Παρίσι, Τέξας(1984)
(Paris, Texas) | Πρώτη προβολή: 11-10-1985
Γιώργος Παπαδημητρίου
Η κληρονομιά του ανοιχτού δρόμου, η αλληγορία του τελικού συνόρου, η θρυμματισμένη αρσενική ταυτότητα και ο επαναπροσδιορισμός των χαμένων καταγωγικών δεσμών σφιχταγκαλιάζονται σε έναν τίτλο που συμπυκνώνει τη διττή αυτή ταυτότητα.
Χαρά Παπαδάτου
Είναι μια ταινία για τα υποκατάστατα όσων θα θέλαμε να είχαμε, που είναι τόσο απλά, κι όμως τόσο μακρινά. Για τις αναμνήσεις και, κυρίως, τις ψεύτικες αναμνήσεις, αυτές που έχουμε εξιδανικεύσει και περνάμε όλη μας τη ζωή προσπαθώντας να επιστρέψουμε σε αυτές, νομίζοντας ότι μπορούμε.
Βαρβάρα Κοντονή
Το Paris, Texas είναι ένα φιλμ που δεν γίνεται να μη λατρέψεις.
Μανώλης Κρανάκης
2020-05-14
Η ταινία που χάρισε στον Βιμ Βέντερς το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών, ένα από τα ωραιότερα, πιο μελαγχολικά και αρχετυπικά road movies όλων των εποχών.
Αγγελική Στελλάκη
2020-05-18
Χρησιμοποιώντας έντονα χρώματα (δεν έχεις δει πιο υπέροχα πράσινα, κόκκινα και γαλάζια), ένα σχεδόν συμβολικό τίτλο -το Παρίσι που δεν θα γίνει ποτέ ευρωπαϊκό, αλλά θα παραμείνει χαμένο κάπου στο... Τέξας- ο Βιμ Βέντερς, με τη βοήθεια του πρωταγωνιστή του Χάρι Ντιν Στάντον, φτιάχνει ένα γουέστερν, όπου δεν σκοτώνουν τα όπλα, αλλά τα συναισθήματα.
Νίκος Γαργαλάκος
2020-05-16
Ένα άψογο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα τόσο από άποψη εικονογράφησης όσο και στο κομμάτι της εξιστόρησης.
Χρήστος Μήτσης
2020-05-20
Ένα απόλυτα μοντέρνο αριστούργημα το οποίο εξελίσσει το σινεμά του Αντονιόνι και των ανεξάρτητων αμερικανικών '60s & 70s, βραβευμένο με Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ Κανών.
Άλκηστις Χαρσούλη
Με βασανιστικούς ρυθμούς αλλά και μία ισορροπημένη και συμπαγή αφήγηση ο Wenders κάνει εικόνα το σενάριο του Shepard κατορθώνοντας – πάντα και με την βοήθεια του ερμηνευτή του- να ενσωματώσει στα πλάνα του την ανθρώπινη αγωνία που γεννά η πολυπλοκότητα των συναισθημάτων και την άκαρπη προσπάθεια έκφρασης των συναισθημάτων αυτών που συχνά οδηγεί στην μοναξιά.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2020-05-10
Ακούγεται διανοουμενίστικο το όλο εγχείρημα που βραβεύτηκε με Χρυσό Φοίνικα το 1984 στις Κάννες, αλλά ξεπερνάει τον σκόπελο της ταινίας στο μυαλό του σκηνοθέτη και γίνεται μια συναρπαστική, μοναδική, έντονη εμπειρία, όπως και η μουσική του Ράι Κούντερ.
Λήδα Γαλανού
2020-05-12
Αινιγματικό το παιχνίδι του Βέντερς, με ρυθμούς αργούς, με πλάνα που κινούνται όχι με την ορμή και την κατεύθυνση της πορείας του Τράβις, αλλά με την στατικότητα της ερήμου του Τέξας, σε μια ταινία για ανθρώπους που δεν καταφέρνουν να βρουν αυτό που ζητούν. Τουλάχιστον, όχι εκεί όπου το ζητούν.
Ειρήνη Νεδελκοπούλου
Ο Wim Wenders γυρίζει μια γοητευτικά μελαγχολική και σκηνοθετικά ώριμη ταινία με βάση το εξαιρετικό σενάριο του Sam Shepard, το οποίο παραπέμπει σε έργο του Keroac και γενικότερα της Beat Generation.
Άγγελος Πολύδωρος
2020-05-06
Ο αργός σκηνοθετικός ρυθμός του Βέντερς, που είναι και το κύριο χαρακτηριστικό του, δημιουργεί μια υποβλητική και τραγική ατμόσφαιρα, που δίνει και μια άλλη βαρύτητα στο σενάριο του Σέπαρντ (που σημειωτέον έχει γράψει και το Ζαμπρίσκι Πόιντ). Παρ' όλα αυτά, η αφήγηση δεν κάνει «κοιλιά» και η εξέλιξη δεν είναι βαρετή.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2020-05-08
Είναι αμέτρητες οι αρετές αυτού του θεσπέσιου φιλμ, που το στοιχειώνει η ασκητική φιγούρα του Harry Dean Stanton.
Στέλιος Παπαγρηγορίου
Δεν είναι απλώς ένα φιλμ· είναι ένα χρονικό σιωπών, τοπίων και συναισθημάτων. Μια υπενθύμιση ότι όλοι, κάπου, κουβαλάμε έναν εσωτερικό Τράβις που ψάχνει για λύτρωση στην έρημο του κόσμου.
Κάλλια Λεντιδάκη
Η σκηνοθεσία αν και απλή, σου προσφέρει τα πάντα σε κάθε σκηνή, αποτυπώνει κάθε συναίσθημα και τα χρώματα και σκηνικά είτε στην έρημο του Τέξας είτε στο Λος Άντζελες είτε στο Χιούστον είναι θελκτικά για το μάτι.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2020-05-04
Το στεγνό τοπίο της ερήμου του Τέξας (το Παρίσι είναι μια πόλη αυτής της Πολιτείας) βοηθά τον Βέντερς να «μεταφέρει» στην Αμερική τη μινιμαλιστική αισθητική των γερμανικών ταινιών του, ενώ το τραυματισμένο ερωτικό παρελθόν του Τράβις είναι σπαραξικάρδιο από τη στιγμή που το συναντά και πάλι μπροστά του στο πρόσωπο της Ναστάζια Κίνσκι.
Ηλίας Φραγκούλης
2020-05-02
Λογικά, ο θεατής τού σήμερα πιο κοντά στην απογοήτευση ή σε αναπάντητα ερωτήματα θα βρεθεί.
