει να γίνεται ο αυτοσκοπός.

Μία τεράστια ταινία της έβδομης τέχνης, που δείχνει την ψυχική ωριμότητα του σκηνοθέτη.

Το Big Fish μπορεί να μην ανήκει σε κάποιο ξεκάθαρο κινηματογραφικό είδος, όμως διαθέτει ποιοτικά στοιχεία που θα κάνουν το κοινό να συγκινηθεί και να το αγαπήσει.

Εξαιρετικά καλοφτιαγμένο, απευθύνεται τόσο στο μάτι όσο και στην καρδιά του θεατή - και αυτό είναι το σημάδι ότι ο Tim Burton είναι πάλι μαζί μας.

Τα όρια φαντασίας και πραγματικότητας καταργούνται, ενώ ο πρωταγωνιστής (Γίουαν ΜακΓκρέγκορ) θυμίζει έντονα τον Φόρεστ Γκαμπ, είναι από τους πιο συμπαθητικούς χαρακτήρες που έχετε δει ποτέ σε ταινία και, όσο αλλόκοτος κι αν φαίνεται, μπορείτε να ταυτιστείτε απόλυτα μαζί του. Το χιούμορ είναι άφθονο, ενώ αντίθετα δεν υπάρχουν σκηνές που θα σας κάνουν να νιώσετε άσχημα, σε μια ταινία σκέτη απόλαυση.

Ο σκηνοθέτης Tim Burton έχοντας ιδιαίτερη αδυναμία στο ανεξήγητο και μυθικό συγχέει την πραγματικότητα και τη φαντασία, αφήνει στην άκρη τη κάποια σκληρότητα και τον κυνισμό προηγούμενων ταινιών του αλλά διατηρώντας την ιδιορρυθμία του και φανερά πιο ώριμος (χωρίς όμως τη ιδιαίτερη δημιουργική πνοή που παρουσίασε στον Edward scissorhands - Ο Ψαλιδοχερης) βαδίζει στο μονοπάτι μιας φαντασιακής ρεαλιστικής απόδοσης πετυχαίνει το πάντρεμα του παράξενου και του γήινου ρίχνοντας περισσότερο το βάρος στις εικόνες και λιγότερο στο νόημα, πλάθοντας έτσι μια ιστορία αλλόκοτη και ταυτόχρονα οικεία.

Το Big Fish είναι μια (το λιγότερο) προσεγμένη παραγωγή. Εξάλλου, πρόκειται ουσιαστικά για μια συρραφή παραμυθιών, από αυτά που τόσο καλά ξέρει να διηγείται ο σύγχρονος Βαρόνος Μινχάουζεν του Χολυγουντ. Οπότε, δεν μας προκαλούν καθόλου εντύπωση ο λυρισμός, η ποιητικότητα και η συγκίνηση, τα οποία ξεχειλίζουν σχεδόν σε κάθε πλάνο της ταινίας. Αυτή τη φορά μας όμως δείχνει να απουσιάζει η δημιουργική «τρέλα» και το σκοτεινό ύφος, χαρακτηριστικά γνωρίσματα σε όλες τις προηγούμενες δουλείες του σκηνοθέτη.