Άπειρη Γη(2025)

(Endless Land) | Πρώτη προβολή: 26-03-2026

Αποφεύγει με δεξιοτεχνικό τρόπο το φολκλόρ και εστιάζει κινηματογραφικά στο σινεμά των αξιών, υπενθυμίζοντας πως ο άνθρωπος θα συνδέεται πάντα με τις αξίες της φύσης και των προγόνων του ακόμα και όταν αυτός τις ξεχνά.

Ένα ανεπανάληπτο ποίημα, η τελευταία ταινία του Βασίλη Μαζωμένου.

Μιαν εικαστικά έξοχη ταινία, στοχασμό πάνω στην ιστορία, τη μνήμη και την εξορία, ταυτόχρονα ένα βαθιά προσωπικό και επίκαιρο πορτρέτο μιας Ευρώπης που έχει αρχίσει να ξεχνά τις ρίζες της.

Η πιο ώριμη στιγμή του Βασίλη Μαζωμένου, εδώ σε μια αρχετυπική ιστορία για τον κύκλο της ζωής, διαφορετική αλλά τελικά και τόσο ταιριαστή με την υπόλοιπη φιλμογραφία του.

Μια ταινία με εξαιρετική ατμόσφαιρα, όχι μόνο χάρη στο θέμα της, που προσεγγίζεται ποιητικά και με λυρισμό από τον Βασίλη Μαζωμένο, αλλά είναι και άρτια εικαστικά χάρη στη φωτογραφία του Στέλιου Πίσσα, που αναδεικνύει χαρακτήρες και τη φύση της Ηπείρου.

Ο Βασίλης Μαζωμένος, υπηρέτης του πειραματικού κινηματογράφου στα πρώτα του βήματα, έχει στραφεί τα τελευταία χρόνια προς τη μυθοπλασία. Το σινεμά της μυθοπλασίας κινείται σε άλλη κατεύθυνση και ζητά προσήλωση σε πιο σταθερούς κανόνες, σε αντίθεση με την ελευθερία και την αφηγηματική "αυθαιρεσία" που χαρακτηρίζει τον πειραματικό κινηματογράφο. Εκεί βρίσκεται και το ζητούμενο για τον Μαζωμένο, με την ταινία να ακολουθεί αυτή τη γραμμή και να κρατά τη μορφή παρούσα μέσα σε μια σφιχτή δομή.

Χωρίς διαλόγους και με ξεκάθαρα ποιητικό τρόπο, η ταινία του Μαζωμένου (Καθαρτήριο), αποτυπώνει θέματα που αφορούν την μνήμη και την ταυτότητα με την στόφα ενός ηπειρώτικου δημοτικού τραγουδιού.

Ποιητική αλληγορία για μια εθνική ταυτότητα που χάνεται, βασισμένη σε λαογραφικούς μύθους, δημοτικά τραγούδια και την κινηματογραφική αξιοποίηση ενός επιβλητικού φυσικού τοπίου.

Έχει ένα αντιδραματουργικό αφήγημα που την φέρνει πιο κοντά στα πλαίσια των εικαστικών τεχνών της video art και σε κάτι που πιθανόν να βλέπαμε σε μια Μπιενάλε παρά στον κινηματογράφο, και που έτσι θα είχε και ισχυρότερο αποτύπωμα.

Μπορεί η ταινία του Μαζωμένου να έχει τις αδυναμίες μίας μικρής, με πενιχρά μέσα, ελληνικής παραγωγής, αλλά η σημασία της τις ξεπερνά καθώς αναδεικνύει το μείζον: Την εγκατάλειψη ενός τόπου, που γίνεται τραύμα και κληροδοτείται από γενιά σε γενιά.

Η ενδέκατη ταινία στη φιλμογραφία του Βασίλη Μαζωμένου ξεπερνά τις παγίδες μιας λαογραφικής καταγραφής της χαμένης παράδοσης και συνθέτει μια ποιητική ενατένιση για την ταυτότητα και τον μισεμό, σε ένα περιβάλλον που, μέσα από τους συμβολισμούς και την ομορφιά του, φαίνεται πως του μιλά σπλαχνικά και μαγικά.

«Απειρη γη» λέει ο τίτλος, περιορισμένη ταινία είναι το αποτέλεσμα.

Ισως η ταινία να λειτουργούσε καλύτερα σε μια φόρμα μικρού μήκους και όχι μέσα από μια μεγάλου μήκους, όπου ο αργός ρυθμός και η αλληγορική διάθεση «βαραίνουν» την αφήγηση και σταδιακά κουράζουν.

Σαν promo reel ταινίας που δεν γυρίστηκε. Θα έλεγα πως αφορά αποκλειστικά θεατές… ηπειρώτικης καταγωγής. Σε αυτούς απευθύνεται (κυρίως) και αυτούς μπορεί να συγκινήσει.

Μια υπερφιλόδοξη στις ιδέες της ελληνική ταινία, χωρίς δουλεμένο ρυθμό, αφηγηματική συνοχή και πολυδιάστατους χαρακτήρες. Αξιοπρόσεκτη η σκηνοθετική προσέγγιση, χωρίς όμως ένα πλήρες καλλιτεχνικό όραμα.