Trespass(2011)

Πρώτη προβολή: 01-12-2011

Η μεγάλη αποκάλυψη που περιμένει ο θεατής δεν έρχεται ποτέ, η δράση είναι αρκετή αλλά ανούσια και κυρίως κακογραμμένη. Η σκηνοθεσία είναι generic και η Kidman απλά ουρλιάζει. Το Trespass είναι η βιντεοταινία του πλούσιου.

Ναι, το νόημα της αδικαιολόγητης δυσπιστίας στην οικογένεια και της απομόνωσης των μελών της, έχει κάποιο ενδιαφέρον. Όχι, δεν μεταφέρεται όπως πρέπει, γιατί δίνεται περισσότερη σημασία σε άλλα πράγματα. Στο ανύπαρκτο σασπένς και το ημιτελές μυστήριο...

Ήρωες καρικατούρες, καταστάσεις που πνίγονται από τα γνωστά κλισέ (μπλεξίματα πάνω στα μπλεξίματα, ένα μάτσο απειλές που ποτέ δεν πραγματοποιούνται, αδυναμία των ηρώων να κάνουν το προφανές κτλ.), ερμηνείες που δεν έχουν τίποτα να πουν και ανεξήγητα αργή πλοκή που σε εκνευρίζει.

Η ηλιθιότητα έχει όρια, εκτός από τις ταινίες του Σουμάχερ! Ο Νίκολας Κέιτζ συνεχίζει να μας ... ταλαιπωρεί σταθερά και αδιαλλείπτως

Αυτό το απίστευτο φιάσκο που λέγεται «Trespass» και είναι σκηνοθετημένο από τον έμπειρο Τζόελ Σουμάχερ (τι κρίμα...), είναι η πιο ανεκδιήγητη ιστορία αιχμαλωσίας οικογένειας μέσα στο σπίτι της από κακοποιούς που έχει γυριστεί ποτέ στο σινεμά

Χαρακτηριζόμενη άδικα ως θρίλερ και με θέμα την εισβολή σε ένα σπίτι τεσσάρων κακοποιών που αναζητούν τα διαμάντια που έχει φυλαγμένα ο σπιτονοικοκύρης στο μεγάλο χρηματοκιβώτιο, το Trespass αποτυγχάνει παταγωδώς σε όλα μα όλα τα επίπεδα.

Στην ουσία, πρόκειται για μια καραμπινάτη κακή ταινία, ένα εξοργιστικό και κραυγαλέο μελό με σταθερό τέμπο που κρατάει ο Τζόελ Σουμάχερ, ένας εργάτης του Χόλιγουντ, που πολλές φορές μπερδεύει τη μυθοπλασία με τα παραμύθια της Χαλιμάς.