1922(2017)

Πρώτη προβολή: 20-10-2017

Το 1922 είναι το ταξίδι ενός άντρα προς την αυτοπραγμάτωση και την λύτρωση που δεν θα λάβει τόσο αυτός όσο το κοινό το ίδιο. Πρόκειται για μία ιστορία που μοιάζει σαν να διαβάζει κανείς κατευθείαν το βιβλίο στο οποίο βασίζεται. Καταφέρνει να σοκάρει και να συγκινήσει διατηρώντας μία θέση στις καλύτερες διασκευές έργων του King.

Μια ψυχοφθόρα δραματική ιστορία με βαρύ κλίμα, μπολιασμένη με σκηνές καλογυρισμένου ψυχολογικού τρόμου.

Το 1922 είναι ένα βραδύκαυστο δραματικό θρίλερ που αν του δείξεις την απαιτούμενη εμπιστοσύνη, θα σε αποζημιώσει πλήρως.

Στο «1922», τόσο από συγγραφικής πλευράς, όσο και από σκηνοθετικής, ξετυλίγεται ένας άλλος κόσμος, γεμάτος εμμονές και ψυχαναγκασμούς όπου κυριαρχεί το υπέρτατο «Εγώ», ενώ η αποκορύφωση της δυστυχίας, έρχεται όταν η μοναχικότητα δεν είναι επιλογή, αλλά κατάντια, σε μια διάσταση, όπου οι νεκροί είναι η καλύτερη παρηγοριά του ατόμου.

Το 1922 είναι καλή ταινία, αφού τα όσα προβλήματα έχει παραβλέπονται άνετα. Όσοι θέλουν ένα θρίλερ χωρίς γελοίες υπερβολές, αλλά με ατμόσφαιρα και συγκίνηση, δεν θα απογοητευτούν.

Έχει πολύ καλές ερμηνείες και καλή σκηνοθεσία αλλά η ιστορία μου φάνηκε αρκετά απλοϊκή και κινείται με πολύ αργό ρυθμό! Ελαττώματα δεν βρήκα, όμως δεν πρόσφερε κάτι δυνατό για να μείνει στην μνήμη!

Στηρίζεται περισσότερο στη διάχυτη ατμόσφαιρα μυστηρίου που εδραιώνει από το ξεκίνημά της, η οποία ενισχύεται από μερικές διακριτικές, υπερφυσικές πινελιές.

Ο Στέφεν Κινγκ πάντα θα τραβάει την προσοχή. Άλλοτε οι ταινίες που βασίζονται στα βιβλία του είναι καλές, τις περισσότερες φορές είναι κακές. Το 1922 είναι μια απλή ιστορία που στέκεται στην μέση, έχοντας μάλιστα ελάχιστα υπερφυσικά στοιχεία. Μπορείτε να το δείτε, μπορείτε και να το προσπεράσετε.

Το 1922 θεωρώ ότι σε πολλούς τομείς απογειώνει ένα από τα σχετικά άγνωστα βιβλία του "Βασιλιά του Τρόμου". Στηρίζεται στην στιβαρή ερμηνεία του Jane, καθώς και στην πανέμορφη φωτογραφία του. Ωστόσο, δεν είναι μια ταινία που θα τους ευχαριστήσει όλους. Ο ρυθμός και η αδυναμία ένταξης σε ένα genre, θα διχάσει αυτούς που θα το δουν.

Η τραυματισμένη περηφάνεια του ανδρισμού, τα αδιέξοδα, οι ενοχές και η οικονομική κρίση της εποχής, συνθέτουν μια σκοτεινή ιστορία, που παρά κάποιες μεμονωμένες οπτικές υπερβολές (οι αρουραίοι πάντως που ξετρυπώνουν από παντού, είναι αληθινοί) και ένα αποδυναμωμένο δραματικά φινάλε λόγω του εναρκτήριου και εντελώς μαρτυριάρικου flash-forward, καταφέρνει να μεταδώσει μια ασφυκτική αίσθηση στο θεατή.