The Blackcoat's Daughter(2015)

Πρώτη προβολή: 16-02-2017

Ο σκηνοθέτης δεν κάνει το λάθος να αναλωθεί σε ανούσιες παρουσίες δαιμόνων και αφελείς εξορκισμούς που στην καλύτερη θα προκαλούσαν γέλιο στο κοινό.

Το February δεν είναι μια ταινία που θα δεις κάθε μέρα ούτε είναι κάτι που θα περιμένεις να δεις, είναι μια πειραματική ταινία, λίγο διαφορετική, λίγο avant garde και σίγουρα όχι τέλεια. Την προτείνω ανεπιφύλακτα αλλά πρέπει να είναι προετοιμασμένος ότι δεν θα τρομάξεις ιδιαίτερα αλλά σίγουρα θα ανατριχιάσεις.

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Oz Perkins είναι αργό, απαισιόδοξο, ανατριχιαστικό αλλά και gore. Αληθινός τρόμος δηλαδή και όχι συλλογή jump scare σκηνών.

Το αντισυμβατικό φιλμ του Perkins απομακρύνεται από αφηγηματικά κλισέ τέτοιων ιστοριών, από αρκετά αισθητικά επίσης, και γίνεται μία ιστορία για τη μοναξιά, την απώλεια της οικογένειας και το σημείο απόγνωσης στο οποίο θα έφτανε κανείς για να αποκτήσει ένα ψήγμα, έστω, συντροφικότητας.

Θρίλερ τρόμου από τα καλύτερα των τελευταίων ετών. Άρτια σκηνοθετημένο που μαζί με την μουσική επιμέλεια δημιουργεί την απαραίτητη ατμόσφαιρα.

Το The Blackcoat 's Daughter ή February είναι πράγματι ένα art-house, αργόσυρτο θρίλερ. Μόνο που η κεντρική του ιδέα, καθώς και οι ανατροπές που λαμβάνουν χώρα προς το τέλος, κέρδισαν την εκτίμησή μου, καθώς συμβαδίζουν πλήρως με τα γούστα μου.

Είναι μια βαρετή ταινία που δεν αξίζει την υπομονή που έδειξα για να την τελειώσω ωστόσο μου άρεσαν οι ερμηνείες και τουλάχιστον αν και είναι μπερδεμένη,στο βάθος έχει ένα νόημα!