Μπλε Βελούδο(1986)
(Blue Velvet) | Πρώτη προβολή: 13-03-1987
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Ένα μεγαλειώδες δείγμα της αληθινής αμερικανικής αβάν-γκαρντ».
Αγγελική Καρυστινού
Σ' αυτήν την τέταρτη - και ίσως την καλύτερη ταινία του – ο Ντέιβιντ Λιντς βυθίζεται, παρασύροντας μαζί του και τον θεατή, στην επικίνδυνη, αχαρτογράφητη και σκοτεινή άβυσσο του ασυνείδητου. Πρόκειται για ένα ανυπέρβλητο θρίλερ - στα σύνορα της φρίκης και του τρόμου - με ψυχεδελική ατμόσφαιρα, έντονο μυστήριο και ακραίο αισθησιασμό.
Στέφανος Κ. Αρταβάνης
Μπορεί ο Lynch να είναι εμφανώς συντηρητικός κι ίσως εδώ περισσότερο από ποτέ αλλά η κατανόηση που δείχνει για τις διαστροφές του τρίου Jeffrey, Dorothy, Frank και ο υπερτονισμένος τρόπος που μας τους παρουσιάζει σε μια τέτοια τακτοποιημένη επαρχιακή κοινωνία της Αμερικής είναι μια βαθιά ανθρωπιστική θέση αγάπης, μας λέει ουσιαστικά ότι κι αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν ακόμα και στα μέρη που όλα αυτά προσπαθούν να μείνουν αθέατα.
Κωνσταντίνος Σαμαράς
Το πλέον αστραφτερό δημιούργημα της ιδιοφυίας του David Lynch, μια εφιαλτική αλλά ακαταμάχητα ελκυστική κατάβαση στην κόλαση του ασυνείδητου, και από κει στο πραγματικό πρόσωπο της αμερικάνικης προαστιακής ευημερίας.
Ναταλία Πετρίτη
Εμβληματικό για τις αναφορές του, το στιλιζάρισμα και τη χρήση της σημειολογίας σε όλη του την έκταση, το Blue Velvet αναδεικνύει με απόλυτη μαεστρία τη νοσηρότητα και τη διαστροφή που ενδέχεται να κρύβονται πίσω από μια λαμπερή πρόσοψη, βάζοντας στο επίκεντρο την ηθική αμφισημία του ήρωα, που ακροβατεί διαρκώς ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.
Χρήστος Μήτσης
2025-01-20
Ο Λιντς μας προσκαλεί στον γοητευτικό εφιάλτη που κρύβεται πίσω από τη ροζ ευτυχία των αμερικανικών προαστίων και ταυτόχρονα σε μια τολμηρή κατάδυση στην τρομακτική πλευρά του ανθρώπινου ασυνείδητου. Μετά το «Μπλε Βελούδο» τα κινηματογραφικά όνειρα δεν θα ήταν ποτέ ξανά τα ίδια.
Αχιλλέας Βασιλείου
Πληθώρα βραβείων για αυτό το σουρεαλιστικό και τολμηρό φιλμ που χάραξε την νέα εποχή του σκηνοθέτη και δημιούργησε τον κύκλο των σινεφίλ fans του David Lynch.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2025-01-12
Ο Λιντς σκηνοθετεί κάτι ανάμεσα σε εφηβικό έπος απ' όπου περιμένεις να ξεπηδήσει μια pin-up τύπου Σάντρα Ντι, σαν ανάμνηση της δικής του εφηβείας, και ένα εκτροχιασμένο δράμα με μοιραίες γυναίκες και διεστραμμένους δολοφόνους που δεν υπέγραψε ποτέ ο Μπίλι Γουάιλντερ.
Λήδα Γαλανού
2025-01-16
Όση «ασχήμια» κι αν αφηγείται η ιστορία του «Μπλε Βελούδου», μια ιστορία βίας, πόνου, εκβιασμού κι απώλειας, τόσο δεν μπορείς να τραβήξεις τα μάτια σου από την ομορφιά της ταινίας.
Ηλίας Φραγκούλης
2025-01-14
Η ταινία που όρισε την ουσιαστική ταυτότητα του σινεμά του Λιντς. Εξακολουθεί να μην είναι για όλους. Αλλά προσφέρει στιγμές που ο αμερικανικός κινηματογράφος δεν είχε ξαναδεί.
Λουκάς Κατσίκας
2025-01-18
Το αριστούργημα-πολιτισμικό σοκ του Ντέιβιντ Λιντς επιστρέφει στις αίθουσες, εξακολουθητικά ικανό να προκαλεί ακόμη τις ίδιες σκοτεινές συγκινήσεις, τις ίδιες απροσδιόριστες ενοχλήσεις και τις ίδιες σεισμικές δονήσεις στο υποσυνείδητο. Ακόμη κι αν το δείτε για πολλοστή φορά, μην το χάσετε!
Πρωιμάκης Ιωσήφ
Μυστηριώδης, νοσηρή, εφιαλτική, 100% David Lynch, 100% cult.
Δημήτρης Κολιοδήμος
Η αφήγησή της είναι μπλεγμένη και ξεκαθαρίζει τα τελευταία μόνο λεπτά. Ο κόσμος της είναι παράδοξος, αλλά αυτή η παραδοξότητα έχει κάτι το οικείο, κάτι που επενεργεί πάνω μας και μας γοητεύει ακόμη κι αν –τελικά– δεν την πάρουμε στα σοβαρά.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2025-01-10
Με αφετηρία ένα κομμένο αυτί που ένας νεαρός (Κάιλ Μακ Λάχλαν) βρίσκει στον δρόμο, ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Λιντς μας ξεναγεί στα άδυτα ενός παράξενου, σκοτεινού και απειλητικού κόσμου, κρυμμένου πίσω από την φαινομενική γαλήνη μιας κωμόπολης της αμερικανικής υπαίθρου.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Το «Μπλε Βελούδο» δημιουργεί παραζάλη όχι αδικαιολόγητα, καθώς ο κυνισμός και παράλληλα η ερωτική αισθητική του ταράζουν την ήρεμη επιφάνεια της ανθρώπινης συνειδητότητας, εάν αυτό που φαίνεται στην σκοτεινή αίθουσα υπάρχει η πιθανότητα να είναι ανθρώπινο.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2025-01-08
Ο Ντέιβιντς Λιντς σε μια από τις σημαντικότερες ταινίες της καριέρας του (για την οποία απέσπασε και υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας), ένα φιλμ-σταθμός πάνω στην ιδέα της ανατροπής του κλινικά ρηγκανικού Αμερικάνικου Ονείρου, το οποίο κατατρώει ένας επίμονος εφιάλτης.
Γιάννης Βασιλείου
Η στιγμή που ο Ντέιβιντ Λιντς εντοπίζει τον εφιάλτη στα αμερικανικά προάστια και συστήνει στο σινεφίλ κοινό το sui generis κινηματογραφικό του σύμπαν, ψήγματα του οποίου μόνο στο Eraserhead έβρισκες στη μέχρι τότε φιλμογραφία του.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
Η ταινία σηματοδότησε την καθιέρωση του Λιντς ως σκηνοθέτη με την ξεχωριστή σκηνοθετική του γλώσσα, συνδυάζοντας την avant-garde προσέγγιση με πιο αφηγηματικά στοιχεία, καθιστώντας τον προσιτό αλλά ταυτόχρονα μυστηριώδη.
Πάρις Μνηματίδης
2025-01-06
Και η τελική εικόνα είναι αυτή μιας δημιουργίας μπροστά από την εποχή της, από τα όχι τόσο πολλά παραδείγματα της δεκαετίας της για τη χώρα παραγωγής της που διαθέτουν όχι μονάχα έναν καθαρόαιμα συνεφίλ χαρακτήρα, αλλά και μια νοηματική πολυσημία.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Η κλασική ταινία που μας γνώρισε για πρώτη φορά τον Λιντς και τον αινιγματικό, σκοτεινό αλλά και γκροτέσκο, ψυχαναλυτικό, κινηματογραφικό κόσμο του.
Κώστας Ζαλίγκας
2025-01-04
Από τις πιο φιλικές προς το θεατή ταινίες του Ντέιβιντ Λιντς, το «Μπλε βελούδο» απέκτησε το στάτους της κλασικής ταινίας για πολλούς και διαφορετικούς λόγους: για το ομώνυμο τραγούδι, για την ακραία ερμηνεία του Ντένις Χόπερ, για τη σκηνογραφία των έντονων χρωμάτων κ.ά.
