Η Αλίκη Στις Πόλεις(1974)

(Alice in den Städten) | 

Αρχετυπικό και αρυτίδωτο από το χρόνο road movie, το οποίο μετατρέπει το χρονικό μιας χωρίς σκοπό περιπλάνησης σε συναρπαστική περιπέτεια.

Είναι ευτύχημα ότι η ταινία έγινε το 1974 - προτού η κοινωνική αντίληψη αλλοιωθεί και δει την σχέση ενός άντρα μ ένα μικρό κοριτσάκι μ έναν καχύποπτο φόβο. Δεν υπάρχει τίποτα το πονηρό στο πώς ένα μικρό παιδί μπορεί να δώσει ζωή σ' έναν χαμένο ενήλικα.

Η Αλίκη διυλίζει το ταξίδι με τις κινήσεις και τις αντιδράσεις της και ο Φίλιπ νιώθει επιτέλους τη γη και το περιεχόμενο, και διαισθάνεται την αλλαγή που έρχεται. Γι' αυτό κι έχει κάτι να γράψει.

Μέσα από τα υπνωτιστικά ασπρόμαυρα κάδρα του Ρόμπι Μίλερ και τις ταξιδιάρικες ροκ μελωδίες (η σκηνή στο καφέ, με το Οn the Road Again των Canned Heat και τις αντανακλάσεις των διερχόμενων τρένων είναι μνημείο αφηγηματικής [προ]οικονομίας), ο Βέντερς μιλά για το φορτίο και το καταφύγιο της καταγωγής, το οδυνηρό πέρασμα του χρόνου, το ξέφτισμα των ονείρων που δεν λένε όμως να πεθάνουν οριστικά, την περιπέτεια (πραγματική και φαντασιακή) που κρύβεται σε κάθε γωνιά και περιμένει να την ξετρυπώσουμε.

Μια ταινία σταθμός που πρέπει να δείτε. Όχι για τον θεατή που αγαπάει αμερικάνικες κομεντί, αλλά για όλους τους υπόλοιπους. Δεν είναι λίγο.

Καθώς η διάρκεια των πλάνων μεγαλώνει και φωτίζονται όλο και περισσότερο, και κάθε φορά που βλέπουμε αυτήν την ταινία, κατανοούμε βαθύτερα το υπαρξιακό νόημα αυτού του αρχετυπικού road movie και αξέχαστου κινηματογραφικού ταξιδιού.

Πρόκειται για μια ακριβείας και μακράς διαρκείας παρτίδα πινγκ πονγκ, αντιδράσεων, σκέψεων, παρατηρήσεων, σχολιασμών, συναισθημάτων και εκρήξεων. Εκρήξεις απογοήτευσης-θυμού-πείσματος-γκρίνιας, λόγω εξαναγκασμού ή λόγω πλήξης, όπως και εκρήξεις επιδοκιμασίας- χαράς- συνενοχής-πονηράδας...

Αυτό που κάνει το έργο του Βέντερς μοναδικό, να ξεχωρίζει είναι το πάθος του για τη δουλειά του. Μεγάλο πλεονέκτημα η χρήση της μουσικής. Γίνεται άλλες φορές με δυναμικό κι άλλες με απαλό τρόπο. Προάγει την πλοκή. Όλα αυτά μέσα σε ένα ασπρόμαυρο φόντο, μέσα στο οποίο διακρίνονται εξαιρετικές εικόνες χάρη στον διευθυντή φωτογραφίας, Ρόμπι Μίλερ.