Κάτω από το Ηφαίστειο(1984)

(Under the Volcano) | Πρώτη προβολή: 04-10-1984

Δίχως υποκειμενικά πλάνα και άλλες τέτοιες ευκολίες, η αριστουργηματική αυτή ταινία μοιάζει να συμμερίζεται πλήρως τη ματιά του Τζέφρι απέναντι στη ματαιότητα της ύπαρξης, και η πυρετώδης αφήγηση οδηγεί το μύθο, αργά αλλά επίμονα προς την άβυσσο. Δίχως τυμπανοκρουσίες και μελοδραματικές κορώνες, αλλά με μια αόρατη, σχεδόν χαμογελαστή κατάφαση.

Έντονο ψυχολογικό δράμα με βαθιά και περίπλοκα συναισθηματικά επίπεδα και ένα δύσκολο, «κατάμαυρο» φινάλε. Από την άλλη, μια μνημειώδης ερμηνεία από τον Άλμπερτ Φίνεϊ και μια αληθινά σημαντική ταινία, όχι μόνο για την θρυλική φιλμογραφία του Τζον Χιούστον, αλλά για το σύγχρονο σινεμά γενικότερα.

Χρειαζόταν ένας θρυλικός πότης για να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το μέχρι πρότινος «αδύνατο να κινηματογραφηθεί» μυθιστόρημα του Μάλκολμ Λόουρι.

Ο Χιούστον, σε αντίθεση με σχεδόν κάθε άλλη απεικόνιση μεθυσμένων ηρώων στο σινεμά, δεν καταφεύγει σε κανένα οπτικό ή σκηνοθετικό τρικ, προκειμένου να αποδώσει τη θολούρα, το delirium tremens, τα σκοτάδια που καταπίνουν τον ουρανό. Αντιθέτως, ποντάρει όλες του τις μάρκες στον τυφώνα εγκράτειας και εγκαρτέρησης που κουβαλά στο κεραυνοβόλο βλέμμα του και στη στεντόρεια φωνή του ο πρωταγωνιστής του.

Να πως ο μέγας Τζον Χιούστον «διάβασε» τις σελίδες του ομότιτλου λογοτεχνικού αριστουργήματος του Μάλκολμ Λόουρι. Μην την χάσετε ή ξαναδείτε την!

Ένα κινηματογραφικό διαμάντι, που προβάλλεται με αποκατεστημένη κόπια και αξίζει να απολαύσουν οι φίλοι του καλού σινεμά.

Ο Τζον Χιούστον διασκευάζει με συνέπεια το θρυλικό μυθιστόρημα του Μάλκολμ Λόουρι και το αποτέλεσμα είναι μια άνευ προηγουμένου κινηματογραφική κατάβαση στην κόλαση του αλκοολισμού, με παραισθησιογόνο φόντο τους εορτασμούς της Ημέρας των Νεκρών στο Μεξικό.

Ο Χιούστον έκανε την άριστη επιλογή με τον Άλμπερτ Φίνεϊ. Είναι μια ταινία που ακουμπά κυριολεκτικά στους ώμους αυτού του σπουδαίου ηθοποιού (Τομ Τζόουνς, Ο Αμπιγιέρ), πέντε φορές υποψήφιου για Όσκαρ (και στο παρόν φιλμ). Χωρίς ερμηνευτικές υπερβολές, ο Φίνεϊ αποδίδει την εσωτερική πάλη του ήρωα, με τρόπο που γράφεται στο μυαλό μας ανεξίτηλα.

Μια διασκευή του ομώνυμου ημι-αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος του Μάλκολμ Λόουρι, το οποίο διαθέτει μεν ένα εκρηκτικό ξεκίνημα, μια πιο εσωστρεφή συνέχεια δε.

Στα 78 του χρόνια ο Χιούστον, ένας σκηνοθέτης θιασώτης της Χρυσής Εποχής του Χόλιγουντ, σχολιάζει ειρωνικά την εμπορική μετατόπιση της τέχνης και σκιαγραφεί το πορτρέτο ενός άντρα παραδομένου, που περπατά στην άβυσσο. Μέχρι που το ηφαίστειο εκρήγνυται μεταφορικά και η ταινία του Χιούστον γίνεται σκέτη λάβα.