Η Ανταλλαγή(2008)

(Changeling) | Πρώτη προβολή: 04-12-2008

Θέλω να το ξαναπώ: συγκλονιστικό! Αυτή είναι η καταλληλότερη λέξη για το αριστούργημα του Clint Eastwood. Ολοκληρωμένο ως σκηνοθετική αφήγηση, αψεγάδιαστο ως παραγωγή, ιδανικός απόγονος του κλασικού Χόλιγουντ των Ford, Huston, Welles.

Μια ταινία με τη σφραγίδα του Clint Eastwood που συναρπάζει, το The Changeling βασίζεται σε συνταρακτικά, αληθινά γεγονότα που άλλαξαν ριζικά την ιστορία της Καλιφόρνια.

Ο ορισμός του "ολοκληρωμένου σινεμά" βρίσκει την εφαρμογή του στην ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ επιβεβαιώνοντας τη φήμη του δημιουργού: "σαν το κρασί ... όσο πιο παλιό, τόσο πιο καλό". Ένα δράμα που δε θα αφήσει κανέναν αδιάφορο, παρά τα 142'.

Μπορεί να μην βροντοφωνάζει αυτό που θέλει να πει, συνολικά όμως είναι μια αξιόλογη και αξιοπρόσεκτη παραγωγή, με δυνατό cast και έντονα συναισθηματικό βάθος και προβληματισμό ταυτόχρονα για το μοντέλο της σύγχρονης κοινωνίας.

Η σκηνοθεσία του Eastwood είναι υποδειγματική, μεταφέροντας με πειστικότητα και χωρίς (ιδιαίτερες) υπερβολές το Λος Άντζελες των '20s και '30s του περασμένου αιώνα στο πανί, «πατώντας» σε ένα «δυνατό» πρωτότυπο σενάριο του Straczynski, βασισμένο σε αληθινή ιστορία, στο οποίο δίνεται ο χώρος να «αναπνεύσει» και αναπτυχθεί. Το ίδιο ισχύει και για τις ερμηνείες, οι οποίες, όλες, από εκείνην της Angelina Jolie ως αυτήν του «μικρού» Eddie Alderson (Sanford Clark) είναι προσεγμένες, καθώς όλοι οι χαρακτήρες είναι «καλογραμμένοι» κι αναπτύσσονται σταδιακά κι επαρκώς.

Ο Eastwood φαίνεται ότι έστω και αργά, έστω και σε μια ταινία στημένη τη δεκαετία του 20, εκσυγχρονίζεται και μας παρουσιάζει ένα συγκλονιστικό δράμα, χωρίς να το κάνει μελό ούτε για δευτερόλεπτο και χαρίζοντας στην Anjelina Jolie τη δεύτερη υποψηφιότητά της για χρυσό αγαλματάκι...έστω και αν αυτή τη φορά οι πιθανότητες να το πάρει είναι πολύ λιγότερες.

Εκμεταλλευόμενος το - βασισμένο σε αληθινή ιστορία - σενάριο του Straczynski, ο Αμερικανός σκηνοθέτης παραδίδει ένα φιλμ ποικίλων δραματουργικών κορυφώσεων, ελκυστικό, σκοτεινό κι ατόφια αμερικανικό το οποίο συν τοις άλλοις διακρίνεται για την έμφαση - κι όχι την εμμονή - στη λεπτομέρεια.

Παρότι δεν είναι υποβλητική όσο μία «Ιβοτζίμα» ή ένα «Σκοτεινό ποτάμι», καταφέρνει και κρατά την προσοχή του θεατή παίζοντας με μικρές σκηνοθετικές παγίδες - ανατροπές, και την προβλεψιμότητα του σεναρίου

Το αρκετά δραματοποιημένο σενάριο του Straczynski, αναγκάζει τους χαρακτήρες του Eastwood να ξεδιπλώνονται νωθρά και η συμμετοχή τους στα γεγονότα αν και καταλυτική να παρουσιάζεται αρκετά επιφανειακά, πολλές φορές δρώντας πίσω από το πλάνο. Εξαίρεση βέβαια αποτελεί η καταλυτική παρουσία της Angelina Jolie, θεωρώ στον πιο αληθινό υποκριτικό ρόλο της καριέρας της, η οποία στέκεται τίμια απέναντι από το φακό του Eastwood.

Το γεγονός ότι ο Eastwood αποφεύγει (συνειδητά, θεωρώ, κρίνοντας και από τις άλλες ταινίες του) το διάχυτο μελόδραμα, καθιστά αυτόματα την ταινία βαθιά ψυχολογική, ντυμένη εξ αρχής με ένα αίσθημα αγωνίας και πολλά ερωτηματικά.

Η Ανταλλαγή δεν μπορεί να φτάσει στο ύψος μιας σπαρακτικής ταινίας και να ανταμώσει το περιεχόμενό της, καθώς η Τζολί δεν δύναται να γίνει Μάνα Κουράγιο και να «καταρρεύσει» ερμηνευτικά. Παρατηρεί σχεδόν απύρετη μια καταιγίδα και μόνο ο Τζον Μάλκοβιτς στο ρόλο του αιδεσιμότατου Μπρίγκλεμπ προσθέτει σε ζωντάνια σ' ένα νουάρ που παραείναι λαμπερό και για να γίνει απειλητικά σκοτεινό.

Σίγουρα δεν πρόκειται για την καλύτερη ταινία του Clint, όμως πρόκειται για μια ταινία που αναμένεται με εκτεταμένο ενδιαφέρον στο ευρύ κυρίως κοινό.