Somewhere Boy(2022)

Ενδιαφέρουσα είναι η οπτική αφήγηση του «Somewhere Boy» με την κινηματογράφηση να αποτυπώνει την έντονη αντίθεση ανάμεσα στο ζεστό εσωτερικό του παιδικού σπιτιού του Ντάνι και τον απέραντο, εκφοβιστικό κόσμο έξω από αυτό.

Η αφήγηση θίγει πολλά ζητήματα, όπως η διαχείριση του πένθους, η συγκαλυμμένη ψυχιατρική σύγχυση για την οποία κανείς δεν κάνει κάτι, η σεξουαλική απελευθέρωση και κυρίως ότι τελικά τα τέρατα υπάρχουν πραγματικά σε αυτόν τον κόσμο, αλλά όχι σε κάποια φανταστική μορφή μυθοπλασίας και μάλιστα κάποιες φορές πρόκειται για ανθρώπους που κανείς δεν μπορεί να φανταστεί αυτήν τους την πλευρά.

Με ένα ρετρό ύφος να διαπερνά τα εικοσάλεπτα επεισόδια, το «Somewhere boy» αποτελεί έναν αναζωογονητικό ύμνο στο αδάμαστο ανθρώπινο πνεύμα.

Ένα ατμοσφαιρικά φωτογραφημένο coming – of – age drama που ισορροπεί ικανοποιητικά ανάμεσα στο παραμυθικό και το ρεαλιστικό και κομίζει ένα φαινομενικά απλό αλλά ευπρόσδεκτα heart – warming μήνυμα: πως, όσα «τέρατα» κι αν κατοικούν εκεί έξω, η ζωή είναι κάτι που αξίζει να βιώνεται και μέσα της υπάρχει χώρος για όλους.