Mystery Train(1989)

Πρώτη προβολή: 21-09-2017

Απολαυστικοί διάλογοι, απίθανοι τύποι, συμπτώσεις που συμβαίνουν δίχως κανείς από τους ήρωες να το αντιληφθεί και ένα παλιό νυχτερινό τρένο - σύμβολο που περνά και ξαναπερνά από μια γέφυρα (το μεγαλύτερο μέρος του φιλμ άλλωστε είναι νυχτερινό).

Το "Mystery Train" είναι πραγματικά μια ταινία που αποκαθιστά την ηθική τάξη του κινηματογραφικού κόσμου του Jarmusch, μια απέλπιδα κραυγή για πνευματική και συναισθηματική λύτρωση, ένας ανθρωπιστικός ύμνος που εξευμενίζει τα πιο αρχέγονα ένστικτα.

Ο original χίπστερ του αμερικανικού σινεμά σε μία από τις χαρακτηριστικές του ταινίες από τη δεκαετία του '80, σπονδυλωτή και cool, μουσική και φιλοσοφίζουσα, αλλά με ανεπτυγμένη την αίσθηση της λεπτότητας που θα καλλιεργούσε περισσότερο, πάντα τρυφερά και χιουμοριστικά, στις επόμενες, σαφώς καλύτερες ταινίες, όταν πια η πόζα δεν θα ήταν βασίλισσα και οι χαρακτήρες απλοί υπήκοοι.

Νωχελική γραφή, με σοφιστικέ, υπόγειο χιούμορ (οι παλαβές στιχομυθίες του ρεσεψιονίστα Screamin' Jay Hawkins και του καμαριέρη «ζωγραφίζουν») και μια ανεξίτηλη γοητεία γραμμένη στο DNA του φιλμ, που επιπροσθέτως διαθέτει ένα θαυμάσιο σάουντρακ στη φαρέτρα του.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι από αυτά τα λαμπρά διαμαντάκια στα οποία έχει αποκτήσει διαχρονική τεχνογνωσία η indie σκηνή, που κουβαλά όμως και μια ξεκάθαρη προσωπική υπογραφή και ταυτότητα.

Η μελαγχολία τής ταινίας έχει χρώμα και τρυφερότητα, ο ρυθμός είναι ένα στακάτο παιχνίδι κι ο χαρακτηριστικός μινιμαλισμός τού Τζάρμους χωρά τις μεγάλες αλήθειες τής ανθρώπινης φύσης, πάντα μ' ένα φρύδι σηκωμένο.

Το μαγικό μινιμαλιστικό άγγιγμα του Τζάρμους μεταμορφώνει φευγαλέες ανθρώπινες στιγμές σε ένα διασκεδαστικό σινε-δοκίμιο πάνω στη σύγχρονη Αμερική, στην κουλτούρα και στα «φαντάσματά» της.

Είναι, όμως, η φρεσκάδα, ο αυθορμητισμός και η οικειότητα που εκδηλώνει και κοινωνεί ακόμα αυτή η ταινία, σαν να μην πέρασε μια μέρα. Και σε κερδίζει.