Οι Σταθμοί του Σταυρού(2014)
(Kreuzweg / Stations of the Cross) | Πρώτη προβολή: 04-12-2014
Βίκυ Λαμπρινού
Κυλά τόσο ριζοσπαστικά όσο και το θέμα που περιγράφει και καταλήγει να προκαλέσει στον θεατή την σκεπτικιστική απόγνωση που ακολουθεί της ενεργής σκέψης στην οποία μπαίνει από το πρώτο κιόλας λεπτό της ταινίας. Σίγουρα αξίζει να την προσέξετε αρκεί να την παρακολουθήσετε με υπομονή και καθαρό νου.
Γιάννης Πατλάκας
2019-09-20
Το Kreuzweg ξεχώρισε πρώτα από όλα για την σκηνοθεσία του και δεύτερον για το σενάριό του που είναι πραγματικό πρωτότυπο, κάνει τον θεατή να σκέφτεται καθ' όλη την διάρκειά του και καταλήγει να είναι μια γροθιά στο στομάχι.
Σπύρος Δούκας
Ο Dietrich Bruggemann, ακολουθώντας μια αφοπλιστικά λιτή σκηνοθετική φόρμα, μας εισάγει στον μικρόκοσμο της πρωταγωνίστριάς του. Δυναμικό και βασανιστικά νευρωτικό, σαν το «Πείραμα», νιώθουμε κι εμείς ως θεατές τον πόνο της, ενώ η στατικότητα των πλάνων καλλιεργεί μια πρωτοφανή εσωτερική ένταση, προκαλώντας μας να αποστρέψουμε το βλέμμα. Το τέλος μπορεί να θεωρηθεί αγνωστικιστικό, συνοψίζει όμως ταυτόχρονα όλη την θρησκευτική αντίφαση.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Οι Σταθμοί του Σταυρού μπορεί είναι μια «δύσκολη» και ιδιαίτερη ταινία, η θέασή της όμως είναι σχεδόν επιβεβλημένη από όλους όσοι ζητούν καινούργιες κινηματογραφικές συγκινήσεις, πέρα από τα στερεότυπα.
Κασσάνδρα Γαλάτου
2019-09-14
Στο σύνολό της η ταινία αποτελεί ένα αξιοθαύμαστο αλληγορικό εγχείρημα, που παρά τη λιτή του μορφή, προσφέρει ένα πάρα πολύ δυναμικό αποτέλεσμα. Δεν κουράζει ούτε λεπτό τον θεατή, ο οποίος μπαίνει σε πολλές σκέψεις και σίγουρα κρατά την ταινία στο μυαλό του για πολύ μεγάλο διάστημα.
Φοίβος Κρομμύδας
2019-09-16
Η μακαβριότητα της εικόνας σε συνδυασμό με το κατηγορητικό μα συνάμα ανοιχτό σε ερμηνείες μήνυμα του φιλμ το μετατρέπει σε μια διαδικασία οδυνηρή. Οδυνηρή όσο η πλύση εγκεφάλου που ορισμένα νεαρά μυαλά υφίστανται προκειμένου να εξυπηρετήσουν με τη σειρά τους τις απαιτήσεις μιας οπισθοδρομικής, προσκολλημένης σε απάνθρωπα θρησκευτικά «πιστεύω», παλαιότερης γενιάς.
Σταύρος Γανωτής
2019-09-18
Για μια τόσο λιτή ταινία, είναι αξιοθαύμαστο το πόσα καταφέρνει να χωρέσει ο Dietrich Bruggemann εντός της. Καθαρά σινεφιλική, παίζει από σκηνή σε σκηνή με την κατάταξη της σε κάποιο κινηματογραφικό είδος και παρέχει ένα σενάριο που ενώ μοιάζει να φλυαρεί, γνωρίζει πού πατάει.
Λήδα Γαλανού
Με μια υπέροχη, ανεπιτήδευτη πρωταγωνίστρια, μ' ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον σκηνοθετικό εύρημα, με αμετακίνητη αυστηρότητα κι ένα απρόσμενο χιούμορ που κάνει την ιστορία του απλώς ακόμα πιο σκληρή, ο Μπρίγκεμαν απλώνεται, με την ίδια ακρίβεια, σε πολλά επίπεδα και τα καταφέρνει στο καθένα ξεχωριστά. Κάνει φορμαλιστικό σινεμά, τόσο διακριτικά που λειτουργεί χωρίς να το συνειδητοποιείς.
Ελίνα Τραϊφόρου
Οι «δωρικές» εικόνες του Μπρούγκεμαν προσφέρονται για κριτική ανάλυση των όσων συμβαίνουν, προτάσσοντας τον θεατή ως παρατηρητή μιας εν εξελίξει τραγωδίας σε μια ταινία που δεν χρειάζεται επιπρόσθετα μουσικά ή τεχνικά «φτιασίδια» από τη στιγμή που οι πολύ καλές ερμηνείες, οι απόλυτα πειστικοί διάλογοι, η θεματική στιβαρότητα αρκούν για να την απογειώσουν.
Αλεξάνδρα Τσαγάνη
Με λιτότητα και δεξιοτεχνία ο σκηνοθέτης θίγει ζητήματα πίστης χωρίς φανατισμό ή μεροληψία και χωρίς διάθεση για υπερβολή. Δεν προσπαθεί να πείσει ούτε να εκθέσει την προσωπική του άποψη αλλά αναφέρεται σε ένα είδος τυφλής πίστης και το τι επιπτώσεις μπορεί να φέρει.
Βίκη Παναγιωτοπούλου
Μια ιστορία που θέτει ερωτήματα που δύσκολα τίθενται και μάλιστα με τέτοιο τρόπο. Λιτό, αφαιρετικό, στεγνά δυνατό και εντελώς διφορούμενο. Ο καθένας βλέπει την πραγματικότητα που επιλέγει. Σε ποια πραγματικότητα όμως ανήκει μια συνείδηση που τώρα διαμορφώνεται; Και ποιος φέρει την ευθύνη;
Άγγελος Πολύδωρος
2019-09-02
Μια ενδιαφέρουσα ταινία για τη θρησκεία, την αγάπη, την πίστη, την ανεκτικότητα προς το διαφορετικό, τον θρησκευτικό φανατισμό, που διαθέτει και αρκετά καλές ερμηνείες.
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2019-09-10
Θυμίζοντας περισσότερο από οτιδήποτε άλλο το σινεμά του Ούλριχ Ζάιντλ, αλλά δίχως να υπονομεύει τόσο τους χαρακτήρες και τις προθέσεις τους, ακροβατεί κάπου ανάμεσα στο τραγικό και το γκροτέσκο κατορθώνοντας να κρατά αμείωτη τη δύναμή του από την αρχή ως το τέλος.
Χρήστος Μήτσης
2019-09-12
Με δεξιοτεχνικό στιλιζάρισμα στηριγμένο στην αφαίρεση, ο Μπρίγκεμαν διαχειρίζεται περίπλοκες ιδέες και διαχρονικά υπαρξιακά ερωτήματα μέσα από μια απόλυτα λιτή φόρμα. Με ως επί το πλείστον ακίνητη κάμερα, ζυγισμένο και εικαστικά προσεγμένο κάδρο το οποίο παραπέμπει στις θρησκευτικές αναπαραστάσεις κι ένα (βραβευμένο στο Φεστιβάλ Βερολίνου ) σενάριο γεμάτο πικρό, βαθύ σαρκασμό, αναζητά το δρόμο που οδηγεί στην αληθινή πίστη χωρίς να περνά μέσα από το φανατισμό και τη μισαλλοδοξία.
Γιώτα Τσιορβά
2019-09-08
Με ένα τελικό αποτέλεσμα έντονα διφορούμενο για το ύφος του και την αντιμετώπιση της πίστης, οι Σταθμοί του Σταυρού έχουν σαν στόχο να προβληματίσουν τον θεατή.
Μανώλης Κρανάκης
2019-09-06
Η πρωτοεμφανιζόμενη Λέα Βαν Ακεν κουβαλά εκτός από το σταυρό της και όλο το φιλμ του Μπρίγκερμαν, σε μια σπαρακτική ερμηνεία, που σώζει τις επί μέρους αδυναμίες της ταινίας - κυρίως την επαναληπτικότητα του «τι θέλει να πει», σε μια διαδρομή ταυτόχρονα βασανιστική και λυτρωτική.
Παναγιώτης Μήτσικας
Δυσβάστακτο, μα με μεγάλες αλήθειες, δύσκολο για μεγάλη μερίδα θεατών, αλλά αξίζοντας κάθε λεπτό του χρόνου σας, το «Οι Σταθμοί του Σταυρού» είναι μία εξαιρετική γερμανική πρόταση που θα σας ευαισθητοποιήσει και θα σας προβληματίσει.
Δημήτρης Δημητρακόπουλος
2019-09-04
Δυστυχώς, μέσα στη μεταφορική του διάθεση, ο Μπρίγκεμαν, λίγο πριν απ' το φινάλε, γίνεται όλο και πιο κυριολεκτικός στην αφήγησή του, όλο και πιο μονοδιάστατος, κάνοντας ξεκάθαρη κάθε του πρόθεση και κάθε του δήλωση.
Χρήστος Σκυλλάκος
Ο δημιουργός, μελετά τη θρησκευτικότητα, κρίνοντας τον διδακτισμό των παπάδων, με διδακτισμό και σχετικά ανώδυνη ρητορική και ο ίδιος. Δεν έχει κρίνει μέσα του την έννοια της θρησκείας και αυτό φαίνεται από τα αναπάντητα ερωτήματα που τίθονται σε πλαίσια όμως ευσέβειας. Αποδόμηση των δομών της εκκλησίας - όχι όμως της πίστης. Πράγμα ενοχικό, που περνά και στην οπτική της ταινίας.
