Ανεμιστήρας(2013)

Πρώτη προβολή: 16-11-2017

Το φιλμ είναι βραδυφλεγές, κάτι που κάνει την παρακολούθηση επώδυνη, βασανιστική, σαν την καθημερινότητα των πρωταγωνιστών, που ξαφνικά, απασφαλίζουν τον εαυτό τους. Οδηγούνται στην υπέρβαση, ως φυσική συνέπεια, μακριά από τις έννοιες της τιμωρίας, της ευτυχίας και κάθε λογική ακολουθία αιτίου-αποτελέσματος. Απομένει η αίσθηση του αέρα από έναν ανεμιστήρα που δεν ξέρεις αν έχει χαλάσει, ή αν ακόμα παραμένει όρθιος.

Ακόμη κι αν προσπεράσουμε την κάπως τραβηγμένη ιδέα, για ένα παιδί που θέτει τους γεννήτορές του προ των ευθυνών τους με τέτοιο «κινηματογραφικό» τρόπο, όσα βγαίνουν από το στόμα των τριών ηρώων –ιδίως της Λεμονιάς, παρά την αξιοπρόσεκτη ερμηνεία της Ανδρουλάκη– είναι εντελώς αντι-κινηματογραφικά.

...πάσχει από όλες τις παιδικές ασθένειες που ένα σκηνοθετικό ντεμπούτο συνεπάγεται, αφήνει όμως υποσχέσεις για κάτι καλύτερο στο μέλλον, αν καταφέρει ο δημιουργός να διοχετεύσει τις ικανότητές του σε ένα πιο συγκροτημένο όραμα.

Ξέχωρα από τις όποιες επιμέρους αρετές, ο «Ανεμιστήρας» παραμένει σεναριακά αβέβαιος και ημιτελής, παρότι έχουν μεσολαβήσει τέσσερα χρόνια από την πρώτη εκδοχή του.

Επώδυνα πειστική, αν και ημιτελής περιγραφή της «αφυδάτωσης» των σύγχρονων σχέσεων, η οποία από ένα σημείο και μετά καθηλώνεται σεναριακά.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι άκρως ελαττωματικό και πάσχει από την ίδια ασθένεια που πλήττει πολλά σύγχρονα δείγματα της ελληνικής μυθοπλασίας: κάτι που θα μπορούσε να αναπτυχθεί παραπάνω από ικανοποιητικά σε ένα φιλμ μικρού μήκους γίνεται μεγάλου μήκους χωρίς να υπάρχουν επαρκή ευρήματα που να μπορούν να δικαιολογήσουν αυτήν την απόφαση.

Ενώ το θέμα θα μπορούσε να έχει ενδιαφέρον, ουδείς στην ταινία δείχνει ότι πιστεύει αυτό που κάνει (ούτε και πείθει για αυτό που κάνει) ακριβώς επειδή αυτό που ο καθένας κάνει αγγίζει τα όρια του απίστευτου.