Εξολοθρευτής: Σκοτεινό Πεπρωμένο(2019)
(Terminator: Dark Fate) | Πρώτη προβολή: 31-10-2019
Σιλένα Νικολοπούλου
2019-10-20
Επάξιος συνεχιστής των δύο πρώτων ταινιών και πιθανότατα η αρχή μιας νέας ιστορίας. Μένει πιστό στην παλιά συνταγή του Cameron, με επιπλέον μοντέρνες νότες.
Κωστής Δ. Μπίτσιος
Ο σκηνοθέτης του Deadpool (2016), αλλά και του επεισοδίου Ice Age της καλής σειράς Love, Death & Robots (2019), που βλέπεις στο Netflix, κάνει ότι μπορεί παλεύοντας με τον θρύλο, που δημιούργησε ο James Cameron προ 35ετίας, χωρίς να δύναται να τον ξεπεράσει. Το φιλμ απογοητεύει στην δράση, καθώς αυτή απουσιάζει αρκετά μετά το 30ο λεπτό και μέχρι το 90ο. Ενώ ξεκινά δυνατά με μία μεγάλη σκηνή έντασης, η οποία έχει πολύ καλό ρυθμό, μετά η ταινία κάνει μεγάλη κοιλιά.
Νίκος Δρίβας
Οι fans της σειράς πρέπει να δείτε οπωσδήποτε το Terminator: Dark Fate, μιας και νοσταλγία αλλά και σύγχρονο χορταστικό blockbuster παντρεύονται ιδανικά σε μια ταινία που έρχεται την κατάλληλη ώρα.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Καλή ταινία στο είδος της δράσης του φανταστικού σινεμά, που έχουμε καιρό να απολαύσουμε, θυμίζοντας, αρκετά, τις παλιές καλές εποχές. Νοσταλγία και θέαμα απόλυτα ταυτισμένα και ντυμένα στα όμορφα τους!
Αλέξανδρος Κυριαζής
2019-10-18
Χωρίς καμία πρωτοτυπία στη πλοκή, η ταινία έχει εξαιρετικό ρυθμό, βρίσκει τρόπους να σε κρατάει συνεχώς σε εγρήγορση, είναι πέρα και πέρα διασκεδαστική αξιοποιώντας όχι μόνο τη δράση, αλλά και τη νοσταλγία, τους νέους και παλιούς ήρωες, μέχρι και το χιούμορ το οποίο κάνει την εμφάνισή του σε ακριβώς τις σωστές δόσεις.
Λήδα Γαλανού
2019-10-16
Το «Dark Fate» είναι ψυχαγωγικό σίκουελ και πολλά στοιχεία που έχουν λατρευτεί στη σειρά ταινιών δίνουν βροντερό «παρών»: η φρενήρης καταδίωξη σε αυτοκινητόδρομο, το υγρό μέταλλο που παίρνει το σχήμα της απέθαντης απειλής και οι κρεμαστές αλυσίδες σε βιομηχανικό περιβάλλον.
Τάσος Ντερτιλής
Ο Τζέιμς Κάμερον επιστρέφει στο δημιούργημά του πιάνοντας το νήμα από το T-2 του 1991 μαζί με τη Λίντα Χάμιλτον. Vintage!
Χρήστος Μπακατσέλος
2019-10-14
Συνεχίζοντας την ιστορία σαν να μην υπήρξε κανένας «Εξολοθρευτής» μετά το «T2: Judgement Day», ο Τιμ Μίλερ παραδίδει ένα άξιο τρίτο μέρος φέρνοντας πίσω στη δράση όχι μόνο τον Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ, αλλά την πραγματική πρωταγωνίστρια του franchise, τη Σάρα Κόνορ.
zerVo
Το Dark Fate, πέραν πάσης αμφιβολίας, αποτελεί το καλύτερο επεισόδιο της σειράς, κατόπιν των δύο Cameronικών εισαγωγικών που έχουν γράψει χρυσές σελίδες στην Βίβλο του Σινεμά.
Νίκος Γιακουμέλος
Τελικά το Terminator: DarK Fate μπορεί να φαίνεται καλύτερη ταινία για το franchise, όμως αυτό είναι μόνο επειδή οι τρεις προηγούμενες ήταν απαίσιες. Η ίδια η ιδέα φαίνεται κουρασμένη και θα ήταν καλύτερα για όλους να την αφήσουν επιτέλους να ξεκουραστεί.
Αχιλλέας Βασιλείου
Καθαρόαιμη ταινία δράσης, πολύ μακριά από το είδος των super heroes DC και Marvel και πολύ κοντά στο είδος των blockbuster των 90s, που ποιος να το έλεγε πως τελικά θα μας έλειπαν...λίγο!
Νίκος Παλάτος
2019-10-10
Είναι έτσι φτιαγμένο το «Σκοτεινό Πεπρωμένο» ώστε να μιλήσει στην καρδιά των φίλων της σειράς του «Terminator». Από την άλλη, τούτο το έκτο κεφάλαιο στέκει και σαν αυτόνομο φιλμ (εν είδει reboot...), αφού σε αντίθεση με το αμέσως προηγούμενο «Γένεsys» δεν απαιτείται κάποια σπουδαία γνώση των παρελθόντων γεγονότων. Υπό αυτό το πρίσμα, ενδεχομένως θα απαλύνει τις άσχημες εντυπώσεις που είχαν αφήσει οι τρεις ταινίες που ακολούθησαν τις all-time classic πρώτες δύο, η τελική επίγευση όμως δεν είναι τέτοια που θα σε κάνει να μετράς τις μέρες μέχρι την... έβδομη επόμενη.
Νικόλας Μαρκόγλου
Το βασικότερο θέμα του Dark Fate δεν είναι ότι προσπαθεί να κινηθεί σε ελαφρώς πιο δραματικούς τόνους από ό,τι μπορεί να υποστηρίξει (χωρίς να εννοούμε ότι γίνεται δακρύβρεχτο πουθενά). Το πρόβλημά του εντοπίζεται στην ιδιαίτερα άνιση -ποιοτικά- δράση καθώς και στο επιφανειακό και κουρασμένο σενάριό του.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2019-10-12
Η ταινία αυτή έχει ξεχωριστή αξία καθώς λειτουργεί κι ως κλείσιμο λογαριασμών με την παλιά ρομαντική eight-ίλα, τότε που ο Άρνι ως ασταμάτητη ρέπλικα μάς προειδοποιούσε ότι κάποια στιγμή θα επιστρέψει. Το βασικό ατού και στη νέα ταινία είναι ο ίδιος χαρακτήρας.
Move It
Αρκετές έως πολλές αναφορές στα δύο πρώτα φιλμ και σεναριακά, αλλά και σαν εμφάνιση των εφέ, ευλάβεια στην επίκληση συναισθήματος, αλλά μια σοβαροφάνεια που συχνά δεν λειτουργεί και ευνουχίζει το φιλμ από την αίσθηση του camp και της απόλυτης sci-fi μπιμουβιάς με μπάτζετ Χόλιγουντ.
Γιάννης Βασιλείου
Με εξαίρεση την κακόφωνη σεκάνς που ξεκινά με την πτώση του αεροπλάνου, οι σκηνές δράσης του φιλμ είναι γυρισμένες με επαγγελματισμό, απουσιάζει όμως παντελώς το στοιχείο της έκπληξης που έκανε τις δημιουργίες του Κάμερον τόσο ελκυστικές και δεκτικές σε επαναληπτικές προβολές. Ακόμα και οι καλύτερες στιγμές του είναι αναμάσημα αντίστοιχων από τα φιλμ του Κάμερον. Πηγή: www.lifo.gr
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Το αποτέλεσμα είναι κατά τη γνώμη μας άνισο και μοιάζει πολύ βιαστικό για μια συνέχεια που έρχεται 28 ολόκληρα χρόνια αργότερα.
Νίκος Ρέντζος
Ο Τιμ Μίλερ σκηνοθετεί και φτιάχνει μια ταινία θεαματική σε σημεία αλλά γεμάτη κοινοτοπιές και κοπιαρίσματα του T2. Δεν ξέρω αν φταίει ο ίδιος ή οι παρεμβάσεις του Κάμερον αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει φρεσκάδα σε κανένα σημείο της ταινίας, εκτός ίσως από τις χιουμοριστικές ατάκες του Σβαρτζενέγκερ, οι οποίες όμως καμία σχέση με το χαρακτήρα δεν έχουν. Και μιλάμε για τον χαρακτήρα που έφτιαξε ο ίδιος ο Κάμερον!
Κώστας Ζαλίγκας
2019-10-06
Τυπική διαδικασία αυτή η συνέχεια και ας έχει στο ρόστερ της τη Λίντα Χάμιλτον και την επίβλεψη του Τζέιμς Κάμερον. Καλογυρισμένο μεν, λίγο για να τραβήξει την προσοχή μας, δε.
Χρήστος Μήτσης
2019-10-08
Τζέιμς Κάμερον (ως παραγωγός) και Λίντα Χάμιλτον επιστρέφουν για το τελευταίο (;) κεφάλαιο της διάσημης sci-fi saga, η οποία ολοφάνερα έχει χάσει πλέον τη δυναμική των πρώτων δύο –εμβληματικών για το είδος– ταινιών.
Νεκτάριος Σάκκας
2019-10-04
Έκτο κεφάλαιο της ταλαιπωρημένης σειράς με τους Χάμιλτον και Σβαρτσενέγκερ να επιμένουν και τον Κάμερον να επανεμφανίζεται ως παραγωγός, όμως η παρουσία τους δεν σώζει πολλά σε αυτό το απευθείας σίκουελ των δύο πρώτων «Εξολοθρευτών» που άδοξα προσπαθεί να δικαιολογήσει την ύπαρξή του.
Πάρις Μνηματίδης
Αν και το επίπεδο μονάχα στιγμιαία πέφτει σε ποιότητα Χρυσού Βατόμουρου (κάποια εφέ είναι απαράδεκτα κακοφτιαγμένα για παραγωγή τέτοιου βεληνεκούς), το στοίχημα για μια αναγέννηση του σύμπαντος του «Εξολοθρευτή» χάνεται.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Όχι ότι δεν διασκεδάζω με αυτές τις ταινίες, όμως εδώ η αίσθηση της επανάληψης και του ξαναμασημένου φαγητού είναι τόσο έντονη, η ταινία όχι απλώς πατά αλλά είναι αυτοκόλλητη με την πρώτη (υπέροχη) του 1984, που πραγματικά δεν σου επιτρέπει να καταλάβεις τον λόγο για τον οποίο τελικά γυρίστηκε.
kazanipouvrazei
Σε γενικές γραμμές δεν υπάρχουν διάλογοι σε αυτό το κυνηγητό επιβίωσης. Μόνο εξυπνακίστικα αστεία και μέτριες ερμηνείες. Το φιλμ πάσχει και στη σκηνοθεσία, με τον εφετζή Τιμ Μίλερ (Deadpool) να έχει χάσει τη μπάλα και να χορογραφεί στις σκηνές δράσης, ένα ψηφιακό καρτούν.
