Οι Απόγονοι(2011)

(The Descendants) | 

Οι Απόγονοι είναι χωρίς αμφιβολία μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, μια ώριμη δημιουργία για ώριμους θεατές, πιστή στην παράδοση του Αλεξάντερ Πέιν, ο οποίος παραλαμβάνει «ελαττωματικούς» άνδρες και παρακολουθεί το σλάλομ τους με ανθρώπινες ανάσες, γλυκόπικρες στιγμές, χιουμοριστικά στιγμιότυπα, σοβαρά διλήμματα και δύσκολες αποφάσεις.

Το εξαιρετικό καστ είναι σχεδόν τόσο καλοκουρδισμένο όσο το σενάριο, και ο Κλούνεϊ δίνει την καλύτερη ερμηνεία μιας λαμπρής καριέρας στο ρόλο ενός τσαλακωμένου άντρα, που είναι μαζί σπαρακτικός και αστείος, απελπισμένος αλλά και γεμάτος ελπίδα. Ακριβώς όπως και η ταινία την οποία κουβαλά στους ώμους του.

Η ταινία συνδυάζει τοπία, καταστάσεις, χιούμορ και συναισθήματα που μπορούν να σε κοιμίσουν (με την καλή έννοια) και να σε ξαφνιάσουν ευχάριστα. Από άποψη, δεν γίνεται ποτέ μονοδιάστατη.

Γενικώς, δεν είναι κάτι το εξαιρετικό που μας απογείωσε, αλλά αξίζει να τη δει κανείς για τη συναισθηματική της άποψη και τη ρεαλιστικότητα που αντιμετωπίζει ο Payne τις καταστάσεις.

Χωρίς να επιχειρεί κάποια πρωτόγνωρη κινηματογραφική δήλωση, η διακριτική ταινία του 50χρονου σκηνοθέτη κατορθώνει να πατά τα σωστά «κουμπιά», παραμένει φιλική στο ευρύ κοινό, δίχως να γίνεται συγκαταβατική μαζί του, και πετυχαίνει λίγο πριν το φινάλε να ληστέψει μερικά άξια ξοδεμένα δάκρυα.

Εν τέλει, χωρίς να αποτελεί κάτι το πρωτότυπο σκηνοθετικά, ακροβατεί ανάμεσα στα εύπεπτα Χολιγουντιανά δράματα και τα αριστουργηματικά δράματα που ξεπετάγονται από ανεξάρτητες εταιρείες παραγωγής. Ακροβατεί (δράμα-κωμωδία, mainstream-underground) και το κάνει καλά!

Συνεχίζοντας την παράδοση και το στυλ της σατιρικής κωμωδίας ο Ελληνικής καταγωγής Αλεξάντερ Πέιν στη νέα του ταινία χρησιμοποιεί ισόποσες δόσεις δράματος και κωμωδίας, σε ένα ντελίριο κωμικοτραγικών καταστάσεων με πρωταγωνιστή τον Τζορτζ Κλούνι σε ρόλο αθώου θύματος και αφελή Συζύγου-Μπαμπά να δίνει τα ρέστα του και εμείς να απολαμβάνουμε!

Οι Επίγονοι είναι μια ταινία ιδιαίτερα καλοφτιαγμένη, με περισσότερα προτερήματα από ότι ενστάσεις, σίγουρο χαρτί για αρκετό δάκρυ- ιδιαίτερα προσφιλές στο γυναικείο κοινό. Απλά, μου λείπει εκείνος ο πνιχτός λυγμός στο About Schmidt, όταν ο αντι-ήρωας συνειδητοποιεί το τέλος του μοναχικού του ταξιδιού.

Είναι μια δραματική, χαμηλών τόνων κωμωδία σε έναν άριστο βαθμό απόδοσης όλων των στοιχείων και όλων των χαρακτήρων (όλοι είναι σημαντικοί), με τον Τζορτζ Κλούνεϊ να δίνει μια από τις πιο άριστες, σχεδόν βιωματικές, ερμηνείες του.

Είναι ένα απίστευτα αληθινό δράμα, μια ανθρώπινη και συγκινητική κωμωδία, μια ταινία που ασχολείται με την ακαταστασία των ανθρώπινων συναισθημάτων, όπου κλείνει ευχάριστα με την αποδοχή της ακατανόητης αταξίας της ζωής. Οι «Απόγονοι» έχουν σχεδόν τα πάντα που θα θέλατε σε μια ταινία: υπέροχες ερμηνείες, ισχυρούς χαρακτήρες, μια θαυμάσια ιστορία και συναισθήματα που σε επηρεάζουν.

Σινεμά γενικής αποδοχής και οσκαρικών αξιώσεων, με θεματολογία και γραφή βαθιά οικουμενική, που δύσκολα θ' αφήσει ασυγκίνητο το μέσο θεατή. Όχι πως δεν θα υπάρξουν κι εκείνοι που θα το βρουν... προχωρημένα ενήλικο.

Μια πολύ καλή ταινία με εξαιρετικό σενάριο και έναν τρομερό Clooney να κλέβει τη παράσταση.

Ο Τζορτζ Κλούνι και οι νεαρές απόγονοί του σε ένα γλυκόπικρο 'ταξίδι' με χιούμορ και συγκίνηση, ευχάριστο αλλά όχι όσο δυνατό θα θέλαμε...

Πρόκειται για μια ωραία ταινία, η οποία «τραβάει» σε διάρκεια σε μερικά σημεία, ωστόσο είναι καλοπαιγμένη (πολύ καλές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς και κυρίως τα παιδιά του Κλούνεϊ στην ταινία), με ωραία σκηνοθεσία και έξυπνους διαλόγους και σίγουρα αξίζει κάποιος να την δεί και να προβληματιστεί για κάποια απλά, αλλά πολύ σημαντικά ζητήματα.

Συνολικά είναι μια καλή ταινία που αξίζει την προσοχή σας, αλλά χωρίς τις υπερβολές που ακούστηκαν γύρω από το όνομά της.

Συνολικά, η ήδη χρισμένη πολυ-οσκαρική ταινία του Payne είναι ουσιαστικά το αποτέλεσμα μεγαλειώδους έπαρσης, ο σκηνοθέτης του About Schmidt 2002 και του Sideways 2004 είτε θεώρησε πως έχει το άγγιγμα του Μίδα για να μετατρέπει σε σοβαρό δράμα και κάθε προϊόν γκομενοτεχνίας, είτε συμπέρανε πως η συνταγή της δημιουργικής επιτυχίας ταυτίζεται με αυτή με την οποία πλάθεις χρυσά αγαλματάκια, με ένα pitch που θα απασχολούσε το Sundance πριν δεκαετίες, πασπαλισμένο με οικτρό και οικτρά κατευθυνόμενο μελόδραμα, και μια γκρίζα τούφα Clooney στη κορφή.