Ρωσική Κούκλα : Season 2(2022)

(Russian Doll : Season 2) | 

Η δεύτερη σεζόν δεν αποτελεί συνέχεια της πρώτης: το κοινό νήμα είναι ο κόσμος της Νάντια ο οποίος γίνεται όλο και ποιο δυσνόητος, όλο και πιο περίπλοκος∙ το «Russian Doll» είναι ένα σύνθετο παζλ με πολλαπλές λύσεις.

Η χρονική λούπα της σπουδαίας σειράς της Νατάσα Λιόν επιβιβάζεται σε βαγόνι τρένου και μας χαρίζει άλλο ένα κορυφαίο τηλεοπτικό υπαρξιακό ταξίδι.

Η έκταση και η φιλοδοξία αυτή της σεζόν μπορεί να ήταν αρκετά μεγαλύτερα, με αποτέλεσμα να γίνουν κάποια λαθάκια, αλλά τελικά εμβαθύνει σε πολύ ενδιαφέροντα θέματα και πτυχές των χαρακτήρων χωρίς να χάσει την μοναδική και διασκεδαστική προσωπικότητά της.

Βρήκα πολύ ενδιαφέροντα και διασκεδαστικά όλα τα επεισόδια και συνοδεύονται και από πολύ καλές ερμηνείες! Επίσης οι χαρακτήρες μιας και τους γνωρίζουμε καλύτερα πλέον είναι πολύ συμπαθείς!

Κι αυτό ακριβώς είναι που διαφοροποιεί την δεύτερη από την πρώτη σεζόν: η ειλικρίνεια νικάει το coolness και το αποτέλεσμα είναι μια πολύ πιο ολοκληρωμένη συναισθηματικά εμπειρία θέασης.

Ωραίος κύκλος, λίγο πιο συναισθηματικός από όσο θα ήθελα, αλλά αυτό είναι αυστηρά προσωπική άποψη.

Αν εξαιρέσουμε το σενάριο που είναι λίγο στον αέρα η σειρά εξακολουθεί να έχει άλλα δυνατά στοιχεία. Η σκηνοθεσία της είναι ένα από αυτά καθώς παίζει με έντονα χρώματα που μαγνητίζουν το μάτι, φανταστική μουσική επένδυση και έξυπνα easter eggs από την 1η σεζόν που ξεπηδούν αρκετά συχνά δίνοντας μια ευχάριστη νότα στο σύνολο.

Υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι έντονα την προσπάθεια των δημιουργών να συνδέσουν τυχαία γεγονότα μεταξύ τους από επεισόδιο σε επεισόδιο ώστε να προχωρήσει η πλοκή μπροστά. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν αξίζει να επενδύσετε τον χρόνο σας σε αυτή, σίγουρα όμως θα πρέπει να γνωρίζετε ότι δεν καταφέρνει να φτάσει ποτέ τα επίπεδα της 1ης.

Δεν είναι φυσικά χαμένη στο χρόνο. Κι οι διαδρομές της θα είναι πάντα κάτι σαν βάλσαμο. Αλλά ομολογώ πως μου έλειψε κάτι από το πόσο μεστή ήταν η 1η σεζόν και το πόσο αβίαστα έρεε. Αν με το καλό υπάρξει κι η προσδοκώμενη 3η σεζόν ελπίζω να γίνει ένα ελαφρύ re-focus.

Όμως κατέστη πρόδηλο, από τα πρώτα κιόλας επεισόδια, πως η σειρά είχε ολοκληρώσει τον κύκλο της. Ο ρυθμός της, ακόμα και κατακερματισμένος από χρονικά παράλογα, παραγεμισμένος με υπαρξιακά ερωτήματα και αυτοαναφορικά, διανοουμενίστικα, οριακά Woody Allen-ικά αστεία, ήταν ασυγχρόνιστος με τη θεματική της.