Πάθος(1982)
(Passion) | Πρώτη προβολή: 16-06-2014
Δημήτρης Κολιοδήμος
2023-07-20
Σε αρκετές σκηνές οι εικόνες είναι ασύγχρονες ως προς τον ήχο, το μοντάζ έχει την πρωτοκαθεδρία, ουσιαστικά χωρίς αφήγηση. Η ταινία, δηλαδή, είτε θα σας συναρπάσει, είτε θα σας εξοργίσει. Συνιστάται ανεπιφύλακτα στους φανατικούς κινηματογραφόφιλους.
Άγγελος Πολύδωρος
2023-07-18
Ο Γκοντάρ, για άλλη μια φορά σχολιάζει την κοινωνία, τις ανθρώπινες σχέσεις και τις συγκρούσεις που αναφύονται μέσα σ' αυτό το πλαίσιο.
Χάρης Αναγνωστάκης
Θαυμαστά τα ταμπλό βιβάν, από πασίγνωστους ευρωπαϊκούς πίνακες, αλλά και εκπληκτικής έμπνευσης σκηνές και πρωτοπόρα αφήγηση, για την υπαρξιακή αγωνία, την αποξένωση, την επιθυμία, την περιφρόνηση, αλλά και το ψέμα του κινηματογράφου.
Παυλίνα Αγαλιανού
2023-07-16
Ένα φιλοσοφικό δοκίμιο διάσπαρτο σε εικόνες χωρίς συγκεκριμένη συνοχή για δυνατούς λύτες. Δεν είναι εύκολο σινεμά αλλά σίγουρα σε κάνει να σκεφτείς.
Στράτος Κερσανίδης
Ο αφηγηματικός λαβύρινθος της ταινίας αποτελεί ένα κολάζ εικόνων και ήχων που η σύνθεσή τους οδηγεί στην κρυμμένη ιστορία. Η οποία μπορεί να μην είναι εμφανής με μια πρώτη ματιά, αλλά υπάρχει. Και αναζητώντας την οι θεατές ανακαλύπτουν πολλά ακόμη.
Ιάκωβος Γωγάκης
Επιμένει να αρνείται να ακολουθήσει τη γραμμική αφήγηση-επιλέγει την αταξία στη δομή- καταλήγει όμως , θριαμβευτικά να υμνεί την αγάπη, να αποτυπώνει τη δυστυχία των γυναικών και να χλευάζει με τακτ , το ρόλο των νεότερων του καλλιτεχνών, ανδρικού φύλου, όπου προσπαθούν μέσω της εξουσίας-κι όχι μέσω της τέχνης- να γοητεύσουν.
Ανδρέας Κύρκος
2023-07-12
Το «Πάθος» είναι μια ταινία μέσα στην ταινία που εκφράζει την ιδέα πως η εργασία και ο έρωτας μοιράζονται τις ίδιες κινήσεις, κάτι που υπογραμμίζεται με τυπικές γκονταρικές ατάκες, όπως: «Πρέπει να δουλέψει κανείς για να αγαπήσει ή να αγαπήσει για να δουλέψει;».
Χρήστος Μήτσης
2023-07-14
Δύο δεκαετίες μετά την «Περιφρόνηση», η ζωή και η τέχνη συναντιούνται στο γκονταρικό κινηματογραφικό πλατό και σε ένα φιλοσοφικό σινε-δοκίμιο.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
2023-07-10
Με αυτοκριτική, αυτοσαρκασμό και πειραματισμό ο Ζαν Λικ Γκοντάρ δημιουργεί μια ταινία εκτός της φόρμας που τον καθιέρωσε σχολιάζοντας όλα τα στοιχεία που προσδιόρισαν τη σκηνοθετική του γλώσσα.
Γιώργος Ξανθάκης
2023-07-06
Συμπερασματικά, με το «Πάθος» του ο Godard μάς αποκαλύπτει το ψέμα του σινεμά και φιλοσοφεί για την αλληλεπίδραση ανάμεσα στη ζωή και το έργο του καλλιτέχνη: «Πρέπει να ζήσεις τις ιστορίες πριν τις εφεύρεις, αλλά αφού τις ζεις για να τις εφεύρεις, σημαίνει ότι πρέπει να εφεύρεις τη δική σου ζωή».
Μανώλης Κρανάκης
2023-07-04
Χαρακτηριστικό σινεμά των 80s με τον τρόπο του Ζαν-Λικ Γκοντάρ. Φαινομενικά ανοιχτό στους θεατές, στον πυρήνα του εσωστρεφές, αυτάρεσκο και πειραματικό όσο το πριν και το μετά του δημιουργού του.
Κωστής Μπίτσιος
Σε πολλές σκηνές ο ήχος και η εικόνα δεν συγχρονίζονται ή τα χείλη των χαρακτήρων κινούνται χωρίς ήχο. Πριν σαράντα χρόνια αυτά τα ευρήματα μπορεί να φάνταζαν εντυπωσιακά. Σήμερα όμως αυτό το κλείσιμο του ματιού στο θεατή δεν έχει ενδιαφέρον.
Γιάννης Βασιλείου
2023-07-02
Οι βινιέτες που συνθέτουν το έργο δεν στοιχειοθετούν κάποιο υποτιμημένο «ανέκδοτο» ‒ υπάρχει λόγος που η ταινία παραμένει ξεχασμένη, ανάμεσα σε άλλες, αναμφίβολα πιο γοητευτικές και γόνιμες δουλειές του μέσα στη δεκαετία.
