Ο Καταδικασμένος(1952)

(Ikiru) | Πρώτη προβολή: 12-09-2019

Η ταινία είναι πλημμυρισμένη από ανθρωπιά και συγκίνηση, ενώ η δομή της αποτελεί ένα μάθημα από μόνη της για το πως μπορεί κάποιος να διηγηθεί με εικόνες, λόγια και ήχους μια ιστορία στο σινεμά.

Αριστούργημα του μεγάλου ιάπωνα σκηνοθέτη γυρισμένη το 1952 η οποία κέρδισε την Αργυρή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βρρολίνου. Συγκλονιστική είναι η ερμηνεία του Τακάσι Σιμούρα.

Αντλώντας έμπνευση από τον Λέων Τολστόι ο Ακίρα Κουροσάβα αναζητά το νόημα της ζωής και καταθέτει ένα κινηματογραφικό υπαρξιακό αριστούργημα.

Μια κινηματογραφική σπουδή σπάνιας ευαισθησίας και κομψότητας πάνω στο πέρασμα του χρόνου, στους υπαρξιακούς μας εφιάλτες και στη σχέση των εν οίκω πράξεων με την εν δήμω εικόνα μας.

Μια κορυφαία στιγμή στην ιστορία του κινηματογράφου. Μια ταινία που πραγματικά γίνεται ένα με την ζωή, αρνείται τον θάνατο και εναγκαλίζεται με τον Άλλον και το Είναι.

Χρησιμοποιώντας μη γραμμική εξιστόρηση και σκιαγραφώντας το πορτρέτο του ήρωά του μέσα από μια μονταζιακά υποδειγματική συρραφή αφηγήσεων πολλών διαφορετικών προσώπων (των συναδέλφων του, του γιου του, ενός αστυνομικού κ.λπ.), «Ο Καταδικασμένος» καταφέρνει να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση για το πώς ένα (φαινομενικά) απλό σενάριο μπορεί να αποδώσει κινηματογραφικά έννοιες οικουμενικής διάστασης, όπως η υστεροφημία, η ανίκητη δύναμη της γραφειοκρατίας, αλλά και η εύρεση (τελικά) του πραγματικού νοήματος της ζωής στην κατασκευή μιας... παιδικής χαράς. Ένα υπέροχο φιλμ και μια ευκαιρία να το δείτε όπως του αξίζει, με ψηφιακή κόπια στη μεγάλη οθόνη.

Το Ikiru αποτελεί μια έμπνευση για τη ζωή, για την αξία που ο καθένας προσωπικά θα της αποδώσει.

...αξέχαστο, συγκινητικό, βουτηγμένο σε μια μουντή ατμόσφαιρα (έξοχη η μαυρόασπρη φωτογραφία του Σοτζίρο Μοτόκι), από την οποία δεν λείπει και κάποιο χιούμορ, συναρπαστικό από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό του...

Ο Ακίρα Κουροσάουα αναζητά και βρίσκει (;) το νόημα της ζωής σε ένα αδιαφιλονίκητο υπαρξιακό αριστούργημα.

Ένα αριστούργημα από τον μεγάλο ιάπωνα σκηνοθέτη.

Γυρισμένη το 1953, μα, τόσο επίκαιρη και καυτή θεματολογικά ταινία, που η διαχρονικότητα της παραμένει σταθερή και ανεξίτηλη.

H ιστορία ενός αρτηριοσκληρωτικού γραφειοκράτη που μαθαίνει πως πάσχει από καρκίνο και επαναπροσδιορίζει τη ζωή του ως ατόμο και ως μέλους της κοινότητας είναι από εκείνες τις ταινίες που μπορούν να σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Πηγαίνουμε σινεμά και γι' αυτό.

Αφοπλιστικός, συγκλονιστικά ουμανιστικός Ακίρα Κουροσόβα από τη δεκαετία του '50 σε μια απλή μα και ταυτόχρονα περίτεχνη κατάθεση ψυχής για το ανθρώπινο δράμα, το αναπόδραστο του θανάτου και το νόημα της ζωής με πρωταγωνιστή τον μόνιμο συνεργάτη του, Τακάσι Σιμούρα.

Συνδυάζοντας δεξιοτεχνικά την ατμόσφαιρα του γερμανικού εξπρεσιονισμού με την νεορεαλιστική κινηματογραφική λιτότητα, σκηνοθετεί υποβλητικά, επιλέγοντας χαμηλούς δραματουργικούς τόνους, προκειμένου να συνθέσει το τραγικό πορτρέτο ενός μελλοθάνατου. Μέσα από μία βραδυφλεγή, μη γραμμική αφηγηματική πορεία, το τραυματικό παρελθόν συναντά το οδυνηρό παρόν σε έναν πικρό απολογισμό ζωής.

Ο Κουροσάβα με ένα από τα πιο καθηλωτικά δράματα χαρακτήρων της καριέρας του, κινηματογραφεί τη ζωή και την κίνηση με σπαρακτική αμεσότητα, απογειώνοντας το φιλμ στο μεσαίο μέρος σε ένα κλαμπ, όπου ο Γουατανάμπε έρχεται σε επαφή με τη μουσική και τη ζωντάνια της νύχτας με τρόπο που τον μεταμορφώνει.

Προειδοποιώ ότι η ταινία είναι "σκοτεινή", ίσως και καταθλιπτική θα μπορούσε κανείς να τη χαρακτηρίσει. Για όλα τα παραπάνω όμως - και άλλα που εσείς θα εντοπίσετε - παραμένει μια από πιο συγκινητικές και βαθιά ανθρώπινες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ, που δείχνει ανάγλυφα ότι η προσωπική ευτυχία μέσα σε ένα υποβαθμισμένο και μίζερο κοινωνικό περιβάλλον είναι ανέφικτη.

Η πιο προσωπική και αγαπημένη ταινία του Κουροσάουα.

Ένα σπουδαίο έργο κοινωνικής συνείδησης και γνήσιου ουμανισμού, το οποίο ξεφεύγοντας από τα σύνορα της Ιαπωνίας, έχει την ικανότητα να μας αφορά ακόμη όλους.

Το αριστουργηματικό φιλμ του Ακίρα Κουροσάουα, εμπνευσμένο από τον «Θάνατο του Ιβάν Ιλιτς» του Τολστόι, είναι ίσως το πιο φιλοσοφικό και ευαίσθητό του, διανύοντας όλη την γκάμα σκέψης και συναισθημάτων, από την κοινωνική κριτική της Ιαπωνίας ως το μεταφυσικό, με μια μεγαλειώδη μελαγχολία στην εικόνα του και μια ικανότητα να μιλά διαφορετικά στον θεατή, σε κάθε θέασή του, καθώς κι ο ίδιος μεγαλώνει.

Γιαπωνέζικος μινιμαλισμός