Μπέτυ Μπλου(1986)

(37°2 le Μatin / Betty Blue) | Πρώτη προβολή: 02-10-1986

Μια περιπέτεια έρωτος και φαντασίας με μια νεράιδα του νερού και έναν παρατημένο ιππότη που έδεσαν από την πρώτη ματιά να μοιάζει με θρυλικό τραγούδι άθλων ειπωμένο από τα χείλη μεσαιωνικού τροβαδούρου.

Με τον αισθησιασμό να αποτελεί τον ψυχρό πυρήνα αλλά και τη θερμή καρδιά της ίδιας της ταινίας, ο Μπενέξ δημιουργεί μία από τις πλέον σεξουαλικές ταινίες όλων των εποχών, βρίσκοντας την ιδανική πρωταγωνίστρια στο σώμα και το πρόσωπο της Μπεατρίς Νταλ.

Από τις σπάνιες περιπτώσεις που η κινηματογραφική απεικόνιση του amour fou, όπως τον αποκαλούν οι Γάλλοι, αγκαλιάζει ατρόμητα (και) την ηδυπάθεια που αυτός συνεπάγεται, τον εντοπίζει κάπου ανάμεσα στην αλαφροΐσκιωτη αίσθηση του μαγικού ρεαλισμού και την ωμότητα μιας οριακής arthouse δημιουργίας και βυθίζεται στον ολοκληρωτισμό του μέχρι ολικής (αυτο)καταστροφής.

Με μια φυσικότητα ρεαλιστική που σε κάνει να ξεχνάς ότι παρακολουθείς ένα αγόρι κι ένα κορίτσι ερωτευμένα... στο ψέμα του σινεμά, η «Μπέτυ Μπλου» τονίζει λεπτομέρειες που εναντιώνονται στην κινηματογραφική σεμνοτυφία (κάθε περιόδου), υμνώντας το γυμνό και την ελευθερία του σώματος

Αγέραστη, εκθαμβωτική και ερωτική η θρυλική Μπέτι Μπλού επανέρχεται σε ψηφιακή επανέκδοση.

Παίρνοντας τη θέση της στο νήμα που ενώνει το φιλμ νουάρ με τον «Τρελό Πιερό» και με τον Μπράιαν Ντε Πάλμα, η «Μπέτυ» εγκλωβίζεται στην εποχή της, εκείνη που δόξασε την πόζα, αλλά, ταυτόχρονα, γίνεται κι ο πιο σαρωτικός εκπρόσωπός της.

Την αδυναμία του να εμβαθύνει στη χαοτική ψυχοσύνθεση της femme-fatale Betty, ο Beineix προσπαθεί να καλύψει με τοπία εκθαμβωτικής ομορφιάς και μαγευτική χρήση των χρωμάτων. Η έλλειψη σεναριακής βαθύτητας -με τη συμβατική έννοια του όρου- είναι το βασικότερο μειονέκτημα της ταινίας του, αφού και η πλοκή είναι περιορισμένη και επαναλαμβανόμενη. Ωστόσο αυτή η παιδική ελαφρότητα με την οποία χειρίζεται το θέμα του, η φρεσκάδα, αλλά και η άψογη καλλιτεχνική αρτιότητα των καδραρισμάτων του, είναι από μόνα τους στοιχεία που κρατούν το ενδιαφέρον.

Καταδικασμένη να κρύβεται δια παντός πίσω από τις ταμπέλες του cult, σε όποια εκδοχή κι αν την επιλέξει κανείς, η «Μπέτι Μπλου» με το (σχεδόν τραγικό) τέλος παραμένει κάτι παραπάνω από μια καταραμένη ερωτική ιστορία του καλοκαιριού.

Υπάρχουν πολλά πράγματα να θαυμάσεις σε αυτό το ορμητικό, υπερ-σεξουαλικό, παράδοξο ρομάντζο, αλλά την ίδια στιγμή το στυλιζάρισμα επικρατεί πάνω σε κάτι το πιθανά κενό, με επιμέρους στοιχεία να μην στέκονται καλά στο χρόνο.

Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, όπως και όσοι το περιβάλλουν, είναι γοητευτικό, φωτογενές και ερμηνεύει ιδανικά τους δύο ήρωες της καταραμένης σχέσης, ενώ η αφήγηση δεν διστάζει να μπει στο μεδούλι της ιστορίας τους και του τρόπου που βλέπουν τον κόσμο και τον εαυτό τους.

Η ταινία στέκεται θαυμάσια σήμερα όπως τότε, είναι το ίδιο ερωτική, το ίδιο μελαγχολική αλλά και το ίδιο στενάχωρη, καθώς η πορεία προς την αυτοκαταστροφή του συγγραφέα Ανγκλάν και της «Λολίτας» του (Νταλ), ζεύγους πλασμένο για να είναι «αυτοκόλητο», είναι από την αρχή δεδομένη.

Πετυχημένο ως ψυχογράφημα ενός θυελλώδους έρωτα, κινηματογραφημένο με ακαταμάχητο στιλιζάρισμα, αλλά και εξίσου προβληματικό στον τρόπο που χειρίζεται τις διαταραχές της ηρωίδας του.

Ερωτικό πάθος ανώριμου συγγραφέα για ένα κυκλοθυμικό θηλυκό--Δήθεν

Δυστυχώς το «Betty Blue» στερείται οποιασδήποτε πρωτοτυπίας και θυμίζει κακέκτυπο του «Pierrot le fou» του Godard, με γερές δόσεις γυμνού.