Μεθυσμένο Ημερολόγιο(2011)

(The Rum Diary) | 

Η ταινία έχει γρήγορη εξέλιξη και πολύ ωραία σκηνοθεσία που σε ταξιδεύει στον μαγευτικό κόσμο του Πουέρτο Ρίκο αλλά και στα σκοτεινά παιχνίδια των Αμερικανών επιχειρηματιών στην περιοχή.

Ο ορισμός της beat ταινίας που έχει στόχο ισορροπώντας ανάμεσα στο δράμα και στην κωμωδία να στηλιτεύσει κάποια κακώς κείμενα με έναν τρόπο τόσο ανάλαφρο που είναι πάντα καλοδεχούμενος.

Ελκυστική περίπτωση ταινίας, με ζωηρόχρωμη φωτογραφία, γοργοκίνητους ρυθμούς, ηδονοβλεπτική σκηνοθεσία, κεφάτες ερμηνείες, φωτογενείς τοποθεσίες γυρισμάτων και έναν χιουμοριστικό επεισοδιακό χαρακτήρα, το φιλμ του Ρόμπινσον αναπαράγει αρκετό από το απολαυστικό παρείστικο αλισβερίσι και τους εκκεντρικούς χαρακτήρες που έκαναν το «Withnail & I» μια τόσο πολύτιμη ανάμνηση.

Η επιστροφή του Τζόνι Ντεπ ως alter ego του Χάντερ Σ. Τόμπσον 'φτιάχνει καλό κεφάλι' αλλά δεν προσφέρει και ανεπανάληπτη εμπειρία...

Υπάρχουν καλές στιγμές (ατμόσφαιρα εποχής, κοστούμια, σκηνικά, ψυχροπολεμικό κλίμα, κουβανο-επαναστατικό παρασκήνιο) και κάποιοι καλοί χαρακτήρες (Έκχαρτ ως κακός και Άμπερ Χερντ, η γυναίκα του), που όμως δεν μπορούν να ανατρέψουν το χάος που δημιουργούν οι αμήχανες ερμηνείες Τζόνι Ντεπ, Τζιοβάνι Ρίμπιζι και Ρίτσαρντ Τζένκινς, όλοι εξίσου χαρισματικοί ηθοποιοί.

Το The Rum Diary είναι σίγουρα ένα βήμα «απεμπλοκής» από τους καθιερωμένους ρόλους για τον Johnny Depp, αλλά η συνολική εντύπωση που αφήνει η ταινία είναι αυτό της αδιαφορίας, μιας μέτριας ταινίας που ίσως δε μπορούσε να καταφέρει πολλά περισσότερα όσο και αν προσπαθούσε.

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του υποστηρικτικού καστ από Αaron Eckhart ως Richard Jenkins, το story παραδίδεται άτσαλα στις νοστιμιές του, όταν δεν προδίδεται από την ψεύτικη αλλοκοτιά του Giovanni Ribisi, σε άλλη μια σαχλή ερμηνεία.

Σεβαστή και συμπαθής η προσπάθεια, με αρκετές στιγμές πηγαίου γέλιου και όμορφη φωτογραφία, αλλά ο σκηνοθέτης Bruce Robinson, που υπογράφει και το σενάριο, φαίνεται να μην έχει αποφασίσει τι θέλει να κάνει.

Οι τοποθεσίες που διαδραματίζονται τα γεγονότα θα σας ταξιδεύσουν σε μέρη εξωτικά, η σκηνοθεσία αρκετά απολαυστική (δεν μου έρχεται κάποια άλλη λέξη), το σενάριο παρότι τίποτε το ιδιαίτερο δεν θα σας κάνει να βαρεθείτε και οι ερμηνείες αρκετά αξιοπρεπείς.

Παρόλο που ο Ντεπ έχει το χάρισμα του μεταιχμιακού, εδώ δεν πολυπείθει. Τμηματικά υπάρχουν όλα όσα χρειάζονται από μεριά και της σκηνοθεσίας και της ερμηνείας. Κι όμως, κάτι δεν κολλάει, κάτι δεν ολοκληρώνεται.

Επίπεδο, διεκπεραιωτικό και αφόρητα βαρετό στη δίωρη διάρκειά του, το τουριστικό πόνημα του Ρόμπινσον (παρά τα διαβόητα μεθύσια του, τόσο κατά τη συγγραφή του σεναρίου όσο και κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων) δεν καταφέρνει παρά να επιδεικνύει την αγωνία και την απόγνωση στην προσπάθειά του να φανεί εκκεντρικό, αποτυγχάνοντας να μεταφέρει το παραμικρό από το φευγάτο όσο και κυνικό χιούμορ του βιβλίου, πόσω μάλλον το ταραγμένο πολιτικό background της εποχής. Ειλικρινά, κρίμα.